(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF] Title: I wish...

Author: Haru

Pairing: Yunho x Junsu

 

I wish...Part 4 END

 

It's specifically about somebody

Who dumped me and then attempted to come back

But...I didn't want him come back

And I didn't say goodbye too...

it's didn't escapable.....

 

 

แค่หนีสินะที่ทำได้ คิมจุนซู ‘ผู้แพ้ตลอดกาล' เหมาะกันดีเหลือเกินเนอะ

  ตาใสเหม่อมองท้องฟ้าที่ตอนนี้หม่นลงเพราะเมฆฝน และไม่นานนักสายฝนก็โปรยปรายลงมาตามที่คาด

แต่ร่างเล็กไม่ได้ขยับหนีไปไหนปล่อยให้สายฝนสาดใส่ลงมา พร้อมกันชะล้างน้ำตาที่ไหลมาลงด้วย

"คงถึงเวลาแล้วสินะที่จะไปสักที" เอ่ยกับตัวเองเบาๆก่อนจะก้าวเท้าเดินไป

 

 

.

.

 เพล้ง!

 

  เสียงโครมครามดังมาจากห้องนอนร่างสูง เมื่อตื่นขึ้นมาไม่เจอร่างเล็กบนเตียงเขาก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ ลุกขึ้นค้นทุกซอกทุกมุม ยิ่งไม่เจอใครเลยในบ้านยิ่งร้อนใจ และคงไม่ต้องบอกว่างานสัมภาษณ์วันนี้ต้องเป็นอันยกเลิก

"ปาร์คยูชอน~ ชางมิน~ แจจุง~ อยู่ไหนกัน" ยุนโฮตะโกนเรียกเพื่อนร่วมวง แต่ก็ไม่มีใครอยู่เลย

"โธ่เว้ย!" ยุนโฮสบถกับผนังข้างๆ ความรู้สึกข้างในระคนไปหมด โมโห ที่เค้าคนนั้นหายไปเฉยๆ โกรธ ที่ไม่รู้จักรับผิดชอบงาน แต่ความรู้สึกที่แท้จริงมันคืออะไรกันแน่

.............‘ห่วง'.............

 

แอ๊ด~

  ใครบางคนกำลังเข้ามาในบ้าน และมีหรือที่ยุนโฮจะไม่สนใจ แต่แล้วก็ผิดคาด คนที่เข้ามาไม่ใช่จุนซู แต่กลับเป็นแจจุง

"มีอะไรเหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้น" คนร่างบางเอ่ยถามอีกฝ่ายก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ๆมองดูสีหน้าคมให้ถนัดขึ้น

"ป่าว ไม่มีอะไร" หน้าคมเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดความจริง และไม่มีประโยชน์ที่จะโกหก แต่กำลังหลบหน้าอยู่ไม่ใช่เหรอ

"สีหน้าไม่ดีเลย มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ" มือสวยจับหน้าอีกฝ่ายให้หันมามองตัวเอง

"แจจุง...." มือหนาเอื้อมจับมืออีกฝ่ายไว้ "จุนซูหายไป"

พูดแค่นั้นความเงียบก็แทรกเข้ามาอย่างทันที หน้าสวยเองก็หันมองไปอีกทาง

"จะทำไงดี" ร่างสูงเอ่ยถามเรียบๆ แต่แค่นั้นก็ทำเอาอีกฝ่ายน้ำตารื้นขึ้นมาได้

"จะรับผิดชอบงั้นเหรอ"

"......." ยุนโฮอึ้งกับคำถามทีได้รับมาอย่างจัง

"แค่รับผิดชอบไม่พอหรอกยุนโฮ แค่ความสงสารมันไม่พอหรอก บอกใจนายสิ คนที่นายรักคือชั้นไม่ใช่เหรอ

คนที่นายคิดถึงคนแรกคือชั้นไม่ใช่เหรอ" เสียงใสสั่นลงเรื่อยๆ

"แจจุง...." ยุนโฮเองก็อ่อนแรงลง

"ชั้นกลับมาแล้วไง กลับมาหานายแล้วไง ชั้นคนนี้คือยองอุงแจจุง นายเห็น นายได้ยิน นายจับต้องได้ มองสิ ชั้นคือแจจุงไง ฮึก" พูดจบเสียงสะอื้นก็แทนที่ หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลมาลงอาบน้ำสวย

"ชั้นขอโทษ" มือหนาคว้าตัวอีกฝ่ายแนบอกไว้

ใช่ แจจุงอาจพูดถูก คนที่เค้ารักคือแจจุง แต่คนที่ต้องรับผิดชอบคือจุนซู แค่นั้นใช่มั๊ย...แต่ มันมีอะไรที่แปลกไป ความรู้สึกข้างในใจมันยังไงพิกล

.......มันกำลังค้านอยู่........

"ฮึก อยู่กับชั้นนะ อย่าทิ้งชั้นไป ไม่มีนายชั้นก็ไม่รู้จะทำไง อย่าทิ้งชั้นไปนะ ชั้นไม่อยากเหงาเหมือนที่อยู่ที่อเมริกาอีกแล้ว ได้โปรด"

"อื้ม ชั้นสัญ.."

"จองยุนโฮ" เสียงเรียบๆของใครบางคนเอ่ยเรียกร่างสูงก่อนที่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้น

ผลัวะ!!

"ยุนโฮ!" แจจุงตะโกนเรียกชื่อคนที่ลงไปนั่งกับพื้นก่อนจะเข้าไปพยุงตัวเขาไว้

"ปาร์คยูชอนแก.." มือหนาปาดเลือดที่กลบปากก่อนจะลุกขึ้นและสวนกลับอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว

"หยุดนะ ยูชอน ยุนโฮ" ร่างบางเอ่ยห้าม แต่ก็ไม่เป็นผล ต่างฝ่ายต่างสลับกันต่อยสะบักสะบอมจนแจจุงต้องถอยห่าง สุดท้ายก็เลือกที่จะวิ่งออกไปหาความช่วยเหลือ และปล่อยให้ทั้งสองคนมะรุมตุ้มกันต่อไป

 

 

เวลาผ่านไป

"เฮ้อ~ ฝีมือไม่ตกเลยนะนาย หมัดหนักเป็นบ้าเลย" หัวหน้าวงเอ่ยบอกคนข้างๆขณะที่เอาผ้าห่อน้ำแข็งประคบมุมปากไว้

"พอๆกันนั่นแหละ" ยูชอนว่าก่อนจะนอนแผ่ราบกับพื้น แสยะยิ้มเล็กน้อย

"ยิ้มแบบนั้นสมเพชชั้นสิท่า" ร่างสูงเอ่ยพลางประคบแผลต่อไป

"อื้ม น่าสงสาร" ยูชอยยังยิ้มเยาะเย้ยต่อไป

"เฮ้ๆ ให้มันน้อยๆหน่อย" ยุนโฮว่าพลางเอาเท้าเขี่ยอีกฝ่าย แต่ยูชอนไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกลับยิ้มเข้าไปอีก

"หมอนั่นน่ะ มีอะไรก็เก็บไว้ตลอดเลย" ตาคมจ้องไปข้างหน้า

ยุนโฮรู้ว่ายูชอนพูดถึงอะไร เขาเองก็เงียบลงเพื่อจะเป็นผู้ฟังที่ดี

"ที่นายเห็นวันนั้นน่ะ หมอนั่นมาระบายให้ชั้นฟัง ไม่รู้ว่านายตีโพยตีพายว่าอะไรหรอกนะ จะคิดอะไรก็มันสิทธิของนาย แต่ที่บอกออกไปเพื่อความบริสุทธิ์ใจของชั้นกับจุนซู หมอนั่นน่ะนะ เก่งที่ยิ้มรับอะไรหลายๆอย่างได้"

"ไม่รู้จะเลือกทางไหน มันมืดไปหมด คนอย่างชั้นมันเลวเกินไปยูชอน ชั้นทำร้ายจุนซูมามาก ถึงอยากขอร้องให้เค้ากลับมายังไงก็คงไม่มีทาง อีกอย่างก็ยังมีแจจุง ชั้นจะทำยังไง มันไม่มีทางออกเลย"

"ทางออกมีเสมอ คนที่อยากกลับไปแก้ใหม่ก็เหมือนกับว่ากลับไปที่ทางเข้าเพื่อหาทางออก คนพวกนั้นไม่รู้หรือไงว่านั้นคือทางที่โง่ที่สุด"

"นายจะพูดอะไร" ยุนโฮเอ่ยถามพลางมองหน้าอีกฝ่าย

"เป็นหัวหน้าวงอะไรวะ แค่นี้ก็ไม่รู้" ยูชอนยิ้มเยาะ

"หน็อย ก็ชั้นมันโง่นี่หว่า แกก็พูดมาให้กระจ่างกว่านี้สิวะ"

"แค่ให้นายเดินต่อไป ไปในทางที่นายคิดว่าถูก"

"เหอะ ไม่เห็นหรือไงว่าชั้นมืดแปดทิศ"

"เพราะนายมัวเอาแต่หลับตาอยู่ไง ลืมตาขึ้นมาสิถามในใจลึกๆดูว่าตอนนี้คิดยังไง" คำพูดของยูชอน ทำเอายุนโฮเงียบลง

"ชั้นทำไม่ได้หรอก ยูชอนชั้นจะทำได้ไงในเมื่อ"

"แจจุง กับจุนซู" ยูชอนแทรกขึ้นมาทันใด

"........"

"ใจนายจะเลือกใคร เอาความรู้สึกผิด สงสาร รับผิดชอบ ที่นายมีอยู่ออกสิ" ยูชอนว่าพลางลุกขึ้นนั่ง

"......." ยุนโฮเงียบครุ่นคิด

"บางทีคนเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน แต่เพราะในพจนานุกรมของชั้นไม่ใช่พจนานุกรมของคนโง่ ชั้นจึงมีทางออกเสมอ" ระหว่างที่ยูชอนยุนโฮก็คิดไป จนสุดท้ายก็ยิ้มออก

"ชั้นรู้แล้วละ ขอบใจนายมากยูชอน" ยุนโฮเอ่ยบอกพลางลุกขึ้นยื่นมือมาให้ยูชอน ร่างสูงอีกฝ่ายยิ้มที่มุมปาก

ยกมือขึ้น ยุนโฮตบมือกับอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะเดินไปที่ประตู

"เออนี่ยูชอน"

"หืมส์"

"นายเนี่ยหลักการชะมัดเลยวะ" ร่างสูงบอกก่อนจะเปิดประตูออกไป ยูชอนยิ้มก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

"ยูชอน!!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ร่างบางวิ่งเข้ามายังร่างที่นอนอยู่พร้อมกับชางมิน

"พี่ยูชอน พี่ยุนโฮล่ะ พวกพี่ไม่เป็นไรใชั่มั้ย" น้องเล็กถามด้วยเสียงกระวนกระวาย

นายช้าไปแจจุง แต่นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ยุนโฮต้องการ

"อื้ม ไม่เป็นไร" ร่างสูงโบกมือบอกว่ายังไหว

"ยุนโฮล่ะ ยูชอนยุน..." ร่างบางมองหน้าอีกฝ่ายพลางถาม เมื่อเห็นแววตาแบบนั้นทำเอาแจจุงหยุดพูดไป

"หมายความว่า...ชั้นแพ้งั้นเหรอ" ร่างบางทรุดลงนั่งน้ำตาคลอ

"พี่แจฮะ" น้องเล็กนั่งลงข้างๆกับอีกฝ่ายพลางจับแขนทั้งสองไว้

"แจจุง สิ่งที่เราหวังบางทีไม่ได้เป็นอย่างที่เราต้องการเสมอไปหรอกนะ" ร่างสูงเอ่ยบอก

"พี่แจฮะ ผมจะอยู่ข้างๆพี่เอง"

"พวกเราไม่มีใครทิ้งใครไปไหนทั้งสิ้น ยุนโฮก็เหมือนกัน เราเดินด้วยเส้นทางเดียวกันก็จริง แต่สิ่งที่เราเจอมันไม่ได้เหมือนกันหรอกนะ มันก็มีทางแยกให้เราเลือกที่จะเดินไป นายก็มีทางของนาย ยุนโฮก็มีทางของเขา"

 

------------------

   จุนซูนายอยู่ที่ไหน จะทิ้งชั้นไปจริงๆเหรอ ชั้นรู้ว่าชั้นผิด ให้โอกาสคนเลวๆอย่างชั้นแก้ตัวได้มั๊ย มันอาจจะเป็นคนขอที่เห็นแก่ตัวมากเกินไป ชั้นรู้ว่านายเจ็บแค่ไหน เพราะตอนนี้ชั้นก็ไม่ต่างจากนาย ได้โปรด กลับมาหาชั้นเถอะ

   เป็นชั่งโมงๆแล้วที่ยุนโฮขับรถวนไปมาในกรุงโซล ยากลำบากเหลือเกินที่จะหาคนตัวเล็กเจอ บางทีคนๆนั้นอาจจะออกไปนอกเมืองแล้ว แต่..เขาไปไหนกัน เกาหลีไม่ใช่เมืองเล็กๆ แต่เป็นประเทศเลยนะ ที่บ้านคนตัวเล็กก็โทรไปถามแล้ว แต่คุณคิมก็บอกว่าไม่อยู่ไม่มีประโยชน์อะไรที่คนทางบ้านจะโกหก เพราะถ้าจุนซูไม่

อยากให้เขาตามเจอก็ต้องไม่กลับไปที่บ้าน และน้ำเสียงของคนที่บ้านก็ไม่มีแววโกหก แล้วจะขอความช่วยเหลือจากใครได้อีก อ้อนวอนพระเจ้างั้นเหรอ พระเจ้าจะรับคำขอจากคนเลวๆงั้นเหรอ

 

ปิ๊บๆ ปิ๊บๆ ปิ๊บๆ

มือหนาเอื้อมหยิบเครื่องมือสื่อสารข้างๆก่อนจะกดรับโดนไม่ได้ดูว่าเป็นสายใคร

"ยุนโฮ จองยุนโฮ!" เสียงพี่อีทึก เขาจำมันได้

"ฮยองมีอะไรครับ" ยุนโฮถามออกไป น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูร้อนรนเหลือเกิน

"สนามบินอินชอน เร็วเข้าสิ สนามบินอินชอน"

"อะไรของพี่"

"จุนซู อยู่ที่สนามบินอินซอน"

ยุนโฮรีบวางโทรศัพท์ลงก่อนจะตั้งมั่นอยู่กับทางข้างหน้า

รอชั้นก่อนนะ ชั้นต้องไปให้ทัน

รถคันหรูจอดเทียบที่จอดรถก่อนที่ร่างของผู้ซึ่งเป็นเจ้าของจะก้าวลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว

  สนามบินกว้างใหญ่ปะปนไปด้วยผู้คนพลุ่งพล่าน ยุนโฮพยายามสอดส่ายสายตามองหาร่างเล็ก แต่ถึงอย่างนั้น

มันก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากพอสมควร

 

อยู่ไหน? นายอยู่ไหน? ได้โปรด ขอให้ชั้นหานายเจอด้วยเถอะ

 

  ผู้คนไม่น้อยที่ยุนโฮเจอ มากหน้าหลายตาทำเอาบางครั้งเขาถึงกับนึกว่าเป็นจุนซูไปหมด เครื่องทั้งลงทั้งขึ้นหลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เจอร่างเล็ก ตอนนี้ ถึงตอนนี้ เขาถอนใจแล้ว

 

 

 

I can't see you this

I can't see you that

But In my heart, I can see you at all times

‘cause you reside in my heart..

If you hurt, I hurt too....

 

------------------

สามเดือนผ่านไป นับจากวันที่จุนซูจากไป

 

‘อยู่ที่ไหน? จุนซูนายกลับมาสิ นายกำลังจะไปที่ไหน?'

 

‘อยู่ที่ไหน? พวกเราเป็นห่วงนายมากเลยรู้มั๊ย รวมทั้งพี่ด้วยเปิดเครื่องสักทีเถอะ'

 

‘จุนซู นายจะไม่ติดต่อกับใครที่โซลแล้วหรือไง พี่รู้ว่านายต้องการหลีกหนีพี่ แต่อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วงเลยนะ กลับมาเถอะนะ'

 

‘พี่ไม่รู้จะตามหานายที่ไหนแล้ว พี่อยากร้องไห้ พี่ไม่ได้ขอร้องให้นายหันมาสงสารหรอกนะ แต่ได้โปรด กลับมาเถอะ'

 

‘นายคิดถึงพี่มั๊ยจุนซู คงไม่สินะ ถ้านายคิดถึงนายคงกลับมาแล้วละ ไม่เป็นไรหรอกนะ พี่ไม่ได้โกรธนายหรอกที่นายไม่กลับมา มันเป็นเพราะพี่เองไม่ใช่เหรอ พี่เป็นห่วง พวกเราเป็นห่วงนายมากเลยนะ'

 

‘เหมือนคนบ้า พี่เหมือนคนบ้าที่ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว พี่มันเลวเอง จุนซู นายอยู่ที่ไหน?'

 

‘จุนซู นายเห็นมั๊ยคืนนี้พระจันทร์เต็มดวงด้วยล่ะ นายอยู่ที่นั่นสบายดีหรือเปล่า นายเห็นพระจันทร์หรือเปล่า'

 

‘ข้อความของพี่นายได้อ่านบ้างมั๊ย พวกเราคิดถึงนายมาก ฝันดีนะ'

 

‘จุนซูรู้อะไรมั๊ย แจจุงกับชางมินเค้าคบกันแล้ว พี่ดีใจกับพวกเค้า นายล่ะจะไม่กลับมาแสดงความยินดีอะไรหน่อยเหรอ'

 

‘ชั้นรู้ว่าชั้นชั่ว กลับมาเถอะนะ'

 

‘เหนื่อยแล้วจุนซู ชั้นท้อเหลือเกิน ตลอดเวลาชั้นไม่สามารถติดต่อกับนายได้เลย นายจะเป็นยังไงบ้างชั้นไม่อาจรู้เลย จะต้องทำยังไงนายถึงจะยอมกลับมา'

 

‘ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ชั้นส่งข้อความให้นาย ทุกๆวันชั้นมั่นตรวจสอบข้อความแต่ก็ไม่มีข้อความนายตอบกลับมาเลย ชั้นมันบ้าเนอะ นายเองก็ใจแข็งไม่เบาเลยไม่รู้ว่าข้อความที่ชั้นส่งไปจะถึงนายสักฉบับมั๊ยนะ'

 

‘ชั้นจะส่งข้อความไปอย่างนี้ ส่งไปจนกว่านายจะกลับมา ไม่ได้หวังให้นายเห็นใจหรือหายโกรธ แต่อยากให้รู้ว่าคนๆนี้ รักนายจริงๆ'

 

‘ชั้นรักนายนะ ถึงแม้จะบอกเมื่อสายไป'

 

‘I Love U, when we'll be together?'

 

‘นายจะเจอคนใหม่แล้วหรือเปล่านะ บางทีชั้นอาจจะหวังเกินไปแล้ว'

 

‘このまま枯れゆく定めだと  知りながらも信じてた...'

  

‘ถ้านายบอกให้ชั้นเลิกยุ่ง ชั้นก็จะเลิกยุ่ง แต่นายไม่ได้ตอบอะไร ชั้นก็ยังจะรั้งต่อไป'

 

‘จุนซูนายจำเพลงนั้นได้มั๊ย Rainy night เพลงโซโล่ที่นายร้องไง ชั้นเป็นแบบนั้นตลอดเลยนะ'

 

‘I can't say goodbye ‘cause I Love you'

 

    น้ำตามากมายไหลอาบแก้มใสทันทีที่อ่านข้อความที่เข้ามาในโทรศัพท์ จุนซูเพิ่งเปิดเครื่องเมื่อสองนาทีก่อน ก็ได้รับข้อความมากมาย ส่วนมากจะเป็นของร่างสูงทั้งนั้น

 

เจ็บแล้วไม่เคยจำเลยนะจุนซู....

 

.

 

.

 

.

 

  ลูกแต่พระผู้เป็นเจ้า ลูกยังคอยแต่เขาเสมอ ลูกรู้ว่าลูกทำผิด ภาวนาให้พระองค์ทรงเห็นใจ ดลให้เขากลับมาเถอะขอรับ

"จองยุนโฮ วันนี้มาแต่เช้าเลยนะลูก"

"พ่อเองเหรอครับ" ร่างสูงหันไปหาบทหลวงคนเก่าที่เขาเจอที่นี่ประจำ ณ โบสถ์แห่งนี้ ร่างสูงมาอธิษฐานทุกวัน

"วันนี้มาภาวนาอะไรละ" บาทหลวงคนเดินเอ่ยถาม

"คำอธิษฐานเดิมน่ะครับ ให้คนรักของผมกลับมา"

"พระองค์ว่าไงบ้าง" ร่างสูงส่ายหัวตอบ

"พระองค์ไม่ทรงตรัสอะไรเลยครับ"

"พระองค์ทรงรักมนุษย์ทุกคนเท่ากัน พยายามต่อไปเถอะลูก"

"ครับ"

 

 

‘จุนซู พรุ่งนี้วันเกิดพี่แล้วนะ นายไม่กลับมาอวยพรวันเกิดพี่หน่อยเหรอ' ข้อความถูกส่งไปที่เบอร์เก่า เบอร์เดียวที่ยุนโฮพยายามจะส่งไปตลอดสามเดือนที่ผ่านมาแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีสักข้อความที่ส่งตอบกลับมา

 

ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะล้มตัวนอนบนเตียงนุ่ม

.

.

เช้าวันต่อมา

"ยุนโฮๆ วันนี้จะจัดปาร์ตี้ที่ไหน" ร่างบางหันมาถามอีกฝ่ายที่เดินผ่านมา

"ไม่อยากจัดแล้วล่ะ" คำตอบของยุนโฮทำเอาสมาชิกที่เหลือทั้งสามเกิดอาการเซ็ง

"อ่า ทำไมล่ะครับพี่ ผมอยากกินเค้กนะ" ชางมินเอ่ยบอก

"ให้แจจุงทำให้กินสิ" ยุนตอบ

"ทำไมล่ะ วันเกิดทั้งที" ยูชอนว่า

"จัดเถอะๆ จัดนะจัดน้า พวกซูจูก็อยากให้จัดเหมือนกัน วันเกิดแค่ปีละหนเองนะ" แจจุงพยายามสุดๆ

"งั้นก็ตามใจ ช่วยชั้นหน่อยล่ะกัน" หัวหน้าวงว่าก่อนจะเดินจากไป ทำเอาคนที่เหลือสามคนนั่งสุมหัวกันใหญ่

 

เที่ยงวัน

"วันนี้นายไม่ไปโบสถ์เหรอ" ยูชอนเอ่ยถาม

"ตื่นสายโด่จะไปได้ไง" ร่างสูงตอบสายตาไม่ได้ละไปจากโทรทัศน์เครื่องโต

"นี่ๆยุนโฮ ไม่ลองไปขอพรตอนบ่ายบ้างเหรอ" คนสวยเอ่ยถาม

"มีด้วยเหรอ ไปโบสถ์ตอนเย็น" ร่างสูงเอ่ยถาม

"มีสิ มีเนอะๆชางมิน" หาแนวร่วมจากคนที่อยู่ใกล้ๆ

"มีที่ไหน อีกอย่างเย็นนี้คุณพ่อไม่อยู่ด้วย" หัวหน้าวงเอ่ยบอก

"ทำไมล่ะ คุณพ่อไม่อยู่แล้วจะไปไม่ได้เหรอ"

"ไปทำไมตอนเย็น"

"โธ่ ไอ้หมีบื้ออย่าซื่อไปหน่อยเลย ที่อเมริกาเค้าก็ไปโบสถ์กันตอนเย็นใช่มั๊ยยูชอน" แจจุงหันไปหาร่างสูงอีกคน ยูชอนนิ่งด้วยความงง "ใช่มั๊ยยูชอน" แจจุงถลึงตาใส่เล็กน้อย

"อื้อๆ" ยูชอนตอบไป

"ลองไปดูสิครับพี่ ต้องหมั่นภาวนานะ พรจะได้เป็นจริง"

"แต่ชั้นเหนื่อย ไม่ไปไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้!!" จู่ๆทั้งสามก็ตะโกนใส่หัวหน้าวงพร้อมกัน

"พวกนายเป็นอะไรกัน" ยุนโฮเอ่ยถามอย่างงงๆ

"เอาเถอะน่า ชั้นก็อยากให้คำอธิษฐานของนายเป็นจริงเท่านั้น" แจจุงว่า

"งั้นก็ได้ ชั้นเองก็อยากขับรถเที่ยว กลับมาล่ะช่วยจัดงานให้ด้วยล่ะกัน" ร่างสูงว่า

"รับทราบ ตามบัญชาครับหัวหน้าวง"

.

.

ยุนโฮออกมาจากคอนโดได้สักพัก เขาขับรถเที่ยวเล่นไปทั่วจนถึงเย็นก็ขับรถกลับ

 

ก๊อกๆๆ

"เฮ้ย! ยุนทำมาเร็วจัง" แจจุงเอ่ยถามด้วยความตกใจเมื่อแง้มประตูออก จนต้องรีบปิดประตูเข้ามาเหลือแค่ให้หน้าเขาออกไปได้เท่านั้น

"อะไรของนาย"

"ปะ ป่าว ชั้นก็แค่คิดว่านายมาเร็วไป"

"ชั้นลืมกระเป๋าตังค์ กลับมาเอา แล้วนี่จัดงานไปถึงไหนแล้ว" หน้าคมชะโงกดู

"อ้า ไม่ต้องเข้ามาลืมอะไรเดี๋ยวไปหยิบให้"

"กระเป๋าตังค์"

"อื้มๆ รอแปป ชางมิน~หยิบกระเป๋าตังค์ไอ้หมีมาให้หน่อย" แจจุงตะโกนเข้าไปข้างใน

"อยู่ไหนอ่ะ" เสียงสูงตะโกนกลับมา

"อยู่ไหน" แจจุงหันมาถามอีกฝ่าย

"ในห้อง ที่โต๊ะ"

"ในห้องที่โต๊ะ" ไม่นานนักชางมินก็เอากระเป๋าตังค์มาให้ ร่างบางไม่รีรอรีบส่งให้อีกฝ่ายไป

"รีบไปได้แล้วล่ะ"

"อืม ขอบใจ" ร่างสูงว่าพลางเดินจากไป แจจุงถอนหายใจเมื่อเห็นหลังอีกฝ่ายเดินลับไปแล้วก่อนจะหันกลับมาในห้อง

"เฮ้ย! มายืนจุกอะไรกันตรงนี้ตกใจหมด" ร่างบางว่า เมื่อหันหลับแล้วเจอหน้าของเพื่อนๆที่มามุงอยู่ที่เขา มือบางวางที่อกตัวเอง

"นี่ๆ แจจุงจุนซูจะมาแน่เหรอ" อึทึกเอ่ยถาม

"ถามไรผม โน่น" แจจุงชี้ไปทางร่างอีกร่าง

"ผมก็ไม่แน่ใจ" ฮยอกแจเอ่ย

"อ้าว!!!" ทุกคนเอ่ยพร้อมกัน

 

ฝ่ายยุนโฮที่ขับรถออกมาแล้วก็มุ่งหน้าไปที่โบสถ์ ระหว่างที่ขับรถไปก็นึกถึงใครบางคนไปด้วย

 

จุนซู นายรู้อะไรมั๊ย ถ้าไม่ใช่นาย ชั้นก็ไม่รักใครได้อีกแล้ว

อนาคตถ้าเราได้อยู่ร่วมกัน ชั้นจะรักนายให้เท่ากับการที่ชั้นรอคอย

 

  รถคันเดินเบาเครื่องลงก่อนที่จะหยุดลง ร่างสูงก้าวออกมาจากตัวรถ นี่ก็เย็นมากแล้วท้องฟ้าเปลี่ยนสีไปแล้ว อีกไม่นานความมืดก็มาแทนที่ ขายาวก้าวไปตามทางเดิน ประตูโบสถ์ยังไม่ปิดสนิท ร่างสูงแทรกตัวเข้าไปที่ประตูนั้น เดินๆไปตามทางก่อนจะหยุดอยู่ต่อหน้ารูปปั้นพระผู้เป็นเจ้า กุมมือขึ้นมาหลับตาช้าๆ

"พระผู้เป็นเจ้า ลูกเหนื่อยเต็มทีแล้ว ลูกภาวนาให้เขากลับมา คำขอของลูกมากไปใช่มั๊ยขอรับ ลูกทนไม่ไหวแล้วลูกควรห้ามใจเหรอครับ" ยุนโฮเอ่ยกล่าวต่อพระเจ้าตรงหน้า หยดน้ำตาไหลลงมาบนหน้าคม

กึกๆๆๆ

เสียงฝีเท้าของใครบางคนเข้ามาใกล้ ร่างสูงไม่ได้เคลื่อนไปที่ไปไหน ไม่ได้เอื้อมมือปาดน้ำตา เขาไม่อายใครๆทั้งนั้น เสียงฝีเท้าหยุดลง ยุนโฮลืมตาขึ้นมาช้าๆก่อนจะหันไปมองคนแปลกหน้า แล้วจู่ๆตาคมก็เบิกกว้างเมื่อเห็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย!?

"ทำหน้าแบบนั้นเหมือนเห็นผีเลยนะฮะ" อีกฝ่ายเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆใบหน้าระบายยิ้มเล็กน้อย

"นาย..."

"ควรห้ามใจ..." เอ่ยยิ้มๆพลางมองขึ้นไปที่รูปปั้น "ความจริงแล้ว ผมจะหายไปเลยก็ได้ นั้นมันเป็นสิทธิ์ของผมแต่ผมเลือกที่จะกลับมา เพราะคิดว่าพี่ยังรอ แต่ผมก็คิดผิด"

"......." ไม่มีคำพูดจากร่างสูง เขาจ้องมองหน้าอีกฝ่ายโดยไม่ละ

"ผมทำอะไรไม่ถูกเลยฮะ" ร่างเล็กเอ่ยบอกด้วยตาคลอ แล้วจู่ๆ ยุนโฮก็นั่งคุกเข่าลง

"ฮยอง!"

"ลูกแต่พระผู้เป็นเจ้า ลูกขอสัญญาด้วยชีวิตว่าลูกจะไม่ทำให้คนตรงหน้าลูกเสียใจ ไม่ฉะนั้นขอให้ลูก..!" ยุนโฮหยุดพูดเมื่อร่างของอีกฝ่ายเข้ามาโอบกอด

"ไม่ต้องพูดอีกแล้วฮะ ผมเชื่อ" มือเล็กลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ ยุนโฮกอดอีกฝ่ายไว้แน่นเหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป

"อย่าหนีพี่ไปอีกได้มั๊ย"

"ผมสัญญาว่าผมจะไม่ได้ไหนอีกแล้ว"

"ไม่รู้ว่านายจะเชื่อพี่หรือเปล่า แต่พี่รักนายนะ"

"อื้ม" จุนซูยิ้มทั้งน้ำตา นี่หรือเปล่าความสุขที่เขารอคอย

"พี่รักนายๆๆๆๆ"

"ฮะ ผมรู้แล้ว"

"อย่าทิ้งพี่ไปอีกนะ"

"พี่ต่างหากที่ทิ้งผม"

"เอ๋?"

"ฮึก ก็พี่ไม่สนใจผม...ฮึก ฮือ..." ซะงั้นคนตัวเล็กร้องโฮออกมาซะงั้น

"อ่าๆ อะไรก็ตามแต่พี่ขอโทษนะ อย่าร้องไห้นะคนดี ดูสิพระองค์ทรงยิ้มกับความขี้แยของนายด้วยละ" ยุนโฮเอ่ยพลางมองไปที่รูปปั้นพระผู้เป็นเจ้า

"ใครบอก พระองค์ยิ้มให้กับความโง่เขลาของพี่ต่างหาก พี่ทำให้ผมร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง แล้วก็มาภาวนาให้ผมกลับมา ผมเจ็บเท่าไหร่ ร้องไห้เท่าไหร่พี่ไม่รู้หรือไง ฮึก"

"โอ๋ๆๆ พี่ขอโทษนะครับคนดี พี่ผิดเองที่พี่ใจร้ายกับจุนซู แต่จุนซูรู้มั๊ยว่าตอนที่จุนซูจากพี่ไปพี่คิดอะไรได้อย่างหนึ่ง"

"อะไร?"

"คิดว่าพี่รักจุนซูมากแค่ไหนไงละ มากกว่าใครๆเลย และพี่ก็เจ็บมากด้วย เจ็บจนชาไปหมดเลย"

"คิดได้แค่นั้นเหรอหมีโง่"

"โธ่ๆ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่ฉลาด หายโกรธพี่นะ"

"ไม่รู้ไม่ชี้" หน้าใสหันไปอีกทาง

"อ่า แล้วจะให้พี่ทำไง"

"ไม่รู้" เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นร่างสูงก็ทำท่าจะหอมแก้มอีกฝ่าย เว้นเสียว่าร่างเล็กห้ามไว้ทัน

"จะบ้าเหรอ นี่มันในโบสถ์นะฮะ ละลายแก่ใจบ้างสิ" โดนดุ

"อ่า ให้อภัยต่อลูกด้วยพระองค์ งั้นกลับบ้านเถอะ"

"อื้ม" ร่างเล็กลุกขึ้นตามอีกฝ่าย

 

 

"ขอบคุณที่กลับมา ขอบคุณที่ยังรักกัน จุนซู"

"ขอบคุณรอผมฮะ ผมหวังว่า สักวันพี่จะรักผมอย่างที่ผมรักพี่ ผมแค่หวังจริงๆ"

"ตอนนี้มันเป็นความจริงแล้วไม่ใช่เหรอ พี่คือความจริง ความจริงที่นายต้องการ พี่รักนายอย่างที่นายต้องการแต่ไม่ใช่แค่เพราะว่านายต้องการเพียงอย่างเดียว แต่เพราะ พี่เองก็ต้องการที่จะรักนายเหมือนกัน สัญญากับพี่ได้มั๊ยว่านายจะไม่หนีพี่ไปอีก"

"ฮะ ผมสัญญา" นิ้วเล็กๆเกี่ยวกันเป็นสัญลักษณ์แห่งคำมั่นสัญญา รอยยิ้มสดใสปรากฏบนหน้าทั้งสอง ก่อนจะด้วยจุมพิตที่แสนหวาน

 

.....ขอให้ความรักจงสถิตแก่เราสองคน ตราบชั่วนิรันดร์........

 

-------------

 

"นี่ๆ จุนซูๆ ว่างๆเรามาอธิษฐานขอพรที่นี่ด้วยกันเถอะนะ"

"เอ๋? ขอพรเหรอฮะ"

"คราวหน้าพี่จะขอลูกสักสิบคน ไหวมั๊ย?"

"==; ไอ้หื่น"

 

In the End

=======================

ในที่สุดก็จบค่ะ ขอโทษด้วยที่ลงช้าค่ะ ^^;

แอบเสียดาย ไม่ค่อยมี NC ซะงั้น =='

ฟิคโฮซูเรื่องแรกอ่ะคะ อิๆ

ขอบคุณที่คนที่เข้ามาอ่านเข้ามาเม้นให้กำลังใจนะคะและขอบคุณที่ติชมกันคะ