(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

Title: Knocking on heaven door

Couple: YooSu

Author: Haru

......................................

 "ยูชอน" เสียงแหบๆบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของชายร่างเล็กเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มอีกฝ่ายตรงหน้า

"ยังจะมาอ้อนอีก" คนร่างสูงขยี้ผมคนรักเบาๆ มือเล็กของอีกฝ่ายเอื้อมไปจับมือนุ่มนั้นมาวางแนบอกด้านซ้ายของตนเอง

ซ่อนใบหน้าแห่งความเสียใจเอาไว้ ตอนนี้ต้องยิ้มและทำใจแข็งให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยูชอนนายต้องทำได้

"ก็เราพูดกันแล้วนี่น่า ฉันรอได้ได้น่า..ไปได้แล้ว เดี๋ยวถ้าเครื่องแล้วชั้นไม่รู้ด้วยนะ" คนตัวสูงเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายฝืนยิ้มตามได้เลย

"ก็ดีน่ะสิ ชั้นไม่อยากไปเลยยูชอน" คนตัวเล็กเอ่ยบอกเสียงสั่น นี่คนตรงหน้าเขาร้องไห้อีกแล้วเหรอเนี่ย

"โทรหากันได้นี่น่า เราไม่ได้หายจากกันไปสักหน่อย" มือเล็กรีบเอื้อมมาแตะริมฝีปากอีกฝ่ายเพื่อปรามไม่ให้พูดต่อ

"ชั้นใจไม่ดีเลย ยูชอนอย่าพูดแบบนั้นสิ" ร่างสูงมองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

"จุนซู ชั้นสัญญาชั้นจะรอนายอยู่ตรงนี้ วันที่นายกลับมานายจะเห็นชั้นเป็นคนแรก" ยูชอนยื่นคำสัญญาอย่างมั่นใจ

"ชั้นกลัวยูชอน กลัว กลัวว่าจะไม่ได้กลับมา ไม่ได้เจอนายอีก ชั้น..ฮึก..ยูชอน" คนตัวเล็กเอ่ยด้วยเสียงสั่นแทบจะไม่ได้ศัพท์ก่อนจะโผเข้ากอดอ้อมแขนแกร่งอย่าห้ามไม่ได้

"เจอสิคนดีของชั้น นายต้องหายแล้วกลับมาแต่งงานกับชั้นที่โซล นายจำได้ใช่มั๊ยที่เราสัญญาใต้ต้นคริสต์มาสวันที่หิมะตกวันนั้น" มือแกร่งลูบผมอีกฝ่ายเบาๆ กลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไว้ ตอนนี้เขาไม่กลัวสายตาใครๆทั้งสิ้น หน้าคมเกยไหล่อีกฝ่ายก่อนจะจูบข้างขมับอีกฝ่ายเบาๆ น้ำตาที่ไม่อยากให้มันไหลทั้งที่กลั้นไว้เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าหวั่นไหวตามไร้ประโยชน์ที่จะกลั้นอีกต่อไปแล้ว

"จำได้สิยูชอน ชั้นจำมันได้เสมอ ชั้นจะกลับมานะกลับมาเป็นจุนซูคนใหม่กลับมารักยูชอนเหมือนเดิม เราจะแต่งงานกัน ชั้นจะกลับมา..ฮึก" ร่างเล็กผละออกเบาๆ ดวงตากลมมองหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้มอมแมมด้วยหยาดน้ำตา ยิ้มบางๆให้เพื่อย้ำคำสัญญา

"เราจะได้อยู่ด้วยกัน เชื่อชั้นสิ"

"ชั้นสัญญา ชั้นจะกลับมาหา รอชั้นนะ" พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเพื่อตอบรับแทน

.........................

.

.

นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด สองปีที่จุนซูต้องไปรักษาตัวที่อเมริกาเพราะเขาเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแอ ผมเองได้แต่บอกกับใจตัวเองให้รอ....รอเวลาที่เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

1 ปีผ่านไป ยากลำบากสำหรับการรอคอยไม่ใช่ว่าผมรอเขาไม่ได้แต่มันทรมานเหลือเกินที่ได้ยินเสียงเขาร้องไห้ผ่านสายโทรศัพท์ ผมสงสารทั้งเขาและตัวเอง

2 ปีผ่านไป คุณคิมโทรมาจากอเมริกาบอกว่าการผ่าตัดของจุนซูราบรื่นดีไม่มีอะไรต้องห่วง แต่จุนซูคงต้องพักนานหน่อยคงไม่คุยกับผมได้ในตอนนี้ ผมดีใจจนบอกไม่ถูก ถ้าการผ่าตัดเรียบร้อยดี จุนซูก็หายเป็นปกติแน่ แล้วไม่นานหรอกผมจะเจอกับคนที่ผมรอคอย...คิดถึงนายที่สุดเลยจุนซู นายได้ยินชั้นหรือเปล่า

.

.

.

.

"พอเถอะพี่ยูชอน อย่าดื่มอีกเลยนะมันไม่ช่วยอะไรขึ้นหรอก" ชายหนุ่มหน้าใสเอ่ยบอกพลางหยิบขวดเหล้าราคาแพงออกห่างจากพี่ชายของตัวเอง

"หึ ใช่ไม่ช่วยอะไรเลย" คนร่างสูงยังคงไม่เลิก น้ำสีสวยถูกกระดกจากแก้วเข้าปากอย่างไม่ลังเล ยูฮวานได้แต่มองพี่ชายอย่างปลงๆก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียง เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องของพี่ชายเรื่องนี้จริงๆ

"มันไม่ช่วยอะไรเลยใช่มั๊ยกับการรอคอยน่ะจุนซู ฮึก ฮือ~" ในที่สุดก็ร้องโฮออกมาอย่างไม่อาย

แทบห้าปีแล้วที่ไม่มีวี่แววของคนร่างเล็กเลย ผมรอเขามาตลอด ความรัก ความคิดถึง มันทรมานจนตอนนี้มันแทบไม่เหลืออีกแล้ว ยิ่งรักมากยิ่งเกลียดมากเหมือนที่ใครๆเค้าบอกกัน เกลียด จนไม่อยากมองหน้า ไม่อยากแม้ได้ยินชื่อ

.

.

.

"พี่ยูชอนฮะ ผมพาเพื่อนมาน่ะ" เสียงใสของน้องชายแสนรักดังขึ้น เรียกคนที่มุ่นทำอาหารในครัวชะโงกหน้าออกมาดู

"ใครเหรอยูฮวาน" ตะโกนถามออกไป

"พี่แจจุงน่ะฮะ รุ่นพี่ที่โรงเรียน"

"เอ๊ะ! นาย.." เมื่อยูชอนเห็นหน้าอีกฝ่ายก็อุทานขึ้นขณะเดียวกับที่แจจุงเห็นหน้าร่างสูง

"อ้าว รู้จักกันเหรอ" ยูฮวานเอ่ยถาม

นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ สองเดือนที่ได้รู้จักแจจุงทำให้เรามีความรู้สึกดีๆให้กัน และอาจเพราะว่าเราทั้งสองคนเหงาจึงปรับตัวเข้ากันได้ง่าย ผมมีเค้าไว้ปรึกษาเขาเองก็มีผมไว้ปรึกษา เรื่องที่เขาถามหรือบางเรื่องที่ผมอยากบอก ผมคิดว่าผมตอบคำถามเขาได้ทั้งหมด ไม่ใช่ความหลง ความรักเหรอ? ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ในตอนนี้เราต่างมีความรู้สึกดีๆให้กันและกัน

.

.

"จะไปรับเพื่อนที่สนามบินเหรอ" ผมกรอกเสียงไปตามสายโทรศัพท์

"อืมๆ" แจจุงเอ่ยบอกทาโทรศัพท์เช่นกัน

"งั้นเดี๋ยวไปเป็นเพื่อนนะ"

"ไม่ต้องหรอก ยูชอนเองก็ต้องทำงานไม่ใช่เหรอ"

"ไม่เป็นไรหรอก รอแป๊ปนะเดี๋ยวไปรับ"

"อืม"

ผมกดวางสายก่อนจะเดินไปตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อเปลี่ยน เสื้อเชิ้ตสีชมพูครีมถูกรีดไว้เรียบเว้นแต่ว่าผมปวดใจทุกครั้งที่มองเห็นมันอยู่ในตู้ เสื้อที่ผมคิดว่าจะใส่ในวันที่คนๆนั้นกลับมาหาผม ทั้งที่พยายามทิ้งไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแต่มันก็ต้องมาอยู่ในตู้ทุกครั้ง เป็นเพราะผมเองที่ตัดใจไม่ได้สักที

"จะเป็นอะไรไป เราเองก็ทำใจได้แล้วนี่น่า" มือหนาเอื้อมหยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมา มองมันด้วยสายตาที่ไม่สามารถบ่งบอกถึงความรู้สึกด้านใน ถอนหายใจเบาๆก่อนจะสวมมันทับกับเสื้อยืดสีขาวอีกตัวที่ใส่อยู่แล้ว

รถคันหรูแล่นผ่านถนนสายเดิมที่ที่คุ้นเคยในตอนนี้กับก่อนหน้านี้มันเปลี่ยนไปมากมาย ดอกไม้เริ่มผลิดอกแล้ว ต้นไม้ก็เริ่มผลิใบ บางทีคนเราก็น่าจะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆไปพร้อมกับดอกไม้พวกนี้ดูบ้าง มันอาจจะมีความสุขกว่าที่เป็นอยู่

ปี๊น!!ๆๆ

คนสวยเดินลงมาอย่างงอนๆ เพราะเสียงบีบแตรรถกวนประสาทของคนขี้เล่น ไม่นานคนสวยก็เดินเข้ามาในรถ

"จะรีบไปไหนกัน เร่งอยู่ได้" คนสวยว่าพลางแบ้ปากเหมือนเด็กๆ ผิดกับคนโดนว่าที่ยังยิ้มทะเล้นอยู่

"หึ ผมไม่ได้รีบสักหน่อย แค่บีบแตรเพื่อให้รู้ว่าผมมาถึงแล้วแล้ว" ยูชอนเอ่ยยิ้มๆกับท่าทางของคนตรงหน้า

"หยุดมองหน้าชั้นได้แล้ว ไปกันเถอะ" แจจุงบอกด้วยใบหน้าแดงระรื่นเพราะถูกอีกฝ่ายมอง

"จ้าๆ" คนร่างสูงยิ้มแปร๊นก่อนจะมุ่งมั่นกับพวงมาลัยตรงหน้า

"นี่ยูชอน ซื้อเสื้อตัวนี้เมื่อไหร่เหรอ ชั้นไม่เคยเห็นอ่ะ" คำถามของแจจุงทำเอาร่างสูงสะอึก

"อ๋อ นานแล้วนะไม่ได้ใส่ ลืมไปเลยว่าซื้อมาพอเห็นแล้วก็หยิบขึ้นมาใส่" ร่างสูงตอบไปสายตาจ้องมองถนนอย่างไม่วางตา ไม่ใช่อะไรหรอกเขากลัวว่าถ้าหันไปสบตากับอีกฝ่ายคำโกหกของเขาอยากจะโดนจับได้ก็ได้

"ก็นายมันขี้ลืมนี่น่า ซื้อเสื้อมาแล้วทิ้งๆขว้างๆได้ไงทีหลังต้องใส่สิ เสื้อตัวนี้เหมาะกับยูชอนดีออก" แจจุงว่าพลางจับคอเสื้อดู

"แต่ชั้น..ไม่ค่อยชอบมันเลยน่ะ" ร่างสูงว่าพลางนึกไปอีกเรื่อง คำพูดของแจจุงเชื่อมโยงไปยังความคิดข้างในลึกๆ เรื่องคนๆนั้น

"ซื้อมาแล้วไม่ชอบเนี่ยนะ บ้าสิ ทีหลังใส่บ่อยๆรู้มั๊ยมันเหมาะกับนายมากเลย ชั้นชอบด้วย"

"แจจุง" มือหนาของยูชอนทาบมืออีกฝ่ายเอาไว้ ทำเอาคนร่างบางตกใจไม่น้อย รถคันหรูจอดข้างทางอย่างช้าๆ

"มีอะไรเหรอยูชอน?" แจจุงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"อย่าทิ้งชั้นไปได้ไหม" ยูชอนเอ่ยบอกทั้งที่สายตายังมองไปด้านหน้า แววตานั้นเจ็บปวดจนคนข้างๆรู้สึกได้ เขาไม่เคยถามเรื่องส่วยตัวยูชอนแต่ที่รู้ๆยูชอนคงเจ็บปวดกับรักในอดีต และมันคงร้ายแรงจนไม่อาจลืมได้

"อืม" คนสวยพยักหน้าก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างมากุมมือที่กุมไว้แล้วนั้นเพื่อตอกย้ำความมั่นใจ หน้าคมเลื่อนเข้ามาก่อนจะประทับจูบลงบนริฝีปากสวย นุ่มนวล อ่อนหวาน เหมือนดอกไม้ที่เริ่มเบ่งบานกลางอากาศที่อบอุ่น

.

.

.

.

สนามบิน

"ใครเหรอที่จะมา" ยูชอนเอ่ยถามร่างบางที่ชะเง้อหา

"เพื่อนสนิทตอนเรียนมหาลัยน่ะ นั่นไงมาแล้ว" คนร่างบางเอ่ยบอกพลางชี้ไปที่ร่างสูงที่เดินถือของพะรุงพะรังมา

"ไหนล่ะ" ร่างสูงเอ่ยถาม

"ซีวอน!" ร่างบางตะโกนพลางโบกมือให้อีกฝ่าย ร่างสูงมองตามมือนั้นตาคมเบิกโตเมื่อเห็นใครบางคน สายตายูชอนมองผ่านร่างอีกร่างที่อยู่ไกลออกไปร่างนั้นที่กำลังเดินเลี้ยวไปอีกทาง

"แจจุง ขอโทษนะคุณกลับก่อนนะผมมีธุระ" ยูชอนเอ่ยบอกก่อนจะละออกไป

"อะ อื้อ" แจจุงได้แต่อ้ำๆอึ้งๆไม่ทันได้ถามอะไร ตาคู่สวยมองหลังคนรักอย่างไม่เข้าใจ

.

.

ยูชอนเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันกับร่างที่ใกล้ๆจะลับตาไป ร่างสูงหยุดเดินก่อนจะกวาดสายตาไปทั่ว แต่ก็ไม่พบร่างนั้น

"เหอะ ตาฝาดไปเองจริงๆด้วย" ร่างสูงเอ่ยกับตัวเองเบาๆก่อนจะเอื้อมจับหน้าผากตัวเองอย่างหนักใจ

หมับ!

"ยูชอน!" เสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาขณะเดียวกันมือของคนๆนั้นก็จับแขนเขาเอาไว้

"...." เมื่อหันมาดูตาคมก็ต้องเบิกโตอีกครั้งเพราะคนที่เขาตามหาเมื่อกี้มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"ยูชอน ยูชอนใช่มั๊ย เจอนายแล้วดีใจจังเลย" คนตัวเล็กเอ่ยอย่างดีใจผิดกับยูชอนที่ยังอึ้งทำอะไรไม่ถูก

"โหย~รู้มั๊ยยูชอนชั้นรอวันที่จะเจอนายแทบแย่แนะ"

"..........."

"ยูชอน ชั้นเอง จำไม่ได้เหรอ...นายเป็นอะไรไป" คนตัวเล็กมองหน้าอย่างงงๆ

"หึ รอเหรอ" แขนแกร่งสะบัดมือเล็กๆที่เกาะเขาออกสร้างความตกใจให้อีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

"ยะ..ยู"

"เลิกเรียกชื่อชั้นได้แล้ว ตามมานี่" พูดจบร่างสูงก็ฉุดแขนอีกฝ่ายให้เดินตามมา ไม่รู้เพราะอะไรทั้งๆที่เขาพูดไม่ออก อารมณ์เองก็ยังตกใจอยู่แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘รอ' จากปากคนตรงหน้าอารมณ์แห่งความโกรธและเกลียดที่สั่งสมมาก็ผลุพล่านไปทั่วร่างกายเขา

"เจ็บนะ ชั้นเจ็บอ่ะยูชอน" คนตัวเล็กพึมพำไปตลอดทางพลางพยายามแกะมือหนาที่รัดเขาจนแขนขาวแดงช้ำหมดแล้ว

ยูชอนลากร่างเล็กเดินตามเขาจนมากถึงรถ เปิดประตูแล้วโยนอีกฝ่ายเข้าไปในรถก่อนที่ตัวเองจะเดินไปเข้าอีกข้างนึง

"นายกลับมาทำไม" ความถามแรกจากปากของร่างสูงทำเอาจุนซูสั่นไปทั้งตัว

"ชั้น..."

"นายหายไป ไม่เคยคิดจะติดต่อกลับมา หนึ่งปีแล้วจุนซู"

"แต่ตอนนี้ชั้นก็กลับมาแล้วไง"

"นายไม่เข้าใจงั้นเหรอ มันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหมือนเดิมแล้ว" ยูชอนเอ่ยบอกก่อนหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

"เปลี่ยน..ไป..แล้วเหรอ?" คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยแววตาละห้อย นี่เขากลับมาช้าเกินไปจริงด้วยสินะ มันสายไปแล้วงั้นเหรอเนี่ย

"นายบอกว่าจะกลับมารักชั้นเหมือนเดิม แต่จุนซู ชั้นเปลี่ยนไปแล้วความรักของชั้นไม่ได้มีไว้ให้นายอีกต่อไปแล้ว นายไม่สำคัญกับชั้นอีกแล้ว" ยูชอนเอ่ยบอกก่อนจะหันหน้าไปมองอีกฝ่าย สายตานั้นสะดุดกับใบหน้าตกใจปนงงๆที่มีน้ำใสๆตกผ่านแก้ม ดูเหมือนจุนซูเองไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่ มือหนากำแข็งเพื่อเตือนตัวเองกันเผลอใจอ่อน เผลอที่จะเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย เขาทนมามากพอแล้ว เจ็บมามากพอแล้ว ถึงคราวคนตรงหน้าเจ็บบ้าง

"แต่ชั้น..."หน้าใสก้มต่ำลง "ยังรักนาย และรอนายเสมอเลยยูชอน" คนตัวเล็กเอ่ยบอกพลางยิ้มให้กับตัวเองทั้งน้ำตา

"ใช่ นายเคยพูดแบบนั้น"

"เปล่า ถึงตอนนี้ชั้นก็ยังรอนายและรักนายอยู่"

"แต่ชั้นมีคนอื่นแล้ว" คำพูดจากปากยูชอนประโยคนี้ทำให้หัวใจคนตัวเล็กบีบแน่น ความเงียบครอบคลุมเข้ามา

"แต่ชั้นก็จะรักนายอย่างนี้" คนตัวเล็กมองอีกฝ่ายด้วยสายตามุ่งมั่น

"งั้นก็ต้องเจ็บ..แลกกัน ชั้นจะไม่ทิ้งนายแต่นายต้องทนเจ็บ เจ็บเพราะรักคนที่หมดรัก" ยูชอนเอ่ยบอกแฝงสายตาที่มีเลสนัย

"......ดะ..ได้สิ" คำตอบจากปากของอีกฝ่ายทำให้ยูชอนอึ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มที่มุมมาก

"งั้นก็ทนเจ็บ แล้วอย่าหาว่าปาร์คยูชอนคนนี้ไม่เตือนนะ" คนร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะปัดมือไล่อีกฝ่ายไป จุนซูเม้มปากไว้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเศร้าๆก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูแต่ในจังหวะเดียวกันก็ถูกแขนแกร่งดึงเข้ามาประกบจูบ ตาใสที่เบิกโตเมื่อกี้ค่อยๆหลับลง ผ่านไปชั่วครู่ร่างสูงจะถอนริมฝีปากออกมาก่อนจะแสยะยิ้มแล้วปัดมือไป จุนซูมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเปิดประตูออกจากรถไป

ถึงเวลาที่นานต้องเจ็บบ้างแล้วคิม จุนซู เจ็บให้เท่ากับที่ชั้นเจ็บ ไม่สินายต้องเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่า ร่างสูงคิดในใจก่อนจะออกรถไป

.

.

.

ห้องพักเล็กๆเป็นที่อาศัยของจุนซูเขาไม่อยากกลับบ้าน ถ้ากลับไปคงออกมาอยากอีกอย่างอยู่ที่นี่จะได้เจอยูชอนบ่อยๆ เพราะห้องของยูชอนอยู่ถัดไปนี่เอง

‘งั้นก็ต้องเจ็บ แลกกัน ชั้นจะไม่ทิ้งนายแต่นายต้องทนเจ็บ เจ็บเพราะรักคนที่หมดรัก'

รู้สึกชาไปทั้งตัวเมื่อได้นึกถึงคำพูดนั้น

"ชั้นคงทำให้นายเจ็บมากเลยใช่มั๊ย ชั้นจะทำยังไงดี มันหยุดไม่ได้แล้วยูชอน ชั้นจะอดทนให้ถึงที่สุด แล้วชั้นจะปล่อยนายเอง"

.

.

.

มันเหมือนกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาอีกครั้ง คนๆนั้นกลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดข้างในลึกๆ อยากจะทำลาย อยากจะไล่ให้พ้นสายตา แต่ทุกครั้งก็ต้องเห็น ทั้งที่คนๆนั้นจงใจมาให้เห็นและไม่ได้จงใจก็ตาม มันก็ดูรำคาญใจไปหมด

"แจจุง เดี๋ยวผมมานะ" ร่างสูงเอ่ยบอกคนสวยที่นั่งตรงหน้าก่อนจะเดินลับหายไป

"คิมจุนซู" ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างเล็กที่เลือกเสื้อผ้าอยู่

"ยูชอน" จุนซูหันเรียกชื่อคนตรงหน้าก่อนจะยิ้มให้

"มาทำไมที่นี่" ยูชอนเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"คะ คือ ชั้นมา.." เมื่อเห็นสีหนาแบบนั้นของคนตรงหน้า จุนซูก็ทำหน้าไม่ถูกแล้ว

"นายจะตามชั้นไปถึงไหน จะกวนการเดทของชั้นใช่มั๊ย" ยูชอนถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"เปล่านะ ไม่ใช่นะยูชอน ชั้น..ชั้น" คนตัวเล็กเก้ๆกังๆที่จะพูด

"งั้นนายมาทำไม" ยูชอนเริ่มขึ้นเสียงหนัก

"ชั้นแค่อยากเจอนาย" จุนซูพูดด้วยเสียงเบาไม่กล้าแม้จะสบตาอีกฝ่าย เขาคงทำให้ยูชอนโกรธ

"แต่ชั้นไม่อยากเจอนาย" ตอบด้วยใบหน้าเย็นชา ทำเอาคนยืนตรงหน้าแทบจะร้องไห้ออกมาในทันที

"ถึงชั้นจะเห็นแก่ตัว แต่...ชั้นจะทำให้นายกลับมารักชั้นให้ได้" คนตัวเล็กบอกก่อนเสหน้าไปทางอื่น ไม่ให้น้ำตามันตกต่อหน้ายูชอน

"....." ผิดคาดร่างสูงไม่ได้ตะวาดหรือมีสีหน้าโกรธเลย  

"ชั้นแค่อยากให้เราเป็นเหมือนเดิม ถึงแม้แค่สามนาทีก็ยังดี" พูดจบแล้วเดินจากไป

หวั่นไหวอีกแล้ว เกลียด ต้องเกลียด นายทำกับชั้นไว้แสนสาหัสหนัก

"เสียใจด้วยจุนซู นายกับชั้นไม่มีทางจะเดินบนเส้นทางเดียวได้แล้ว" ยูชอนพูดเบาๆพลางมองหลังเล็กๆของอีกฝ่ายที่ค่อยๆเดินลับหายไปกับผู้คน ก่อนที่จะกลับมาร้านอาหารที่ตอนนี้คนสวยรออยู่

"ไปดูเสื้อมาเหรอ" แจจุงเอ่ยถามก่อนจะดูดน้ำสีชมพูในแก้วเข้าปาก

"หืมส์ เห็นด้วยเหรอ"

"ใช่" คำตอบของร่างบางทำเอายูชอนสะอึกไปแป๊ป ถ้างั้นก็หมายความว่าแจจุงเห็นเขากับจุนซูน่ะสิ

"แจจุงคือชั้น"

"นี่ตั้งแต่เจ้ายูฮวานไปอยู่อเมริกาเนี่ยเหงาลงเยอะเลยนะเนี่ย" ไม่ทันที่ยูชอนจะพูดอะไรแจจุงก็พูดแทรกขึ้นมา ไม่รู้ว่าคนร่างบางจะรู้หรือเปล่าว่ายูชอนคิดอะไรอยู่ เขาจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นหรือเปล่านะ

  หลังจากไปส่งแจจุงที่บ้านยูชอนก็ไม่ได้กลับคอนโด เขาไปดื่มต่อผับใกล้ๆ ขายาวย่างก้าวเข้าไปในผับและแน่นอนด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา หุ่นที่สมาร์ท ทำเอาสาวๆด้านในถึงกับมองตาไม่กระพริบตาร่างสูงไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษเลย ค่ำคืนนี้เขามาเพื่อดื่ม

"วอดก้ามาร์ตินี่แก้วนึง" ร่างสูงเอ่ยบอกกับพนักงานตรงหน้า ไม่นานนักของที่สั่งก็มาถึง บอกเลยว่ายูชอนเป็นคนคอแข็งใช้ได้ แค่แก้วเดียวกับสามสิบนาทีที่เขานั่งมันก็ปาไปเข้าไปเจ็ดแก้วแล้ว เสียงเพลงยังดังระงมไปทั่ว ทั่งท่าลีลาของนักเต้นบนเวทีช่างยั่วยวนเหลือเกินทำให้ชายหนุ่มส่วนใหญ่ไม่ละสายตาจากบนเวทีเลย แต่คนส่วนน้อยอย่างยูชอนกลับไม่ เขาไม่ได้สนใจอะไรเลยเพราะในสมองของเขายังทบทวนเรื่องต่างๆอยู่

‘ถึงชั้นจะเห็นแก่ตัว แต่...ชั้นจะทำให้นายกลับมารักชั้นให้ได้'

ร่างสูงนึกถึงคำพูดของคนตัวเล็กที่พูดกับเขาในวันนี้

"ไร้สาระสิ้นดี" ว่าก่อนจะกระดกมาร์ตินี่ในแก้วเข้าปาก ถอนหายใจเบาๆก่อนจะมองไปทางอื่นเพื่อจะมีบางสิ่งทำให้เขาเลิกคิดเรื่องพวกนี้สักที แต่เพราะตาเจ้ากรรมดันไปเห็นใครบางคนที่ทำให้เขาต้องลุกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

คนตัวเล็กที่กำลังเดินเข้ามาในผับปะปนกับคนส่วนใหญ่แต่ด้วยลักษณะหน้าตาที่โดดเด่นทำให้เขาเป็นที่จับตามองของคนในผับทั้งผู้หญิงและผู้ชายด้วยกันจำนวนไม่น้อย

รำคาญ หงุดหงิด บอกไม่ถูก ทำไมคนร่างเล็กจะต้องตามเขาไปทุกที่ด้วยนะ

"ว้าว น่ารักจังแฮะ ขอไปนอนกอดสักคืนจะได้มั๊ยวะเนี่ย" ชายคนหนึ่งข้างๆยูชอนเอ่ยพูดกับเพื่อนของเขา

ร่างสูงหันไปทางร่างเล็กอีกครั้ง คนสวยที่อยู่ในเสื้อผ้าชั้นดี ผมเทรนใหม่ ผิวกายที่น่าสัมผัส แล้วยังจะใส่เสื้อที่แหวกลงไปถึงหน้าอกเห็นไปไหนต่อไหนยิ่งเพิ่มความรำคาญให้คนๆนี้ยิ่งขึ้น นี่เขาจะยั่วให้โมโหไปถึงไหน

"มาคนเดียวเหรอครับ" ชายหนุ่มหน้าตาดีเอ่ยทักคนตัวเล็กทำยืนทำหน้างงแบบไร้เดียงสาอยู่

"ครับ" จุนซูตอบกลับพลางยิ้มเบาๆ แต่นั่นก็ทำให้คนในผับละลายไปแล้ว

"สนใจไปดื่มกับผมมั๊ยครับคนสวย ผมเลี้ยงเองครับไม่อั้นเลย" ชายหนุ่มพูดต่อ

"ได้เหรอครับ" คนตัวเล็กเอ่ยเพราะเชื่อว่าคนตรงหน้าไม่มีพิษมีภัยอะไรเลยแค่ชวนเขาไปดื่มเท่านั้น

"แน่นอนครับ" ชายหนุ่มยิ้มอย่างยินดีก่อนจะคว้ามืออีกฝ่ายมานั่งที่โต๊ะใกล้ ยูชอนเห็นอย่างนั้นก็พยายามข่มใจตัวเองไว้ไม่ให้คิดหึง หวง

"ไม่เห็นต้องแคร์เลย ชริ" ร่างสูงนั่งที่เดิมก่อนจะเสสายตาไปทางอื่น มองไปยังหน้าเวทีที่คนพลุ่งพล่าน บางทีการมองสิ่งพวกนี้ก็ทำให้เขาไม่เครียดนัก หลายนาทีที่ต้องเบือนหน้าตัวเองไปทางเวที แต่สายตาก็ยังเสไปทางคนตัวเล็กเป็นระยะ แต่ตอนนี้...เขาหายไปแล้ว ยูชอนสอดส่องสายตามองไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นคนตัวเล็กเลย จน...

ร่างสวยกำลังเต้นอย่างเมามันส์ รูปร่างที่ได้สัดส่วน เอวเป็นเอว สะโพกเป็นสะโพกก็ลังส่ายอวดโฉมตัวเองอยู่ มันทำให้คนที่นั่งทำใจเย็นมานานเริ่มจะเหลืออด ไม่ต้องบอกคนๆนั้นกำลังเมาคงไม่รู้ว่ากำลังทำให้ใครบางคนคลั่ง

ร่างสูงอีกคนที่ชวนคนตัวเล็กดื่มเมื่อกี้เข้ามากระแซะพยายามเกาะแกะ เท่านั้นแหละที่ทำให้ปรอทของยูชอนแตก ร่างสูงเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่กำลังเต้นไม่รู้เรื่องเลย มือแกร่งกระชากอีกฝ่ายให้เดินตามเขามา

"เฮ้ย! แกจะทำไรนะนั่นมันของชั้นนะเฟ้ย!" ผู้ชายเมื่อกี้เอ่ย

ผลัวะ!

ไม่ได้ตอบกลับแต่ต่อยกลับแทนคำตอบ ก่อนจะฉุดคนตัวเล็กออกมาทันที ไม่ได้พูดอะไรแต่ขับรถพาอีกฝ่ายกลับมาคอนโด บอกตรงๆว่าโมโห หึง และหวง พอมาถึงห้องยูชอนก็โยนอีกฝ่ายลงบนเตียง สายตามองร่างเล็กที่สะลืมสะลือลุกขึ้นมานั่งพลางกุมขมับตัวเอง

"เอ๋? ยูชอนเหรอ?" จุนซูเอ่ยถามพลางเบิกตาให้กว้างกว่าเดิม ร่างสูงมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"อยากได้มากนักเหรอ ที่ไปที่แบบนั้นน่ะ" คนตัวสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"อะไรเหรอ?"

"ยังมาทำหน้าแบบนั้นอีก ชั้นถามว่าอยากได้มากเหรอที่ไปที่แบบนั้นน่ะ" เปลี่ยนมาเป็นเสียงเกรี้ยวกราด

"ยูชอน ที่ชั้นไปที่นั่นไม่ได้.."

"นายมันเป็นแบบนี้เองเหรอ ที่หายไปเป็นปีคงทำเรื่องแบบนี้เองสินะ"

"ยูชอนนายกำลังดูถูกชั้นนะ" คนตัวเล็กยืนขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

"ไม่พอใจอะไร ในเมื่อสิ่งที่ชั้นพูดก็คือความจริง ความจริงที่นายมันสำส่อน"

เพี๊ยะ!

มือเล็กฟาดบนหน้าหล่ออย่างจังทำเอาหน้าคมนั้นหันไปตามแรงตบ จุนซูรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที หน้าคมหันมาหาเขาอย่างช้าๆ แววตาที่เกรี้ยวกราดมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"ถึงชั้นจะสำส่อนนายก็ไม่มีสิทธิ์ว่าชั้นแบบนี้"

"ถ้าอยากได้นักชั้นจะสนองเอง" สิ้นสุดคำพูดยูชอนก็ผลักอีกฝ่ายล้มลงนอนบนเตียงก่อนที่ตนเองจะทาบลงไปบนคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะใช้ลิ้นซุกซนและปากเอิบอิ่มจะซุกไซ้ตามซอกคอขาว

"ยูชอน จะทำอะไรน่ะ หยุดนะ" มือเล็กปัดป่ายไปทั่ว ดันให้อีกฝ่ายออกห่างแต่ไม่เป็นผล

"สนองความต้องการของนายไง" มือแกร่งรั้งอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมาก่อนจะปลดเปลื้องผ้าอีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี

"ฮึก อย่านะจะทำอะไร" มือเล็กพยายามปกปิดเนื้อตัวของร่างกาย แต่ก็ไม่เป็นผล มือหนาปลอดเข็มขัดออกจากกางเกง ก่อนจะจับมืออีกฝ่ายรวบไว้มัดด้วยเข็มขัด

"ทำสิ่งที่นายต้องการไงล่ะ" หน้าคมก้มลงกระซิบข้างหูอีกฝ่ายก่อนจะเลียติ่งหูอีกฝ่ายเบาๆทำเอาร่างเล็กสะท้านไปทั้งตัว

"ยูชอน ฮึก อย่าเลยนะ อย่าทำแบบนี้เลย"

"นายชอบไม่ใช่เหรอ นายต้องการมันมากไม่ใช่เหรอ" มือหนาเลื่อนถอดกางเกงทุกชั้นของคนตรงหน้าออก

"ยูชอน ชั้นไม่ อ๊า!" จุนซูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อช่องทางด้านหลังทุกรุกรานโดยไม่ทันตั้งตัว เจ็บจนไม่กล้าขยับ น้ำตามากมายไหลอาบน้ำใส น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและเสียใจ

"ทำหน้าน่าสงสารไปก็เท่านั้น นายคิดว่าชั้นสงสารนายนักเหรอ" นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าออกอย่างไม่ยั้ง จากหนึ่งเป็นสอง และสาม น้ำตาที่ไหลออกมาจากความเจ็บปวดนั้นไม่สามารถสร้างความสงสารให้คนร่างสูงจริงๆด้วย

ปากเอิ่มอิ่มเลื่อนประกบปากนุ่มอีกครั้ง ทั้งที่ร่างเล็กขืนตัวเองไม่ให้จูบตอบแต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี จนสุดท้ายต้องหลีกทางให้ลิ้นอุ่นเข้ามากอบโกยความหวานของตัวเอง

แค่สมใจนาย ก็จบใช่มั๊ย แค่นั้นใช่มั๊ย งั้นชั้นจะยอมนาย

ตาคมลืมขึ้นเมื่อรู้สึกถึงลิ้นเล็กที่เกี่ยวกระวัดตอบสนองอย่างร้อนแรง ยูชอนเองก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อก่อนจะละจากริมฝีปากนิ่ม

"ทนไม่ไหวแล้วเหรอ อารมณ์ร้อนเหลือเกินนะ คงค้างตั้งแต่เมื่อกี้สิท่า" คำพูดแทงใจของยูชอนทำจุนซูหันหน้าซบลงกันหมอน

ยูชอนลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าตัวเองจนหมดก่อนจะจับขาอีกฝ่ายแยกออกจากกัน มองหน้าใสที่ตอนนี้ซบกับหมอนแนบสนิท ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก มือหนาจับก่อนกายที่ตอนนี้ขยายใหญ่ของตนยัดใส่ช่องทางหวาน

"อ๊า!!!!! ยะ..ยูชอน ชั้นเจ็บ ฮึก ได้โปรด"

"ไหนเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทนต่อไปสิ" พูดจบยูชอนก็สอดใส่แท่งร้อนของตนเข้าไปภายในร่างอีกฝ่ายไม่ยั้ง ทั้งเร็วและแรง ทำเอาร่างเล็กสะท้านไปทั้งตัว มือที่ว่างจับของอีกฝ่ายรูดขึ้นลงรัว

"ฮึก พอ พอสักที  เจ็บ" ยิ่งขอร้องดูเหมือนร่างสูงยิ่งกดลึก ลึกลงเรื่อยๆ จนยากที่จะรั้งไว้

"อ๊า~"ร่างเล็กกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด ยูชอนถอดแก่นอายออกมาด้านนอกก่อนจะพุ่งเข้าใส่แรงๆอีกครั้ง ทำเอาช่องทางรักมีเลือกซึมออกมา

"เฮือก! อ๊า!!!"

ทางเลือกไม่มีอีกแล้ว หมดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่าง คิดผิดหรือไงที่เลือกที่จะกลับมา

.

.

.

ตาคมค่อยๆกระพริบถี่ๆก่อนลืมขึ้น เบื้องหน้าของเขาคือแสงสว่างที่ยากจะมองด้วยตาเปล่าชัด ตาคมหรี่ลง เขามองไปเห็นทุกสิ่งตรงหน้าเลย แต่จู่ๆก็มีสัมผัสอุ่นๆจับที่มือเขา อุ่นจนรู้สึกได้จนถึงใจ สัมผัสนั้นรั้งให้เขาลุกขึ้นเดิน เดินตามคนข้างหน้าโดนที่มองไม่เห็นเลยว่ารอบข้างเขามีอะไรบ้าง และสัมผัสอุ่นๆนั้นเป็นของใคร

อยู่ไหน? เขากำลังจะไปที่ไหน?

ปากเอิบอิ่มไม่ได้ขยับถามแต่อย่างใด คงเดินต่อไปตามแรงดึงของคนด้านหน้า

"จะพาผมไปไหนเหรอ"

"........" ไม่มีเสียงตอบใดๆจากอีกฝ่าย เสียงสายลม เสียงสายน้ำไหล ดังแว่วมาจากที่ไกลๆจากตรงนี้

"ที่ไหนที่ไหนเหรอครับ"

"........" ไม่ได้คำตอบอีกเช่นเคย ตาคมอยากลืมขึ้นดูรอบข้าง แต่แสงจ้านั้นทำให้ยากที่จะลืมตาแค่เศษเสี้ยว

"ผมจะหยุดอยู่ตรงนี้นะ ถ้าคุณไม่บอกผม"

"ผมกำลังจะพาคุณไปเจอความจริงไงล่ะ"

"ความจริง?"

"ความจริงที่ต้องเผชิญไงล่ะ ลืมตาขึ้นสิ" สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงก็เบิกตาขึ้นก่อนจะลุกขึ้นนั่งเหงื่อท่วมตัว

เขาแค่ฝันไปเหรอเนี่ย?

นาฬิกาบนผนังบอกเวลา 01:24 AM ยูชอนกวาดสายตาดูรอบข้าง มีสิ่งหนึ่งที่แปลกไป

คนๆนั้นไปไหน?

คิดได้อย่างนั้นร่างสูงก็รีบลุกขึ้นจากเตียง ไปห้องน้ำ ห้องครัว และสุดท้ายก็ระเบียง

โชคดีที่อยู่ที่นี่...

ร่างเล็กยืนหันหลังให้อีกฝ่าย มองไปไกลสุดสายตา มือเล็กจับขอบระเบียงไว้แน่น เลือดที่เลอะขากางเกงสีขาวทำเอายูชอนรู้สึกระอายแก่ใจเหลือเกิน

"ทำไมไม่ไปนอน" ถึงอย่างนั้นก็ยังถามด้วยเสียงเย็นชาต่อไป

"........" เงียบไม่มีคำตอบ

"ใบ้กินหรือไง" ยูชอนเดินไปยืนข้างอีกฝ่ายก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แสงไฟจาในเมืองต่างเปิดกันแข่งสีสันทำให้สีดำมืดในยามราตรีมีสีสันขึ้นมา

"ยูชอน ถ้าชั้นไม่อยู่ นายยังอยู่ได้ใช่มั๊ย" ร่างสูงสะอึกกับคำถามของอีกฝ่าย หันมองหน้าอีกฝ่ายที่มองตรงๆไปข้างหน้า

"..อยู่ได้สิ ทำไมจะอยู่ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ยังอยู่ได้เลย"

ไม่รู้สิ ชั้นตอบไม่ได้ ทำไมกันจุนซู ทำไมนายถึงถามคำถามแบบนี้ ชั้นจะเสียนายไปอีกเหรอ

"อื้ม ชั้นหมดห่วงแล้วล่ะถ้ายูชอนอยู่ได้"

"........." ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อมองหน้าอีกฝ่ายไปคิดไป

"ยูชอน"

"หืม?"

"จุนซูไม่โกรธยูชอนเลยนะเรื่องที่ยูชอนทำทุกอย่าง แต่ยูชอนสัญญากับจุนซูได้มั๊ย"

"สัญญาอะไร?"

"สัญญาว่ายูชอนจะไม่ลืมจุนซู"

"..........." ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไร มองต่ำลงไปด้านล่างตึก

"ช่างเถอะนะ ไม่เป็นไรหรอก ถึงยูชอนจะลืมจุนซู จุนซูไม่ได้มีค่ามากพออยู่แล้ว"

"อื้ม สัญญา" คำตอบสั้นๆที่ออกมาจากปากร่างสูงทำเอาจุนซูน้ำตาคลอ

"จูบจุนซูได้มั๊ย ครั้งสุดท้าย จุนซูจะไม่ขออะไรอีกแล้ว"

ความเงียบเข้ามาปกคลุมสองร่างอีกครั้ง ไม่มีคำพูดๆใดๆ มือหนาคว้าตัวอีกฝ่ายเข้ามาชิดก่อนจะประกบจูบ อ่อนหวาน นุ่มนวล แตกต่างจากก่อนหน้านี้สิ้นเชิง แบบนี้หรือเปล่านะที่เค้าเรียกว่าจูบที่แท้จริง

‘จุนซูจะจดจำไว้ตลอดไปนะยูชอน'

.

.

เช้าต่อมา

ร่างสูงตื่นขึ้นมาก็สายแล้ว มองรอบๆไม่เจอร่างเล็ก คิดแค่ว่าเขาคงออกไปแล้ว กลับบ้านไปอีกไม่นานก็คงจะเจอ แต่พอนึกถึงคำพูดต่างๆเมื่อคืนของร่างเล็กทำเอาใจหายไปเหมือนกัน

"เอาน่ายังไงก็ต้องเจอ ไม่มาเจอไปหาเองก็ได้นิ" ร่างสูงยิ้มร่าก่อนจะยืนขึ้นทำกิจวัตรตอนเช้าเสร็จ ขับรถออกไป และก่อนหน้านั้นก็โทรหาร่างบางนัดทานอาหารเช้า

เมื่อมาถึงที่นั้นยูชอนก็พบว่าร่างบางมาถึงก่อนแล้วพร้อมกับร่างอีกร่างหนึ่ง

"ขอโทษทีมากช้า" ยูชอนเอ่ยบอกกับร่างตรงหน้า

"นิดหน่อยน่า นั่งสิ" ร่างบางว่าพลางยิ้มเบาๆ

"สวัสดีครับ" ร่างสูงอีกร่างเอ่ยบอก

"เอ่อยูชอนนี่ซีวอน ซีวอนนี่ยูชอนนะ" ร่างบางเอ่ยแนะนำ

"ยินดีที่รู้จักครับ" มือหนาเลื่อนไปจับมืออีกฝ่ายที่ยื่นมา

"คุณคือเพื่อนของแจที่มาจากต่างประเทศเมื่อวันก่อนใช่มั๊ยครับ" ร่างสูงเอ่ยถาม

"อ๋อ ครับ ผมเอง" อีกฝ่ายตอบ

"ยูชอน คือซีวอน เอ่อ...เป็นแฟนชั้นเอง" กว่าจะพูดจบเล่นเอาร่างบางสั่นไปทั้งตัว

"อื้ม" ร่างสูงยิ้มรับคำตอบ ทำเอาร่างบางมองด้วยความงง

.

.

"ไม่โกรธชั้นเหรอ" แจจุงเอ่ยถามขณะที่ตอนนี้เขานั่งอยู่กับยูชอนสองต่อสอง ส่วนชางมินนั้นขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

"ไม่นิ ขอบคุณนายต่างหาก ชั้นรู้ว่าที่เราเป็นอยู่ตลอดคือความเห็นใจซึ่งกันและกัน นายเจอคนที่เหมาะกับนายก็ดีแล้ว" ร่างสูงเอ่ยบอก

"ยูชอน ขอบคุณนะ และขอโทษด้วยที่ไปคบคนอื่นไม่ได้บอกนาย"

"ไม่เป็นไรหรอก ชั้นเองก็เป็นแบบนั้น"

"เอ๊ะ! จริงเหรอเนี่ย ใจร้ายจังแหะ คริๆ แล้วใครล่ะที่นายนอกใจชั้นน่ะ" แจจุงว่าพลางหัวเราะพลาง

"นายก็น่าจะเห็นแล้วนี่น่า"

"เอ๋? ชั้นเหรอ เห็นแล้ว"

"ก็ตอนที่ชั้นไปเป็นเพื่อนนายไปรับซีวอนแล้วชั้นก็แจ้นกลับไป แล้วก่อนหน้านี้ที่เราไปเดทกัน ผู้ชายตัวเล็กๆ ตาชั้นเดียว น่ารักๆไง ชั้นรู้ว่านายเห็นจะขอทาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาส"

"ยูชอน นายเป็นอะไรหรือเปล่า"

"หือ?"

"ชั้นไม่เห็นจะมีใครเลย"

"??"

"จริงๆนะ ชั้นไม่เห็นใครเลย คนตัวเล็กๆ ใช่วันนั้นชั้นอาจจะรอนายอยู่และจ้องไปทางนาย แต่ที่ชั้นเห็นคือร่างของนายคนเดียวนะ"

"อำชั้นน่า"

"ชั้นพูดเรื่องจริง ไม่เชื่อถามซีวอนสิ เราวิ่งตามนายไปที่รถเลยนะยูชอน" สีหน้าของแจจุงไม่ส่อแววล้อเล่นหรือตลกเลย ทำเอายูชอนหน้าซีดไปกะทันหัน

ครืด~ เสียงเลื่อนเก้าอี้ออกอย่างแรง ร่างสูงวิ่งออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครเห็นนายอย่างงั้นเหรอ

ร่างสูงขับรถกลับไปที่คอนโด เสื้อผ้าร่างเล็กยังอยู่ในตะกร้า มือหนาชักลิ้นชักบนโต๊ะเขียนหนังสือออก มือหนาเย็บสร้อยเงินเส้นหนึ่งขึ้นมา จี้เล็กๆรูปไม่กางเขนสะท้อนแสงไฟแวววาว

"ไม่จริง!" มือหนาสั่นรัวก่อนจะวิ่งลงไปด้านล่าง ขับรถคันเดิมออกไป

.

.

กริ้งๆๆๆ

เสียงกริ่งบ้านหลังโตถูกกดรัว ไม่นานนักก็มีคนมากเปิดประตู

"อ้าวคุณยูชอน" หญิงแก่ตรงหน้าเอ่ยเรียกอีกฝ่าย

ในบ้าน

"รอสักครู่นะค่ะ คุณท่านกำลังเดินมา" หญิงแก่คนเดิมบอก ร่างสูงยังจำได้หญิงแก่คนนี้คือคนดูแลบ้านของตระกูลคิมนั่นเอง และเป็นคนที่คนตัวเล็กรักมากด้วย

"ยูชอน" ชายวันอาวุโสกว่าร่างสูงมากเอ่ยเรียกอีกฝ่าย ยูชอนยืนขึ้นก้มศีรษะเล็กน้อย ร่างสูงอีกฝ่ายนั่งลงพลางผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงด้วย

"มีอะไรเหรอถึงมาที่นี่"

"คุณคิมครับ ผมอยากรู้เรื่องจุนซู"

"!"

.

.

.

รถคันหรูเล่นไปตามทางถนนสายเดียวเลียบทะเล ความเร็วของรถมากขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ของคนขับ

"พ่อขอโทษ ความจริงแล้ว จุนซูจากเราไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว"

เสียงคุณคิมยังดังก้องอยู่ในหูยูชอน

จากไป? หมายความว่าไง?

ไม่นานรถคันหรูก็จอดนิ่งอยู่ริมฝั่ง ร่างสูงเดินลงมาด้วยความรวดเร็ว หันซ้ายขวามองสิ่งที่เขาตามหา แล้วก็สะดุดกับกองดินกองหนึ่งที่พูนขึ้นมาใกล้ๆโขดหิน ดอกไม้เล็กๆสีชมพูปลูกไว้ข้างๆนั้น ไม่มีสัญลักษณ์ใดเลยว่ากองดินนี้มันคืออะไร ที่แน่ๆ อายุมันน่าจะนานมากควร แต่ถึงไม่บอกก็รู้อยู่แล้ว ร่างสูงรู้แก่ใจว่ามันคืออะไร

"ไม่จริงใช่มั๊ย มันคือเรื่องตลกใช่มั๊ย บอกชั้นสิชั้นกำลังฝันอยู่จุนซู ชั้นกำลังฝันอยู่" พูดไปร่ำไป

"นายช่วย ฮึก ช่วยพาชั้นออกจากฝันบ้าๆนี่สักที"

เสียงคลื่นซาดซัดฝั่งเป็นละลอก สายลมไม่ได้ทำให้น้ำตาที่ไหลแห้งเหือดไปเลย ภาวนา คำอธิษฐานไม่ย้อนคืนอะไรได้แล้วในตอนนี้

----------------------------------------------------------------

07 02 19XX

ถึง ยูชอน

ยูชอน นี้เป็นจดหมายฉบับแรกเลยนะที่ชั้นเขียนถึงนาย อ่า ชั้นเขียนไม่ค่อยเก่งเลยอ่ะนะ ยูชอน คิดถึงนายจังเลยอยากเจอนายจังเลย เมื่อไหร่น้าเราจะได้เจอกัน ชั้นอยากเห็นปากห้อยๆกับหน้าผากเถิกของนายจังเลย อิๆ คุณหมอบอกว่าชั้นแข็งแรงขึ้นมากแล้วล่ะนะ สงสัยอีกไม่กี่วันคงจะกลับไปเกาหลีได้แน่ๆเลยอยากฉลองวันเกิดของนายจังเลย อ่า...ลืมบอกไป ไม่ต้องส่งจดหมายกลับมานะเพราะว่าที่อยู่ของชั้นมันไม่แน่นอน สุดท้ายแล้ว รักษษสุขภาพนะ คนเก่ง

                                                                                         รักเสมอ และตลอดไป

                                                                                       คิม จุนซู ของปาร์ค ยูชอน

-----------------------------------------------------------------

03 04 19xx

ถึงยูชอน

‘แซงิล ชุคาฮัมนีดา แซงิล ชุคาฮัมนีดา ซารางานึน ปาร์ค ยูชอน ชี แซงิล ชุคาฮัมนีดา' Happy birthday to Park Yoochun ชั้นเขียนถูกป่าวเนี่ย ฮิย่ะฮ่าๆๆ (- -‘) แก่อีกปีนึงแล้วนะ เป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกแล้ว ยูชอนน่ะต้องหัดทำอะไรที่มีสาระบ้างน้า อิๆ ล้อเล่นนะ ที่ชั้นหมายความคือยูชอนต้องเลิกดื่มอะไรที่ทำร้ายตัวเองต่างหากล่ะ ชั้นเขียนมาก่อนหนึ่งวันเพื่อให้ทันวันเกิดนายไงล่ะ ชั้นรีบบอกให้คุณชายจองรีบส่งเลยนะ อิๆ เดี๋ยวนี้ชั้นต้องเรียกพี่ว่าคุณชายแล้วล่ะ

                                                                                      รักเสมอ และตลอดไป

                                                                                    คิม จุนซู ของปาร์ค ยูชอน

-----------------------------------------------------------

08 09 19xx

ถึงยูชอน

ชั้นไม่ได้เขียนมาหานายบ่อยเลยนะยูชอน แต่ความคิดถึงของชั้นมากขึ้นทุกวันเลย ช่วงนี้ชั้นไม่ค่อยมีแรงเลยยูชอน พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าห้องอะไรไม่รู้ คุณพ่อบอกว่าไม่น่ากลัว แต่ชั้นก็ยังกลัวยูชอน ที่เหลืออยู่ในตัวชั้นคือความรัก ความรักที่ทำให้ชั้นสู้ได้ ชั้นต้องทำเพื่อนาย นายจะหายในเร็ววันนะ ยูชอนชั้นคิดถึงนายนะ

                                                                                     รักเสมอ และตลอดไป

                                                                                    คิม จุนซู ของปาร์ค ยูชอน

---------------------------------------------------------------------- 

นับจากวันนั้นจดหมายมากมายถูกทยอยส่งมาถึงร่างสูง ถึงมันจะช้าไปหลายปี แต่ค่าของมันกลับมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงฉบับสุดท้าย

----------------------------------------------------------------------

15 02 19XX

ถึงยูชอน

ถ้าจดหมายฉบับนี้ส่งถึงมือนาย ก็หมายความว่าชั้นไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ยูชอน ชั้นไม่อยากได้ยืนสิ่งใดจากนายเลย ชั้นอยากอยู่กับนาย อยากกอดนายมากกว่า ชั้นเหนื่อยแล้วยูชอน ชั้นไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเดิน หรือแม้แต่จะยกดินสอแท่งเดิมเขียนอีกแล้ว ชั้นพยายามมากถึงที่สุด ให้สุดท้ายจดหมายฉบับนี้ส่งถึงมือนาย ชั้นอยากให้นายรู้ว่าชั้นรักนาย รักมาก  ขอโทษที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ขอโทษจริงๆ ยูชอน ถ้าชั้นไม่อยู่นายจะคิดถึงชั้นมั๊ย เธอจะลืมชั้นมั๊ย? ยูชอน ชั้นรักนาย ชั้นรักนาย นายจะได้ยินชั้นหรือเปล่า ชั้นพูดไปตามสายลม นายได้ยินมันสักคำมั๊ย ต่อไปนี้ฉันคงได้แค่มองนาย มองนายจากที่ใกล้ๆ ชั้นภาวนาต่อผู้เป็นเจ้าให้ได้เจอนาย เจอนาย ได้บอกคำว่ารักกับนาย ชั้นจะไม่พูดคำว่าลาก่อนเพราะนายจะอยู่ในใจชั้นเสมอ

                                                                                       รักเสมอ  ตราบชั่วนิรันดิ์

                                                                                       คิม จุนซู ของปาร์ค ยูชอน

-----------------------------------------------------------

ชั้นรู้แล้วจุนซู ได้ยินมันชัดทุกคำพูด นายอุตส่าห์กลับมาหาชั้นแต่ชั้นกลับไล่นายไป ชั้นมันเห็นแก่ตัว จุนซู นายอยู่บนนั้นใช่มั๊ย นายเป็นไงบ้าง ชั้นอยากทำลายประตูแห่งสวรรค์เหลือเกิน อยากจะย้อนเวลาไป แต่คงไม่ได้สินะ ชั้นอยากหาเส้นทางผ่านสู่สวรรค์ อยากบอกนายว่าชั้นรักนาย ไม่น้อยไปกว่านายรักชั้นเลย

รอวันที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง