(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF] Tittle: My roommate

Author: Haru

Couple: 2 Kim [jaejoong X Junsu]

Note: ขอบคุณทุกเม้นนะคะ T^T ซาบซึ้งใจคะ ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ

 

 

Part 4

"พี่แจฮะ ถามอะไรหน่อยได้ป่าว" คนตัวเล็กหันไปถามพี่ชายที่นั่งข้างๆ

"อะไร ถามมาสิ" ถามไปแต่สายตายังคงมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าอย่างไม่วางตา

"แถวนี้พอจะมีงานอะไรให้ทำบ้างเหรอครับ"

"เอ๋?? หมายความว่าไง" คนร่างบางหันมาถามด้วยใบหน้าแปลกใจ

"คือ ผมอยากทำงานน่ะครับ"

"ทำงาน กร๊ากๆๆ ไอ้นู๋เอ้ย ซุ่มซ่าม ซื้อบื้ออย่างแกจะทำงาน"

"(--‘) ฮึ่ม ว่ากันได้ลงน้า" คนตัวเล็กทำหน้างอนๆ

"ก็ขำนี่น่าคิมจุนซูจะทำงาน ทำไมเงินหมดเหรอ ชั้นให้ยืม"

"เปล่าหรอก ผมแค่อยากลองทำงานบ้างน่ะ"

"จะทำให้ลำบากทำไม นายนะทำอะไรไม่ได้เรื่องอยู่แล้ว"

"เชอะ แล้วพี่ไม่ทำหรือไง"

"ทำ"

"ทำ? แล้ว...ทำไมพี่ไม่ไปทำงานอ่ะ"

"ลาหยุดพิเศษ สามวัน"

"อะไรกัน" จุนซูมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"ช่างชั้นเถอะน่า ส่วนนายนะอยู่เนี่ยล่ะไม่ต้องทำหรอก"

"ไม่ได้หรอกฮะ ที่ผมมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อจะทำให้ตัวเองหัดช่วยตัวเองบ้าง ดีกว่าขอเงินคุณพ่อกับคุณแม่"

"ชั้นไม่ให้ทำ นายอยู่นิ่งๆแบบนี้แหละ เรื่องอาหารที่อยู่ชั้นจัดการเองได้"

"แต่ผม"

"ชั้นเป็นพี่นายไม่ใช่เหรอ ฟังชั้นสิ" คนสวยว่าก่อนลุกขึ้นเดินไป

.

.

.

เช้าวันต่อมา

"กู๊ด มอนิ่ง >< จุนซูจร๋า คิดถึงจังเลย" เสียงตะโกนดังมาจากคนสวยหน้าประตู ร่างบาเอ่ยก่อนจะวิ่งเข้ากอดคนตัวเล็กที่ยืนสะลึมสะลืออยู่ในบ้าน

"พี่ฮะ ทำไมวันนี้มาแต่เช้าจังเลย"

"มาหาความรักไงล่ะ" เจ๊แกตอบซะเน่าเลย

"นี่ๆ อยากมาทำบรรยากาศเป็นพิษตอนเช้า ไปกันได้แล้ว" คนร่างบางที่เดินออกมาจากห้องเอ่ยขึ้นทำให้สองคนที่ยืนอยู่หันไปมอง

Jun>o///o พี่แจหล่อโฮก

หน้าขาวเข้ากับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงดำ ถึงจะแต่ตัวเรียบๆ แต่ก็ดึงดูดความมีเสน่ห์ให้แจจุงเพิ่มขึ้นมาก

"แหมๆ วันนี้เนี๊ยบเลยนะแจ" ฮีซอลเอ่ยบอกยิ้มๆกับคนตรงหน้า

"ไปได้แล้ว -///-" คนร่างบางเอ่ยบอกก่อนจะฉุดแขนคนสวยอีกคนเดินไปที่ประตู

"เออนี่จุนซู ดูแลบ้านดีๆล่ะ" แจจุงเอ่ยบอก

"เอ๊ะเดี๋ยวแจจุง! นายเดินไปก่อนแปป ชั้นจะเข้าห้องน้ำเดี๋ยว" คนสวยเอ่ยบอก

"รีบตามมาล่ะ"

.

.

ในขณะที่ฮีซอลออกมาจากห้องน้ำ คนตัวเล็กก็เดินไปเดินมารออยู่

"อ้าวจุนซู มีเรื่องอะไรเหรอ"

"รู้เหรอฮะ"

"ก็เห็นเดินไปเดินมา"

"คือ พี่ฮีซอลฮะ พี่พอจะช่วยอะไรผมอย่างได้มั๊ย"

"อะไรเหรอว่ามาสิ"

"คือ....ซุบซิบ...."

.

.

.

สองวันผ่านไป

"จุนซู" ร่างบางตะโกนเรียกเจ้าตัวเล็กซึ่งน่าจะอยู่ในห้อง มือเรียวถือถุงขนมพะรุงพะรังปากก็ยังเรียกชื่ออีกฝ่ายอยู่

"ไปไหนวะ" บ่นเบาๆพลางวางของไว้บนโต๊ะ แล้วเดินไปเปิดไฟ

"ไปไหนของมันเนี่ย ไฟก็ไม่ยอมเปิด ชริส์ ออกไปข้างนอกดึกๆดื่นๆกลับมาจะด่าให้เข็ดเลย ฮึ่ม"

 

ฝ่ายจุนซู

"แย่แล้วๆขืนไปช้ากว่านี้พี่แจสงสัยแน่ๆ" ร่างเล็กคิดในใจก่อนจะเร่งสปีดให้เร็วที่สุด สองวันแล้วที่เขาไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟน้ำที่ร้านอาหารที่หนึ่ง งานนี้เพราะได้เจ๊ฮีซอลช่วย เขาเลยไม่ต้องยุ่งยากกับการสมัครมากนัก ทั้งที่ซุ่มซ่ามแต่พอเอาจริงจุนซุก็ทำได้ไม่เลว แม้ตอนนี้จะทำแก้วแตกไปสามใบแล้วก็ตาม

"โอ้ย!" เสียงแหบอุทานขึ้น เมื่อตัวเองสะดุดขาตัวเองล้มลงไปครืดกับพื้นคอนกรีต

เจ็บ! ทุลักทะเลที่จะยืนขึ้นมา

หมับ! ใคร? มือใครบางคนช่วยเขาลุกขึ้นมา

"เอ๋? คุณซีวอน" ร่างเล็กเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะออกแรงพยุงคนเจ็บลุกขึ้นยืน

คุณ ชอย ซีวอน ผู้จัดการร้านที่ผมทำงานอยู่เองครับ

"เจ็บมากหรือเปล่า" คนร่างสูงเอ่ยถามพลางมองดูที่หัวเข่าอีกฝ่ายที่มีเลือดไหลซิบๆ

"อ๋อเอ่อ ไม่เป็นไรฮะ ว่าแต่คุณมาที่นี่ได้ไง" คนตัวเล็กเอ่ยถาม

"พอดีชั้นแวะมาหาซื้ออะไรแถวมินิมาร์ทใกล้นะ รถชั้นอยู่ทางนั้น บ้านนายอยู่ไหนเดี๋ยวไปส่งมั๊ย" ร่างสูงเอ่ยถามอย่างใจดี

"มะ ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ที่ตึกตรงหน้านี่เอง เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว ขอบคุณมากฮะ"

"ไปส่งมั๊ย" ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง

"อย่าดีกว่าครับ คือไว้เจอกันพรุ่งนี้นะฮะ ผมรีบ" ร่างเล็กละจากอีกฝ่ายก่อนจะวิ่งเยาะๆไป

"อื้ม เดินดีๆล่ะ"

"ฮะ ขอบคุณมากฮะ" ร่างเล็กเอ่ยตอบก่อนจะวิ่งต่อไป ปล่อยให้คนร่างสูงยิ้มเบาๆอยู่คนเดียวกับความไร้เดียงสาของอีกฝ่าย

แย่แน่แล้ว จะบอกพี่แจจุงว่าไงดี วิ่งไปพลางคนไปพลางจนในที่สุดก็ถึงห้องและก็ไม่ได้ข้อแก้ตัวสักที

แกร็ก.. มือเล็กเปิดประตูห้องออก ภายในห้องสว่างจ้า บ่งบอกว่าใครคนนั้นมาถึงแล้ว จุนซูเริ่มประหม่าเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปให้ลึกกว่าหน้าประตูห้อง

"ไปไหนมา"

"เฮือก!" เสียงร่างสูงทักทำเอาใจหายไปเลย ร่างเล็กค่อยๆให้ไปหาร่างสูงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนดูโทรทัศน์อยู่

"เอ่อ ปะป่าวฮะ แค่ลงไปซื้อของข้างล่าง" ตอบอย่างตะกุกตะกัก

"แล้วได้อะไรมาล่ะ"

"(แย่แล้ว) คือ ไม่ได้ของที่ถูกใจนะฮะ ^^;" ยิ้มสู้

"แล้วก็ได้แผลมาด้วยใช่มั๊ย" ร่างบางว่าพลางเดินเข้ามาหาอีกฝ่าย นั่งลงก่อนจะเดินเอื้อมมือจับแขนซ้ายของคนตัวเล็กไว้

"จะ เจ็บฮะ" จุนซูโวยขึ้นมาเล็กน้อย

"มานี่ก่อน" มือเรียวจับมืออีกฝ่ายให้เดินตามมา จุนซูเห็นท่าทางเอาใจใส่ของคนตรงหน้ายิ่งรู้สึกแปลกเข้าไปอีก หัวใจมันสั่นๆยังไงพิกล แจจุงพาจุนซูมาถึงห้องน้ำเอื้อมมือหยิบฝักบัวก่อนจะเปิดน้ำเบาๆ

"เอาขามาสิ" นิ้วเรียวชี้

"ไม่เอาอ่ะ แสบสิฮะ" คนตัวเล็กบ่น

"แล้วจะล้างแผลยังไง ปล่อยแบบนี้จะให้เป็นแผลเป็นเบ้อเริ้มไม่รู้ด้วยนะ" เมื่อโดยขู่ก็จำยอมต้องยื่นขาออกไป

"อ๊า!!!" ทันทีที่น้ำเย็นโดนแผลคนตัวเล็กก็ร้องจ๊ากทันที พลางอยู่ไม่นิ่งดิ้นไปมาจนอีกฝ่ายพลอยเปียกไปด้วย

"จุนซูแกอยู่นิ่งๆสิ" ร่างบางปราม แต่ทำไงได้จุนซูยังคงดิ้นไปมาอยู่

"อ๊า!!!แสบๆๆ" เหมือนโลมาถูกไฟลวกเลยครับ

"อยู่นิ่งๆสิ" ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะร้องปราม เว้นเสียว่า

".........." แจจุงใช้แขนทั้งสองโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้ หน้าใสที่หันมาประจันกับเขาเหวอไปทันใด ทุกส่วนของจุนซูหยุดนิ่งมีเพียงเสียงหัวใจเท่านั้นที่ดังเหมือนกลองเร่งจังหวะเรื่อยๆ

"หยุดได้แล้วสินะ ไปทำแผลได้แล้ว" แจจุงบอกก่อนจะคลายอ้อมแขน แล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ แต่ก็ต้องกลับเข้ามาอีกครั้งเพราะคนเจ็บยังนิ่งอึ้งอยู่

"ติงต๊องเอ้ย" แจจุงว่าพลางก่อนจะเอื้อมไปดึงแขนอีกฝ่ายให้เดินตามมา

หลังจากที่ทุลักทะเลทำแผลให้คนขี้กลัวเสร็จ ก็เล่นเอาแจจุงเหนื่อยไปเลย

"ไปทำอีท่าไหนถึงล้มมาได้เลือดแบบนี้" ร่างบางเอ่ยถามพลางมองคนที่นั่งข้างๆ

"รีบนะฮะ วิ่งไม่ดูทาง" พูดพลางก้มมองดูแผลตัวเองไปด้วย

"จะรีบอะไรนักหนา ซื้อของแค่นี้"

"เอ่อ...ผม..ผมนึกได้ว่าลืมเปิดไฟนะฮะ" โกหกไปแล้ว "กลัวว่าถ้าพี่มาถึง"

"จะเอ็ดนายล่ะสิ คิดงั้นใช่มั๊ย" มือสวยเอื้อมไปลูบผมอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ก่อนจะจับหัวอีกฝ่ายซบไหล่ตัวเอง ทำเอาจุนซูทำอะไรไม่ถูก หัวใจคนตัวเล็กเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ นี่มัน...ตื่นเต้นงั้นเหรอ อะไรกันแน่

"ชั้นจะว่านายได้ไง แค่นายไม่เปิดไฟแค่นี้ เพราะนายหายไปต่างหากที่ชั้นเป็นห่วง ที่ชั้นห้ามนายไม่ให้ทำงานเพราะชั้นไม่อยากให้นายเจ็บตัวเข้าใจมั๊ย เพราะงี้ชั้นจึงอยากให้นายอยู่ที่นี่ก็พอ"

แต่เราก็ขัดความหวังดีของพี่แจจุงแล้วสิจะทำไงดี

.

.

เช้าวันต่อมา

"โชคดีนะฮะ" ร่างเล็กเอ่ยบอกชายหนุ่มทั้งสอง ก่อนจะแว่บเข้ามาในห้อง จัดการแต่งตัวเองซะใหม่และพร้อมในชุดทำงาน ก่อนจะวิ่งออกไปเพื่อไม่ให้สาย

วิ่งปนหอบมาในที่สุดถึงที่ทำงาน มือเล็กผลักไปตูเข้าไปก็เจอกับร่างสูงเมื่อวานทันที

"อ่า คุณซีวอน" ร่างเล็กเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเบาๆก่อนจะก้าวถอยโน้มตัวเล็กน้อยเป็นการทักทายอย่างนอบน้อม

"มาสายจังเลยเนอะ" คนร่างสูงเอ่ยยิ้มๆ ผิดกับอีกฝ่ายที่ก้มหัวไม่ยอมแหงน

"อ่า ขอโทษฮะ ผมขอโทษนะฮะ อย่าหักเงินเดือนผมเลย" มือหนาจับตัวอีกฝ่ายให้

"ฮ่าๆ ชั้นล้อเล่นนะ ไม่สายหรอกนะ ว่าแต่ขานายเป็นไงมั่ง" คนตัวสูงว่าพลางก้มมองผ้าก็อตบางที่ปิดแผลที่ขาอีกฝ่าย

"อ๋อ ฮะ ไม่เป็นไรมากแล้วขอบคุณนะฮะ" อยากจะเอามือของคนตรงหน้าออก เพราะกลัวใครจะมาเห็น อีกอย่าง เขาคิดว่านี่มันใกล้ชิดดันเกินไปแล้ว

"คิมจุนซู!" เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กดังมาจากที่ใกล้ๆ และเสียงนั่นเค้าจำได้ดี ตาใสถึงกับลุกวาวเมื่อหันหลังไปเจอคนร่างบาง ทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเห็นสายตาแบบนั้นแล้วด้วยยิ่งพูดไม่ถูกเลยจริงๆ

"เอ๋ ใครเหรอจุนซู" ร่างสูงตรงหน้าเอ่ยถามร่างเล็กที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ หน้าใสหันไปจ้องหน้าสวยที่มองมาทางเขา แววตานั้นเดาอารมณ์อีกฝ่ายไม่ถูกเลยแต่ภายในใจของคนตัวเล็กมีแต่ความกลัวเท่านั้น ร่างบางเดินเข้ามาหาทั้งสองก่อนจะใช้มือลากแขนอีกฝ่ายให้เดินตามมา ไม่มีเสียงอะไรเลยลอดจากปากทั้งสาม หนึ่งในนั้นตกอยู่ในอาการงง อีกคนก็กลัว ส่วนอีกคนอยากที่จะเดาอาการถูก

"พะ พี่ฮะ จะพาผมไปไหน" จุนซูเอ่ยถามพลางเดินให้ทันที่คนสวยลาก แจจุงไม่ได้ตอบแต่กลับลากอีกฝ่ายตามมา ไม่นานนักก็ถึงพักที่ทั้งสองอยู่ ไขกุญแจเข้าไปก่อนจะโยนอีกฝ่ายเข้าไปด้วยโดยลืมนึกว่าคนตัวเล็กนั้นขาเจ็บอยู่ และนั่นทำเอาจุนซูล้มลงไปนั่งกับพื้น

"!" ร่างสูงเพียงแต่หันมามองอย่างตกใจเท่านั้นไม่ได้มีคำอะไรหรือแม้แต่กิริยาที่จะเข้าไปช่วยเลย

"ฮึก...พี่เป็นอะไรไป ลากผมมาทำไม" จุนซเอ่ยถามไปสะอื้นไป ร่างบางเพียงแต่นั่งยองๆลงกับพื้นมองอีกฝ่ายตรงๆ

"บอกมาสิ ไปที่นั่นทำไม" ไม่ใช่ว่าแจจุงตะคอก แค่ถามเสียงเรียบๆ แต่ทำเอาอีกฝ่ายทำน้ำตาไหลยิ่งกว่าเดิมอีก

"ผะ ผม...ผม"

"บอกมาสิจุนซู! บอกมา นายโกหกชั้นอยู่นะ!" เสียงใสตะวาดก้องมือเรียวจับตัวอีกฝ่ายเขย่า จุนซูกลัวคนตรงหน้าเหลือเกินเหมือนไม่ใช่แจจุงที่เขารู้จักเลย

"ผม ผมแค่ไปทำงาน ผมแค่ทำงานจริงๆนะฮะ ผมไม่ได้ไปทำอะไรจริงๆ ฮึก"

"ทำไม แค่นี้นายอยู่ไม่ได้งั้นเหรอ แค่อยู่เฉยๆมันไม่พองั้นเหรอ ดูไอ้ผ้ายคนนั้นสิที่มันมองแกนะ"

"อย่าเรียกเค้าว่ามันนะฮะ เค้าเป็นผู้จัดการของผมนะ" คนตัวเล็กเอ่ยบอก

"ของแกเหรอ อ๋อเพราะอย่างนี้นี่เองที่แกไปทำงาน เพราะแกต้องการแบบนี้ใช่มั๊ย"

"พี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน ผมไม่เข้าใจ" งงและสับสน

"อย่าทำเป็นไม่รู้ไปหน่อยเลย แกอยากเจอมันมากใช่มั๊ยละ งั้นแกก็ไปกินไปอยู่กันมันเลยเซ่" ร่างบางพูดด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่นเขาคงนึกไม่ถึงว่าคำพูดที่มากับอารมณืพวกนั้นจะทำร้ายจิตใจคนตรงหน้าแค่ไหน

"พี่แจจุง พี่กำลังไม่มีเหตุผลนะฮะ คุณซีวอนเค้าเป็นคนดีนะฮะ"

"ใช่สิ มันเป็นคนดี แต่ชั้นมันเลวนี่ ไปสิ ไปอยู่กับมันซะ ไปเล้ย" ร่างบางพูดก่อนจะยืนขึ้นเดิน

"ฮึก พี่ฮะ" จุนซูพยายามจับขากางเกงอีกฝ่ายไว้ แต่ก็ได้แค่นั้น แจจุงเดินออกประตูไปก่อนจะปิดประตูเสียงดัง

โดนเกลียดซะแล้ว คนโกหก เราเป็นคนโกหก พี่ฮะ ผมขอโทษ คิมจุนซูคนนี้ขอโทษ

.

.

ความจริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมาย แค่จุนซูออกไปทำงาน หัดช่วยตัวเองแต่แจจุงเองเห็นว่าคนตัวเล็กไม่น่าจะออกไปลำบาก อีกอย่างจุนซูก็เป็นผู้ใหญ่แล้วไม่น่าจะมีปัญหา แต่เพราะเรื่องคนรอบข้างอีกฝ่ายนะสิ ไม่รู้ทำไมเขาถึงเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นร่างสูงคนนั้นยืนประชิดคนตัวเล็กแถมยังจับตัวอีกฝ่ายด้วย

และแล้วขายาวก็หยุดเดินก่อนจะเหลียวหลังมองไปที่ทางที่ตนเดินมา หยุดคิดแต่ก็ไม่ได้เดินกลับไป ทางกลับกันก็เดินต่อไปเรื่อยๆ

 

เหนื่อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ความรู้สึกแปลกๆที่มีให้นายคืออะไรกันจุนซู ชั้นทำนายเจ็บ นายร้องไห้เพราะชั้นอีกแล้ว จะทำไงต่อไปดี จุนซู ไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของชั้นที่มีใครนายจะเรียกว่ารักได้หรือเปล่านะ แต่ตอนนี้ชั้นเศร้าจังเลย อยากรู้ว่านายคิดยังไงกับชั้น บางทีชั้นอาจจะหวังอะไรกับนายมากเกินไปก็ได้

 

แจจุงหายไปทั้งวันจนตอนบ่ายก็กลับมา พร้อมสายฝนที่ตกลงมาเหมือนคนบ้า มือเรียวจับลูกบิดประตูค้างไว้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง ตาใสเหลือบเห็นร่างเล็กที่เดินผ่านไประหว่างห้องครัวกะห้องนั่งเล่น ร่างเล็กหยุดเหมือนจะเอ่ยอะไรออกมา

"........" แต่กลับเป็นความว่างเปล่า

แจจุงเบือนหน้าจากร่างนั้นก่อนจะเดินก้าวไป แล้วก็ผ่านร่างเล้กอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเอาจุนซูแทบจะทรุดลงทันใดเมื่อเจอปฏิกิริยานั้นจากแจจุง

 

‘ขอโทษนะจุนซู แต่นี่คือหนทางที่จะทำให้นายไม่ต้องมายุ่งกับคนไม่ดีอย่างชั้น'

 

TBC...