(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[SF] Title: Hate you, Love you

Author: Haru

Couple: Minsu [ChagminXJunsu]

Note: แต่งมินซูเรื่องแรกคะ

---------------------------

Baby, I don't wanna see you cry

Are you hearing?

I attempt to say.....

Never lie in my heart

Believe me....I Love you

 

ที่รัก ผมไม่ต้องการเห็นคุณร้องไห้อีกแล้ว

คุณได้ยินมั๊ย

ผมพยายามจะบอกคุณว่า...

หัวใจของผมไม่เคยโกหก

เชื่อผมสิ....ผม รัก คุณ

 

‘เกลียด' คำนี้คงไม่พอสำหรับความรู้สึกที่คุณมีต่อชั้น แต่ทำไมกันชั้นยังยอมให้คุณเกลียด ทำไมชั้นถึงตัดใจจากคุณไมได้เสียที เพราะรักใช่มั๊ย? แล้วทำไมคุณไม่เคยเห็นความรักของชั้นเลย หรือเพราะคุณไม่เคยเห้นค่าของมันต่างหาก

 

Crying................

ร่างสูงไม่มากนักก้าวเข้าไปในร้านอาหารสุดหรู เสื้อผ้ารองเท้า และการแต่งตัวบ่งบอกถงฐานะที่ร่ำรวยได้เป็นอย่างดี บวกด้วยหน้าตา ทรงผม และหุ่นที่เพรียบพ้อมทำเอาทั้งหญิงและชายในร้านหันมามองเป็นตาเดียว ที่สำคัญนอกจากคนๆนั้นสะดุดด้วยรูปร่างหน้าตาแล้ว ยังจะเป็นทายาทบริษัทซอต์ฟแวร์ยักษ์ใหญ่ในเกาหลีอีกด้วย เป็นไปไม่ได้ที่ใครๆจะไม่ให้ความสนใจคุณหนูเล็กแห่งตระกูลคิม ขายาวก้าวไปตามหน้าที่ของมัน สายตาก็สอดส่องหาเป้าหมายไปด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่เจอ ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันหลังกลับ ขัดแต่ว่า...

"คุณชางมินน่ะ พรุ่งนี้ต้องทำเซอร์ไพรส์ดาน่าด้วยนะคะ" เสียงเอ่ยของหญิงสาวด้านหลังช่างคุ้นหู ทำเอาร่างเล็กหันหลังไปมองไม่ได้

"เอ๊ะ! คุณจุนซู" หน้าสวยของหญิงสาวคนดังกล่าวซีดลงเมื่อเห็นคนตรงหน้า พลางรีบปล่อยมือที่ควงแขนร่างสูงออก

"สวัสดีครับคุณดาน่า ผมว่าเราคุยหายครั้งแล้วนะครับ" ร่างเล็กเหยียดยิ้ม หญิงสาวเองก็รู้ว่าที่จุนซูพูดคืออะไร

"เอ่อ งั้นชั้นกลับก่อนดีกว่านะคะ" อึกอักพูดไปมองหน้าร่างสูงข้างๆไป

"ไม่ต้อง" เสียงเรียบๆเอ่ยสั่ง มือหนาก็เอื้อมจับมือคนร่างบางเอาไว้ ทำเอาจุนซูหน้าเครียดขึ้น

"ออกไปซะ" คำสั่งที่ฟังดูเหลืออดออกมาจากปากร่างเล็ก

"นี่มันผู้หญิงของชั้นนายไม่มีสิทธิ์มาสั่ง" ชางมินเอ่ยบอกสายตาก็ดุดันไม่แพ้กัน

"ชั้นก็ไม่อยากยุ่งนักหรอกนะ แต่เพราะชื่อเสียงของชั้น และเพื่อคุณพ่อของชั้น ชั้นจำเป็นต้องทำ คิดเหรอว่าชั้นอยากจจะแต่งงานกับนายน่ะ ที่นายสำส่อนคบผู้หญิงไม่เลือกคนแบบนี้น่ะ ชั้นเองก็เหนื่อยเต็มทนแล้วชิมชางมินที่ต้องตามนายแบบนี้น่ะ"

หมับ!

มือหนาปล่อยจากมือร่างบางก่อนจะจับมืออีกคนลากให้เดินตามมา

"ปล่อยนะ ปล่อยสิ" ร่างเล็กโวยวายไปตลอดทาง สุดท้ายก็เงียบลงเมื่อถูกร่างสูงจับใส่รถ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินอ้อมมานั่งที่ตำแหน่งคนขับ

"ทำแบบนี้ทำไม คิดว่านายเป็นใครที่กล้าลากชั้นมาแบบนี้น่ะ"

"หยุดแหกปากสักที รำคาญเกินทนแล้ว คนอื่นเองก็รำคาญนายเต็มทนแล้วเหมือนกัน" ร่างสูงตะวาดขึ้น

"รำคาญเหรอ ใช่สิรำคาญ ฉันเองก็ไม่ต่างกับนายนักหรอก อันที่จริงชั้นไม่ควรที่จะรู้สึกกับนายด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่คุณพ่อน่ะ"

"งั้นก็รีบแต่งงานไปซะ เรื่องมันจะได้จบๆ แต่งและหย่าง่ายดี ชั้นไม่ทนมีแฟนอย่างนายหรอกจำเอาไว้"

"ชิมชางมิน! หุบปากของนายซะ! ชั้นมีค่ามากเกินพอที่จะแต่งงานกับนายหรอกนะ ถ้าคุณพ่อไม่ช่วยพ่อของนายกับบริษัทห่วยๆนั่นไว้นะ" พูดแค่นี้อารมณ์ชางมินก็ร้อนขึ้น มือหนายกขึ้นสูงแต่ก็ชะงักไว้

"จำไว้ ที่นายมีที่นอน มีรถหรูๆขับ เพราะคุณพ่อของชั้นจำบุญคุณเอาไว้ซะบ้าง"

" หึ เพราะอย่างนี้ไงล่ะ เพราะบุญคุณบ้าบอนี่แหละที่ทำให้ชั้นเหมือนตกนรกทั้งเป้นอบ่างนี้ไงล่ะ นายได้ยินมั๊ย" ร่างสูงตะวาดออกไปพลางจับร่างเล็กเขย่าไปด้วย ชางมินจะรู้มั้ยนะว่าทุกๆคำที่เขาพูดออกไปนะ เหมือนเข็มปลายแหลมที่ทิ่มแทงอีกฝ่ายจนร้าวไปหมดแล้ว

"เกลียด ชั้นเกลียดนาย"หน้าใสหันไปอีกทางก่อนจะล้มตัวพิงเบาะ

"แต่ก็ไม่มากเท่าที่ชั้นเกลียดนายหรอก โปรดรู้ไว้ซะด้วย" เอ่ยบอกก่อนจะเปิดประตูรถออกไป ทิ้งไว้แต่ร่างบางที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ สุดท้ายก็ต้องร้องโฮออกมา

ทรมาน เหนื่อย บอกได้คำเดียวว่าเหนื่อย เหนื่อยเต็มทนแล้ว แม้จะยังหายใจได้แต่มันอิดโรยเต็มที จะหมดลมหายใจเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คงต้องล้มเข้าสักวันแน่ๆ ขืนอยู่แบบนี้ต่อไปมันก็มีแต่รั้งให้เขาตายลงช้าๆ ได้แค่ภาวนาให้เห็นใจกันหน่อย ถึงแม้วันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ต้องจากลากันไปก็ตาม

.

.

.

มือเล็กเอื้อมป้องแสงที่สาดเข้ามาจากหลอดไฟบนเพดาน ขยี้ตาเบาๆเพื่อปรับแสง ก่อนจะมองไปรอบๆซึ่งไม่คุ้นเอาซะเลย

"ตื่นแล้วก็กินข้าวซะ จะได้กินยา นายตัวรุมๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

"ชั้นอยากกลับบ้าน"

เมื่อไม่ได้รัก เมื่อเกลียดกัน ก็อยากมาทำดีเพื่อสร้างความหวังเลย ทำแบบนี้มันเจ็บเข้าไปอีกรู้มั๊ย

"อย่าเอาแต่ใจไปหนักเลย ที่นี่มันคอนโดชั้น ช่วยทำตัวให้เป็นแขกที่ดีหน่อยจะได้มั๊ย"

"ชั้นไม่อยากอยู่"

ถึงอยากเห็นหน้านาย ถึงอยากจะอยู่ใกล้ๆ แต่ทำไมปากมันไม่ยอมทำตามใจนะ

"คืนพรุ่งนี้จะมีปาร์ตี้ ชั้นเลยโทรไปบอกคุณลุงว่าให้นายนอนที่นี่ซะ"

"จะประจานตัวเองหรือไงว่ามีคู่หมั้นเป็นผู้ชายนะ" ยิ้มเหยียดที่มุมปากเล็กน้อยไม่ใช่สมเพชร่างสูงแต่กำลังสมเพชตัวเองต่างหาก ยิ่งพูดก็ยิ่งตอกย้ำใจตัวเอง นายมันโง่เองนี่น่าคิมจุนซู

"ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีใครสนใจเรื่องของเราหรอก เพราะพวกเขารู้ว่าชั้นเป็นยังไง อีกอย่างพรุ่งนี้ผู้หญิงเพียบ" ยิ้มเยาะใส่อีกฝ่าย

เจ็บจุก ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้อีกแล้ว ถ้าชีวิตชั้นไม่เจอนายชั้นคงจะยิ้มได้สดใสกว่านี้ชิมชางมิน ได้โปรดเถอะฆ่าชั้นสักที นายมีสิทธิ์ไม่ใช่เหรอ นายมีสิทธิ์ ชั้นไม่อาจที่จะทนต่อไปแล้ว ให้ชั้นตายจะได้ไม่รู้สึกอะไรดีกว่า

.

.

เวลาเดินไปพ้นวัน ช่วงเวลากลางคืนเข้ามาเต็มเติมแทนแสงสว่าง มือเล็กกระชักเสื้อสูธตัวหรูเข้าจัดทรงให้พร้อมก่อนจะก้าวออกจากห้อง

จะเข้าแข็ง เข้มแข็งให้ถึงที่สุด ฝืนยิ้มต่อไป

เสียงเพลงแดนซ์ดังสนั่นไปทั่วห้อง ชายหนุ่มและหญิงสาวที่ถูกเชิญมาต่างโยกย้ายไปตามท่วงทำนองเพลงอย่างสนุกสนาน บางส่วนก็นั่งดื่ม ร่างเล็กเดินผ่านร่างมากมายที่เขาไม่รู้จัก

"ว้าว คุณหนูคิมคนสวย ไม่นึกเลยว่าตัวจริงจะน่ารักขนาดนี้" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยแซวขณระที่ร่างเล็กเดินผ่านไป

"อึดอัดชะมัดเลย" ร่างเล็กสบถเบาๆพลางนั่งลงบนโซฟา

"ปากดีแล้วนี่แสดงว่าหายแล้ว" ชางมินเอ่ยว่าพลางกระดกน้ำสีสวยเข้าปาก

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยไม่ตายง่ายๆหรอกน่า" ปากเล็กว่าไป

"ชั้นก็รู้ว่านายคงไม่ตายง่ายๆ"

"ว่าแต่นี่มันปาร์ตี้บ้าอะไร"

"วันเกิดดาน่า" คำตอบของชางมินทำเอาจุนซูสะอึก ผู้หญิงนับร้อยที่ชางมินควง ดาน่าเป็นคนเดียวที่ร่างสูงควงนายที่สุด และเป็นผู้หญิงที่เค้ากลัวว่าคนตรงหน้าจะรัก

"เพราะงั้นสินะ นายจึงชวนชั้นมา"

"อื้ม" ตอบสั้นๆ แล้วจู่ๆไฟทั้งห้องก็ดับลง เพลง happy birthday แทนที่เพลงแดนซ์เมื่อครู่ ขนมสีสวยมีเทียนเรืองรองถูกนำเข้ามากลางห้องยื่นให้หญิงสาวหน้าหวานที่เจอเมื่อวาน แสงไฟจากเทียนเล่มเล็กดับลงหลังจากเพลงจบไม่นาน แล้วแสงไฟจากหลอดไฟก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

"happy birthday Dana" เสียงอวยพรดังขึ้นไม่ขาดสายจากปากเพื่อนๆ

นี่สินะ ผู้หญิงที่ดีพร้อม เธอสวยจริงๆ ร่างเล็กคิดในใจ

สายตาเล็กมองเห็นร่างสูงที่เดินเข้าไปใกล้ร่างบาง เพ่งบอกด้วยความสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก มื่อหนาคว้ากล่องกำมะหยี่สีแดงออกจากเสื้อสูท ก่อนจะเปิดต่อหน้าหญิงสาว มือหนาหยิบสร้อยคอราคาแพงออกมาบรรจงใส่ให้ร่างบาง ก่อนจะจบด้วยฉากจูบอันดูดดื่มซึ่งเรียกเสียงเฮจากเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี ฉากนั้นทำเอาใครบางคนน้ำตาไหลพรากจนต้องหลบจากที่ตรงนั้น

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่จุนซูไม่คิดจะออกจากที่นั่น มือเล็กรองน้ำจากก็อกน้ำนับสิบครั้งเพื่อชะล้างน้ำตาที่ไหลรินไม่อาย

"ชั้นว่านะ คุณชางมินก็ทำเกินไป จูบยัยนั่นต่อหน้าคุณจุนซูอย่างนั้น ถ้าเป้นชั้นต้องบ้าตายแน่ๆ" เสียงพูดคุยเบาๆสอดผ่านเข้ามาในห้องน้ำที่จุนซูยืนอยู่

"ชั้นก็ว่างั้น แต่ช่วยไม่ได้นี่น่าคุณชางมินไม่ได้รักคุณจุนซู"

"ชั้นว่าน่าสมน้ำหน้าด้วยล่ะ เห็นดูหยิ่งๆ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยยิ่งตอกย้ำคนเจ็บให้เจ็บเข้าไปอีก มือเล็กเอื้อมเปิดประตูออกไป ก่อนจะเกินแทรกตัวผ่านหญิงสาวสองคนซึ่งยืนหน้าซีดอยู่ ร่างเล็กไม่ได้สนใจกลับเดินผ่านไปเข้าห้องนอน

เวลาผ่านไปแค่ไหนแล้วไม่รู้ แต่นานมากแล้วที่ร่างเล็กนั่งตากลมอยู่อย่างนี้ เลือกที่มานั่งหน้าระเบียงดีกว่าแอบร้องไห้อยู่ในห้อง อย่างน้อยก็มีสายลมพัดผ่านชะเอาน้ำตาเหือดแห้งไปบ้างก็ยังดี

ครืด~

เสียงเลื่อนประตูดังขึ้นแต่คนร่างเล็กไม่ได้สนใจอะไรยังคงมองไปด้านหน้า

"อยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือไง ทำไมไม่เข้าไปในงาน"

"จำเป็นด้วยเหรอ หึๆ แค่เห็นฉากนั้นก็หมดหน้าที่ของชั้นแล้วนี่" ว่าพลางแสยะยิ้มเบาๆ

"เห็นแล้วสินะ แต่ชั้นเองก็ไม่ได้จริงจังกับใครนายก็รู้นี่" ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งใกล้ๆอีกฝ่าย

"ชั้นรู้ดี"

"นั่นสินะ ก็นายเล่นตามชั้นแจจะไม่รู้ได้ไง" เห็นสีหน้าเศร้าๆเหนื่อยๆของคนตรงหน้าแบบนั้นทำเอาชายหนุ่มเกิดความรู้สึกผิดในใจ ความจริงแล้วเค้าแค่อยากแกล้งร่างเล็กไปเท่านั้น แค่อยากเห็นหน้าตกใจ ไม่พอใจ ก็เท่านั้น แต่คนตัวเล็กกลับมานั่งหลบอยู่แบบนี้ ไม่สมกับที่เขาลงทุนเลย

"ชางมิน"

"อะไร"

"สองปีแล้วสิที่นายมาเป็นคู่มั้นชั้น"

"หนักใจและทรมาน"

"ขอโทษนะ" คำพูดของร่างเล็กทำเอาชายหนุ่มต่อไม่ถูก

"วันนี้นายเป็นอะไรไป"

"จูบชั้นหน่อย"

"เฮ้ๆ อะไรกันนายเป็นผู้ชายนะ แล้วชั้นก็..." ไม่ทันที่จะพูดจบ หน้าคมก็โดนหน้ามาประกบจูบแล้ว ไม่นาน ไม่ถึงสามวิจริงๆ แต่ในความรู้สึกเหมือนเนิ่นนาน จูบแรกของชั้น คงไม่มีอะไรมีความสุขเท่านั้นอีกแล้ว

"ขอบคุณนะ" หน้าใสก้มลงต่ำ ชางมินมองดูอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ผิดไปจากเดิม อยากจะโอบกอดแต่ไม่กล้า

"พูดอะไรกัน ทำเหมือนว่านายจะไปไหน...หรือนาย..."

"ชั้นบอกกับคุณพ่อแล้วให้ยกเลิกการหมั้นของเรา ไม่ต้องห่วงนะเรื่องนี้จะไม่มีผลกระทบต่องบริษัทของนายแม้แต่น้อย ชั้นสัญญา"

"พูดแบบนั้นก็เถอะ ทำเหมือนว่าเราจะไม่เจอกันเลยน่ะสิ อย่างน้อยนายกับชั้นยังเห้นหน้ากันจนเบื่ออีกนาน" หน้าใสส่ายไปมาเบาๆ ทำเอาร่างสูงใจหายวาบ

"เปล่า ชั้นจะไปอังกฤษ ไม่รู้เมื่อไหร่จะกลับ หรือไม่แน่ก็ไม่กลับมาอีกเลย ลาก่อนนะ จากที่นี่แหละ" ร่างเล็กลุกขึ้นช้าๆ มือหนาเอื้อมไปจับมืออีกฝ่ายเพื่อรั้งไว้ ปากเหมือนจะพูดอะไรออกไป แต่มันชาจนพูดไม่ออก

 

Loving...

‘เกลียด' แค่พูดออกไป แค่คำพูดเพื่ออยากจะเอาชนะ แต่มันกลับเป็นคำที่ส่อแสดงถึงความโง่เขลาของผมเอง เกลียดเพราะรักมาก ประชดเพื่อเรียกร้องความสนใจ ละเลยเพื่อให้คุณหันมาเอาใจใส่แต่ผม แต่ทำไมสุดท้ายมันกลับผิดจากที่ผมคาดไว้  ผมกำลังจะเสียเค้าไป

เขาร้องไห้ ร้องไห้เพราะผม ผู้ชายที่หยิ่งในตัวเอง ไม่เคยมีใครที่ทำให้เขาไม่พอใจ เขากำลังพร่ำร้องเพราะผม เพราผมที่เขายอมทุกอย่าง แต่ผมกลับทำให้เขาเสียใจ ไม่มีทางกลับไปแก้ได้แล้วใช่มั๊ย

.

.

.

สองปีต่อมา

"คุณชางมินคะ ท่านประธานเรียกให้ไปพบคะ" เลขาสาวเอ่ยบอกชายหนุ่มที่กำลังเคร่งเครียดกับงานบนโต๊ะ

"เรื่องอะไรเหรอ"

"ไม่ทราบคะ ท่านบอกว่ายิ่งเร็วก็ยิ่งดี เพราะเดี๋ยวจะไม่ทันเวลา"

"อื้มเข้าใจแล้ว" เอ่ยตอบไปก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องผู้อำนวยการใหญ่ มือหนาเลื่อนประตูออก

"คุณพ่อเรียกผมเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามผู้เป็นพ่อที่อยู่ตรงหน้า

"อ่าชางมิน มาแล้วเหรอ พ่อมีงานให้ลูกช่วยหน่อยนะ"

"งาน?"

"เย็นนี้ช่วยไปงานแต่งของลูกสาวของเพื่อนพ่อหน่อยสิ พ่อดีพ่อไม่ว่าง"

"แล้วงานที่บริษัทล่ะครับ" ชายหนุ่มหาข้ออ้าง

"เดี๋ยวพ่อให้คนเคลียร์ให้ แต่ถ้าลูกไม่ไว้ใจค่อยมาทานอีกครั้งก็ได้"

"พ่อครับแต่..." ชางมินอ้ำๆอึ้งๆ อยากปฏิเสธ แต่ก็เกรงใจผู้เป็นพ่อ

"พ่อรู้น่า ตั้งแต่หนูจุนซูไปลูกก็ไม่เข้างานรื่นเริงกับเค้าเลย ลูกเลิกเจ้าชู้เพราหนูจุนซูใช่มั๊ยล่ะ" ผู้เป็นพ่อยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างรู้ตัวลูกชาย

"ไม่เกี่ยวกันสักหน่อยนะครับพ่อ อีกอย่างเราไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้ว คุณจุนซูเองคงจะมีคู่หมั้นใหม่ไปแล้ว"

"แล้วถ้าไม่มีละ"

"ไม่มีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมนี่ครับ"

ไม่มีค่าที่เค้าจะหันมามองผมหรอกครับ

"เอาล่ะพ่อไม่แหย่แล้ว ไปแต่งตัวเถอะเดี๋ยวพ่อจะส่งแผนที่ไปให้"

"ครับ" รับคำก่อนจะเดินออกมา ถึงจะคิดว่าน่าเบื่อแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจจะขัดคำสั่งผู้เป็นพ่อได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาพอที่จะทำได้ แต่ตอนนี้ชิมชางมินคนเดินได้หายไปแล้ว หลังจากออกมาจากบริษัทชายหนุ่มก็กลับคอนโดเพื่อแต่งตัว

"น่าเบื่อแหะ" พึมพำเบาๆระหว่างขับรถไปงาน แผนที่ถูกส่งมาทางโทรศัพท์เป็นที่เรียบร้อย ไม่นานนักคนร่างสูงก็เดินทางมาถึง

โรงแรมหรูบ่งบอกว่างานที่จัดขึ้นเป็นของผู้มีระดับขนาดไหน เขารู้สึกเบื่อที่ต้องมาร่วมงานแบบนี้ หลังจากที่ส่งรถให้คนดูแลเสร็จก็เดินเข้ามาในงาน ริบบิ้นสีแดงตัดกับดอกกุหลาบสีขาวทำให้น่ามองยิ่งขึ้นจนทำให้เผลอยิ้มออกมา นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มอย่างอ่อนโยนแบบนี้นะ

ปึ๊ก!

"ขอโทษฮะ" เสียงแหบๆเอ่ยขอโทษ ก่อนเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนตรงหน้า

"จุนซู" ร่างสูงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างตกใจเช่นกัน

.

.

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" หลังจากที่เงียบอยู่นานคนตัวสูงก็เป้นฝ่ายเริ่มก่อน

"เมื่อเช้านี่เอง ยังไม่ได้เจอใครเลย คุณลุงสบายดีหรือเปล่า" ร่างเล็กเอ่ยถามบ้าง

"ท่านสบายดี ว่าแต่นายละอยู่ที่โน่นเป็นไงบ้าง"

"ตอนแรกปรับตัวลำบากพอดูเลย แต่ตอนนี้ชินแล้วละ" ร่างเล็กยิ้มร่า ชางมินยังคงจำครั้งแรกที่เขาเจอคนตัวเล็กได้ รอยยิ้มแบบนี้ จุนซูหดยิ้มลงเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายที่จ้องมาตรงๆ พร้อมกับหลบสายตาไป

"เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเลยนะ แค่สองปี"

"นั่นสิเนอะ นายก็เหมือนกัน สองปีเปลี่ยนอะไรไปได้มากเลยล่ะ"

แต่ไม่เคยเปลี่ยนความรักที่มีต่อนายเลย ทำไมนะ

"จะกลับไปอีกเมื่อไหร่เหรอ"

"ไม่รู้สิ อีกไม่นานหรอก" หน้าใสเอ่ยบอกพลางมองออกไปไกล

"นั่นสิเนอะ เข้าไปในงานเถอะ ด้านนอกอากาศมันหนาวเดี๋ยวไม่สบายจะแย่" บอกพลางพายมือไปข้างหน้า

รู้แล้วว่าเจ็บแค่ไหนที่โดนคนที่เรารักเมินหนี ที่ผ่านมานั้น คำว่า ‘ขอโทษ' คงไม่พอสินะ สมควรแล้วล่ะชิมชางมิน

"แล้วนายล่ะ" ร่างเล็กเอ่ยถามโดยไม่หันมามองอีกฝ่าย

"จะอยู่ตรงนี้สักพัก" เอ่ยบอกพลางหันหลังให้อีกฝ่ายด้วย

ความเงียบเข้ามาปกคลุมบรรยากาศรอบๆอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหวิวๆเท่านั้นที่ดังก้อง

"ยังไม่พอเหรอ ไม่พอใช่มั๊ยแค่นี้น่ะ นายไม่คิดบ้างเหรอว่าชั้นจะเจ็บแค่ไหน ตลอดสองปีที่ผ่านมา ชั้นทรมานมาก พอชั้นรู้ว่านายเปลี่ยนไปชั้นดีใจเท่าไรห่รู้มั๊ย แต่พอชั้นกลับมามันกลับผิดหวังไปซะหมด" น้ำตามากมายไหลอาบแก้มอีกฝ่าย ชางมินหันมามองด้วยความตกใจ

"ไม่พอใช่มั๊ย ฮึก" ร่างสูงเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ

"รู้มั๊ยชั้นดีใจแค่ไหนทีได้เจอนายอีก" มือหนาดังตัวอีกฝ่ายเข้ามาไว้แนบอก

"โกหก"

"เปล่าไม่ได้โกหก จุนซู มันอาจจะสายไปสำหรับคนโง่อย่างชั้น แต่ให้โอกาสชั้นได้มั๊ย ชั้นจะไม่ทำให้นายเสียใจอีก ชั้นสัญญา นายได้ยินเสียงหัวใจชั้นมั๊ย แต่...ถ้านายไม่ให้อภัยชั้น ชั้นก็จะเดินจากไปอย่างไม่ทำให้นายลำบากใจ"

ไม่มีคำตอบอะไรจากร่างเล็ก แต่มือหน้าเอื้อมจับหน้าคมลงมาประกบจูบแทนคำตอบ

 "เชื่อชั้นสิ ชั้นรักนาย"

 

In The End..