(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF]Title: I wish...

Author: Haru [L.HoSu]

Pairing: Yunho x Junsu

I wish.... Part 3

 

"นายเองก็ไม่ได้ดีกว่าชั้นหรอกคิมจุนซู" ร่างสูงที่ยืนดูจากประตูดาดฟ้าเอ่ยเบาๆ เผลอกำหมัดจนแน่น

เรื่องราวของเรามันยังไม่จบ คิมจุนซู...

.

.

.

ใครๆก็บอกว่าคนเราต้องมีความรัก แต่รักในแบบฉบับของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป ก่อนนี้ผมคิดว่าผมยังเด็กเกินไปที่จะรู้ความหมายของความรัก แต่เพราะพี่ทำให้ผมพร้อมที่จะก้าวไปค้นหาความรัก และเพราะพี่ที่ทำให้ผมเสื่อมศรัทธาในความรัก ความรู้สึกดีๆ ความห่วงใย ไออุ่น จากนี้คงมีแต่ความความชินชาเท่านั้นที่มีต่อกัน

"ครับพี่ สิบโมงเช้าได้ครับ" เสียงคุยโทรศัพท์สิ้นสุดลงก่อนที่ร่างสูงจะเดินมานั่งที่โซฟาที่สมาชิกในวงนั่งอยู่ก่อนแล้ว

"งานเข้าเลยนะเนี่ย พี่แจเองก็ยังไม่ค่อยแข็งแรงดีแท้ๆ" ชางมินเอ่ยเบาๆพลางลูบแขนของพี่ชายที่จับมือเขาไว้

"ไม่เป็นไรหรอกชางมิน ชั้นแข็งแรงมากขึ้นแล้วล่ะ" คนสวยยิ้มตอบ

"ถึงยังไงก็ต้องระวังไว้หน่อยแล้วกัน" หัวหน้าวงเอ่ยบอก

แค่จะบอกว่า ‘เป็นห่วง' ก็พูดไปตรงๆสิ คนตัวเล็กคิดในใจก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น

"แฟนเพลงคงรอพวกเราอยู่เพียบเลย" น้องเล็กพูดอย่างตื่นเต้น

"นั่นสิ คิดถึงสีแดงจังเลย ใช่มั๊ยจุนซู" ชายหนุ่มร่างสูงอีกคนเอ่ยพูดกับคนร่างเล็กที่นั่งข้างๆ

"อะ อื้ม" จุนซูเอ่ยตอบอย่างเหนื่อยๆ

ขอบคุณนะยูชอนที่นายยังเห็นชั้นนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่เหมือนคนอื่นที่เห็นชั้นเป็นแค่อากาศ

"ยังไงพรุ่งนี้ก็เตรียมตัวให้พร้อมแล้วกัน" ลีดเดอร์เอ่ยบอก พลางส่งสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ถูกไปให้ร่างเล็ก จุนซูเองก็ไม่ได้หลบสายตาคู่นั้น กลับจ้องกลับอย่างท้าทาย

.

.

หลังจากมื้อเช้าผ่านไป ดูเหมือนว่าบ้านจะเงียบไปถนัดตา พี่แจ พี่ยุน และชางมินออกไปเที่ยวด้วยกัน ส่วนยูชอนก็หายไปตามแบบของเขา คงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในตึกหลังนี้ ตอนนี้ก็เหลือผมคนเดียว โดดเดี่ยวอีกแล้วเหมือนตอนที่เข้าสังกัดมาใหม่ๆเลย คิดถึงฮยอกแจ คิดถึงพี่อีทึก คิดถึงทุกคนจังเลย คิดแล้วหยิบเครื่องมือสื่อสารตรงหน้าขึ้นมาก่อนจะกดหาเบอร์คุ้นเคย

"จุนซู~" เสียงปลายสายตอบกลับด้วยเสียงยาวจนผมต้องเอาโทรศัพท์ออกห่าง ไม่งั้นหูระเบิดแน่

"ฮึ่ม เรียกซะเหมือนพึ่งนึกชื่อชั้นออกได้อย่างนั้นแนะ" ผมพูดไปขำไป

"คริๆ ก็พึ่งนึกออกตอนที่นายโทรมานี่น่า" ยังพูดเล่นไปเรื่อย "ว่าแต่ทำอะไรอยู่" หมอนั้นยังถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ผมฟังแล้วอิจฉาจัง ผมเองก็อยากจะเป็นแบบนั้นบ้างจังเลย

"เปล่าหรอก นอนเล่นนะ วันนี้ไม่มีซ้อมแต่พรุ่งนี้มีสัมภาษณ์"

"ที่ไหน สตูดิโอหรือป่าว" เสียงฮยอกแจดูตื่นเต้น

"ไม่รู้สิ ว่าแต่นายทำอะไรอยู่"

"ก็นั่งพักเหมือนกัน"

"นั่งพักหรือโดดซ้อม" ผมแหย่หมอนั่น

"แหะๆ ก็นั่งพักระหว่างที่ทุกคนเค้าซ้อมกัน แค่นั้นเองอย่าพูดอะไรให้น่าเกลียดสิ"

"หึๆ นายเนี่ยน้า เอางี้เดี๋ยวถ้าว่างชั้นจะโทรไปใหม่น้า"

"จุนซู"

"หืมส์ มีอะไรเหรอ" ผมเอ่ยถามออกไป แปลกที่ฮยอกแจเรียกชื่อผมเฉย

"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" เขาเอ่ยออกมาทำเอาผมสะอึก นี่ท่าทางของผมมันส่อแสดงขนาดนั้นเลยเหรอ

"เอ๋? อะไรของนาย" ผมยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไป ทั้งพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นไปด้วย

"นายเป็นเพื่อนชั้นนะจุนซู แค่เสียงนายที่ได้ฟังในประโยคแรกฉันก็รู้แล้วว่านายมีเรื่องให้คิด"

"หึๆ ตาบ๊องเอ้ย เดามั่ว ในโลกนี้ใครจะมั่วได้เท่าอีฮยอกแจได้อีกแล้ว ฮิย่ะๆๆๆ" ฝืนยิ้ม ฝืนหัวเราะ  แต่ในใจกำลังร้องไห้อยู่

"นี่ชั้นคิดมากไปจริงๆเหรอ" ฮยอกแจทำท่าคิดสุดๆ "งั้นมีอะไรก็บอกได้นะ"

"อื้มขอบใจนะ ไปซ้อมได้แล้วล่ะ เดี๋ยวเต้นไม่ทันคนอื่นจะหาว่าชั้นไม่เตือนน้า"

"คร้าบเพื่อนรัก บายน้า" ผมกดวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ยังดีไม่ร้องไห้โฮออกไปไม่งั้นฮยอกแจคงตกใจแย่ ตอนนี้ผมได้แค่ยิ้มให้กำลังใจตัวเองเท่านั้น

"พึ่งเลิกกันไม่ได้สองวัน ก็ร่านผู้ชายไปทั่วซะแล้ว ที่ว่าคนอื่นสำส่อนน่ะตัวเองก็ไม่แพ้เหมือนกันนี่ นักหนากว่าซะด้วย" น้ำเสียงแข็งกร้าวบวกกับคำพูดเหยียดหยามดังมากจากด้านหลังจุนซู คนตัวเล็กจึงหันไปมองผู้พูดทันที

ตาใสเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของคนที่พูด ยุนโฮมายืนอยู่นานแล้วและฟังร่างเล็กกับฮยอกแจคุยกัน

"ทำหน้าตกใจมากเลยเหรอ คิดว่าชั้นจะเอาเรื่องชั่วๆของนายไปประจานหรือไง เลิกกับแฟน โอบกับเพื่อน คุยกับคนอื่น แล้วยังยิ้มระรื่นแบบนั้นอีก"

"หุบปากของนายซะจองยุนโฮ!" ความตกใจหมดไปแทนที่ด้วยความโกรธ เมื่อโดนว่าแบบนั้นเส้นความอดทนก็ขาดผึงได้เหมือนกัน จุนซูลุกขึ้นยืนมองอีกฝ่ายเขม็ง

"หรือที่ชั้นพูดมันเป็นเรื่องไม่จริง อย่าคิดว่าเรื่องชั่วๆที่นายทำคนอื่นจะไม่เห็น ความลับไม่มีในโลกหรอกคิมจุนซู เมื่อวานกอดกับคนใน วันนี้ก็คุยกับคนนอก" ถึงจะยังงงๆแต่จุนซูก็ประติดประต่อเรื่องได้

"กอดเหรอ" เสียงคนตัวเล็กเบาๆ ทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา "ยูชอน!"

"เหอะ เพิ่งนึกได้งั้นเหรอ แสดงว่ากอดกับคนอื่นจนจำไม่ได้เลยล่ะสิ"

"ที่นายว่าคนในนี่หมายถึงยูชอนหรือไง"

"ยอมรับแล้วงั้นเหรอ"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ทำไมล่ะหึงเหรอ อิจฉาเค้าล่ะสิ" คำพูดของจุนซูทำเอายุนโฮเบิกตากว้าง ร่างเล้กเหยียดยิ้ม

"เปล่าเลยคิมจุนซู เปล่าเลย ชั้นแค่สงสารยูชอนเท่านั้น เมื่อวานกอดเค้าแต่วันนี้กลับคุยกับคนอื่นแฟนมีชู้เนี่ยน่าสงสารแหะ"

"จองยุนโฮ!" มือเล็กยกชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด "ชั้นไม่ได้เป็นชู้กับใคร อีกอย่างฮยอกแจไม่ใช่คนอื่นด้วย แล้วชั้นจะดีจะชั่วก็ไม่เกี่ยวกับนาย หรือชั้นจะไปกอดไปคุยกับใครก็ไม่เกี่ยวกับนายอีกแล้ว นายมีสิทธิ์แค่หัวหน้าวง ไม่ใช่หัวหน้าชีวิตชั้น!" อยากวิ่ง อยากหนี ออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ร่างเล็กทำท่าจะวิ่งแต่ร่างสูงจำไว้ซะก่อน

ขอร้องเถอะ อย่าเพิ่งไหลออกมาได้มั๊ย อย่าแสดงความความอ่อนแอให้คนๆนี้เห็นเลย

"ชั้นแค่หัวหน้าวงงั้นเหรอ ทุกอย่างมันไม่เกี่ยวกับชั้นใช่มั๊ย งั้นชั้นจะทำให้เกี่ยวอีกครั้ง" พูดจบยุนโฮก็ลากแขนอีกฝ่ายให้เดินตามมา

"หยุดนะ จะพาชั้นไปไหน ชั้นเจ็บนะ" ทั้งจิกทั้งข่วนแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย มือหนาคว้าลูกบิดประตูเปิดเข้าไปในห้องก่อนจะคว้าคนตัวเล็กที่โวยวายเข้าไปในห้อง มือหนาล็อคประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับอีกฝ่ายมาประจันหน้าแล้วกดจูบอย่างหื่นกระหาย ปากนุ่มสีชมพูเปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัด มือเล็กทั้งทุบทั้งผลักคนตัวสูงให้ออกไกลแต่ก็ไม่ได้ผล เมื่อได้โอกาสที่ร่างสูงละริมฝีปากออกไป มือเล็กก็ใช้แรงที่มือฟาดลงไปบนหน้าคมจนต้องหันไปตามแรงตบ

"คนเลว!" เสียงแหบสั่นตะวาดออกไปพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ร่างสูงหันหน้ากลับมาหาอีกฝ่ายด้วยอารมณ์คุกกรุ่น เขาคงไม่ทันสังเกตเห็นหยดน้ำตาบนใบหน้าขาว หรือเพราะว่าเขาไม่สนใจกันแน่นะ มือหนาออกแรงผลักอีกฝ่ายลงบนเตียง ก่อนจะหันมาถอดเสื้อตัวบางออกจากตัว จุนซูถึงกับประหม่า เขากลัว กลัวคนตรงหน้าเหลือเกิน ยุนโฮขึ้นไปคร่อมอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะก้มประกบจูบอย่างรุนแรงอีกครั้ง

"อย่า..." อยากจะพูดมากกว่านี้แต่ไม่มีเสียงอะไรออกไปได้เลย ทุกการกระทำของยุนโฮเหมือนบ้าคลั่ง เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นการกระทำที่รุนแรง จาบจ้วงแบบนี้คงได้แต่ภาวนาให้มันจบๆลงโดนเร็ว

แค่อึดใจ อยากจะคิดแบบนั้น แต่มันก็เหมือนนานแสนนาน ความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในร่างกายและจิตใจมากเกินไปที่จะคิดว่าเป็นแค่ฝัน ไม่มีอีกแล้วจริงๆจองยุนโฮที่รักคิมจุนซู

 

.

.

.

ถ้าย้อนเวลาได้ ถ้าหากมี time machine โลกใบนี้คงวุ่นวายน่าดู ถึงจะเห็นว่าเป็นความคิดโง่ๆก็เถอะ ผมเองก็อยากจะย้อนเวลากลับไปเหมือนกัน แต่คำถามที่ตามมาน่ะสิ "จะกลับไปแก้ตรงไหน"  เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะทางไหนก็มืดไปหมด ผมหาทางออกไม่เจอเลย

 

สายน้ำไหลลงอาบร่าง มือหนายกมือลูบใบหน้าก่อนจะเสยผมขึ้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะแหงนหน้ามองกระจก

มือหนาคว้าเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีดออกมาจากตู้ก่อนจะสวมมันทีละอย่าง ตาคมมองนาฬิกาบนผนังซึ่งตอนนี้บอกเวลา 5:20 นึกถึงวันเก่าๆแล้ว เขาไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้มากนานแค่ไหนแล้วนะ จำได้ว่าเมื่อก่อนในเวลาใกล้เคียงกันกันนี้ เขากับคนตัวเล็กจะออกไปจ้อกกิ้งบ่อยๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ทำอย่างนั้น

ขายาวก้าวเบาๆมาที่เตียงนุ่มก่อนจะนั่งเบาๆกลัวคนอีกคนจะตื่น ล้มตัวนอนตะแคงแบบเบา มองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ถูก ก่อนจะคว้าตัวอีกฝ่ายมาไว้แนบอก

.

.

ไม่อยากลืมตาขึ้นไม่ ไม่อยากให้น้ำตามันมาตอนนี้ ไม่อยากให้เวลาผ่านไป ขอหยุดแค่ตรงนี้ ผมว่าว่าตลอดมาพี่ไม่เคยรักผม ถึงจะทำดีมากแค่ไหนก็ตาม แต่นั้นไม่ใช่ความรักไม่ใช่เหรอ ทำไปเพราะหน้าที่ ทำไปเพราะสมองและจิตสำนึก ทำไปเพราะสงสาร ผมคงได้แค่นี้ใช่มั๊ยฮะ งั้นผมขอเห็นแก่ตัว ใช้ความสงสารในวินาทีนี้ให้มันเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย ถึงแม้จะได้แค่เศษเสี้ยวของมัน

ร้าว ไม่ใช่ที่หัวใจที่บีบเข้ากันเท่านั้น มันปวดร้าวไปหมดทั้งร่างกาย หมดแรง เหนื่อย ที่ผมโวยวายใส่พี่ก็เพราะผมต้องการให้พี่สนใจผม แต่ผมพึ่งรู้ว่านั้นมันไร้ประโยชน์ ทำมากแค่ไหน ก็ได้แค่เพียงร่างกาย ไม่ใช่จิตใจ...ผมแพ้แล้ว แพ้จริงๆ หมดทางแล้วล่ะ

  ขอโทษฮะพี่แจจุง พี่กลับมาแล้วผมก็หมดหน้าที่ ความจริงผมน่าจะคิดให้เร็วกว่านี้บางทีผมอาจจะได้อยู่กับพวกพี่ได้อีกระยะหนึ่ง แต่มันสายไปแล้ว จะไปให้ไกลที่สุด จะไม่กลับมาอีก ขอบคุณสำหรับทุกอย่างฮะฮยอง......

 

จุนซูถอนหายใจเบาๆก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดของร่างสูง เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้ยุนโฮตื่นขึ้นมา พยุงตัวเองแต่เจ็บอยู่เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อใส่จนเรียบร้อย เอื้อมหยิบมาแค่สองชุดยัดใส่ประเป๋าเป้ใบไม่ใหญ่มากนักก่อนจะเดินเบาไปที่ประตู

"หวังว่าเรา.....คงไม่ได้เจอกันอีกนะฮะ...ฮยองฮะ ฮึก.. ขอบคุณนะฮะ" ข่มเสียงสะอื้นไว้ให้มากที่สุดก่อนจะเปิดประตูวิ่งออกไป

จากนี้ คงต้องไปที่ไหนสักแห่ง ที่ๆเขาห่างไกลจากผู้คน ที่ๆจะไม่มีใครตามเขาเจอ ที่ๆเขาจะกลายเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ใช่ฐานะนักร้อง หรือ คนรักของใคร

ร่างเล็กเดินทอดขาไปตามทางที่คุ้นเคย น่าใจหายที่เขาจะไม่ได้มาเดินแบบนี้อีกแล้ว เดินเรื่อยๆมายังสวนสาธารณะที่คุ้นเคย มือบางลูบต้นไม้ต้นใหญ่ที่เมื่อก่อนเขามานั่งอาศัยร่มเงามันบ่อยๆ ต่อไปนี้คงไม่มีอีกแล้ว

"จุนซู" เสียงเรียกของใครบางคนทำเอาคนถูกเรียกสะดุ้งพลันหันกลับไป

"พี่...."

"จะไปไหน?" คำถามนั้นทำเอาจุนซูก้มหน้าลงต่ำ ไม่รู้จะตอบยังไง ไม่อยากโกหกอีกแล้ว

".........."

"จะหนีไปเหรอ จะยอมแพ้พี่งั้นเหรอ"

"พี่แจ ผม...." จุนซูมองหน้าอีกฝ่ายด้วยน้ำตาคลอ....

"ไม่ ไม่ได้ยอมแพ้ แต่..แพ้แล้วต่างหาก" เหมือนกับผู้แพ้ที่ยังถูกตอกย้ำอยู่อย่างนั้น มันเจ็บไปทั่วร่างกาย ไม่อยากจะพูดอะไรต่อไปอีกแล้ว

"จุนซู....พี่ขอบใจนะ"

จบสักที แค่นี้คงเพียงพอแล้ว หน้าที่ของเราอย่างน้อยเราก็จะได้เลิกหลอกตัวเองสักที

"ดูแลตัวเองด้วยนะฮะ" คนตัวเล็กก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินไป

"เดี๋ยว จะไม่บอกหน่อยเหรอว่าจะไปอยู่ที่ไหน" จุนซูยิ้มก่อนส่ายหัวแทนคำตอบ

"ที่ๆทำให้ผมยิ้มได้ฮะ ลาก่อนนะ" บอกลาครั้งสุดท้ายพลางเดินไป ร่างบางเองก็ยืนมองร่างเล็กเดินไกลออกไปจนสุดสายตา

.........ดีแล้วล่ะ   แบบนี้น่ะ..........

TBC...