(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF]Title: I wish...

Author: Haru [L.HoSu]

Pairing: Yunho x Junsu

Author's note: ฟิคที่แล้วยังไม่จบ อัพใหม่อีกแล้ว +55 ยังไงก็ช่วยติดตามกันด้วยนะคร้า เม้นสักหน่อยเถอะ อย่าอ่านแล้วจากไป T^T กำลังใจจะได้มีนะค๊าฟ

Intro.....I wish

 

I can't breathe without you...

That it's over...I know I know

But...I don't want to acknowledge that everything of you and him

You Know?... I'm never gonna say "goodbye"

Cause' I love you

 

ผมไม่สามารถหายใจได้หากปราศจากคุณ

มันจบลงแล้ว ผมรู้ ผมรู้

แต่...ผมเองก็ไม่ต้องการรับรู้เรื่องราวของคุณกับเขา

คุณรู้หรือเปล่า? ผมไม่เคยต้องการจะพูดคำว่า "ลาก่อน"

เพราะผมรักคุณไงล่ะ

 

 

 

กาลเวลาไม่อาจหยุดได้ หรือแม้แต่จะย้อนมันกลับมา ความเป็นจริงที่หลีกลี่ยงไม่ได้ ความเป็นจริงที่เรา 3 คน ต้องอยู่ด้วยกัน ผมรู้มันเป็นไปไม่ได้ ผมรู้ว่าเขากลับมาแล้ว ผมรู้ตัวดีว่าต้องมีใครคนหนึ่งต้องจากไป

เขา รักแรกของพี่

เขา คนที่พี่รักมาตลอด

เขา คนที่พี่รักมากที่สุด

ผม มีสิทธ์อะไรล่ะ?

ผม ส่วนเกินในชีวิตไม่ใช่เหรอ?

ผม พร้อมที่จะไป......

 

 ลมหนาวภายนอกช่างเยือกเย็นยิ่งนัก ไอสีขาวที่เกาะกระจกหน้าร้านมองกี่ทีกี่ทีก็ให้ความรู้สึกสะท้าน หรือเป็นเพราะในใจผมกำลังหนาว กำลังร้องไห้หันนะ

"จุนซู พี่ไปก่อนนะไม่ต้องห่วงหรอกจะรีบกลับมา" รอยยิ้มที่พี่ส่งมาให้ผม มันช่างสวยงาม แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เหมือนดอกกุหลาบที่มีแหนมแหลมคม ถึงรู้ว่าดอกไม้ไม่ได้ตั้งใจให้ปหนามนั้นบาดผู้ถือก็เถอะ

"ขับรถดีๆนะครับพี่" ยิ้มตอบด้วยกำลังที่มี เหม่อมองหลังคนที่เดินไปก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเลือนหายกลับกลายเป็นใบหน้าเศร้าๆแทน

 

ผมคิดมาตลอด ว่าถ้าวันหนึ่งพี่แจจุงกลับมา ผมจะทำยังไงดี เขากลับมาทวงสิทธิ์ แต่ผมเองก็ทวงสิทธิ์ของผมได้เหมือนกัน เว้นเสียว่า ผมรักพี่ยุนโฮ รัก ที่ให้ได้ทุกอย่าง รัก ที่ไม่อยากเห็นพี่ต้องเสียใจ รัก....รักมากจริงๆนะฮะพี่

 

 

I wish.....Part 1

 

"ค่อยๆสิ" เสียงที่แฝงความห่วงใยเต็มเปี่ยมถ่ายถอดออกมาจากคนร่างสูงขณะที่พยุงร่างอีกร่างเดินเข้าบ้าน

"ชางมินช่วยเอาของไปเก็บให้แจจุงหน่อย" หันไปใช้น้องเล็กสุดก่อนจะหมุ่นกับร่างบางที่พยุงอยู่

"ผมช่วยฮะ" คนตัวเล็กเอ่ยบอกก่อนจะเข้ามาพยุงร่างบางอีกข้างนึง

"ขอบคุณนะจุนซู" คนป่วยเอ่ยบอก

"ไม่เป็นไรหรอกแจจุง จุนซูเค้าเต็มใจ" ยิ้มบอกด้วยสายตาที่ห่วงใย

 

ใช่ฮะ ผมเต็มใจจริงๆ เต็มใจที่จะช่วยพี่แจจุง เต็มใจที่จะออกจากชีวิตของพวกพี่ทั้งสองคน แต่ทำไมนะในใจของผมอีกข้างกลับตีกลับ ตรงข้ามผมอยากทำลายคนตรงหน้าให้มากที่สุด อยากจะกีดให้พ้นทาง 

 

หลังจากที่ทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว พวกเราห้าคนก็แยกย้ายกันทำงานส่วนตัว

"จุนซู ช่วยพี่แจจุงอาบน้ำหน่อยสิ" ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นผม ทำไมพี่ต้องคอยให้ผมดูแลคนๆนั้น ทำไมไม่ใช่ชางมิน ยูชอน หรือพี่จะบอกผมทางอ้อมหรือไงกัน

"ขอบใจนะจุนซูที่มาช่วยพี่นะ" ร่างบางเอ่ยบอกขณะที่นั่งลงบนเตียง

"ฮะ ว่าแต่พี่แจจุงต้องกินยาพวกนั้นหมดเลยเหรอ" ปากเล็กเอ่ยถามหลังจากที่เมื่อครู่ก่อนจะเข้าไปช่วยแจจุงอาบน้ำเหลือบเห็นเม็ดยามากมายที่ถูกเตรียมไว้

"อื้ม กินหมดนั่นแหละ" แจจุงเอ่ยตอบก่อนะจะชักมืออีกฝ่ายให้นั่งข้างๆตัวเอง

"มีอะไรเหรอฮะ"

"ลำบากใจหรือเปล่าจุนซู" คำถามของแจจุงทำให้จุนซูมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยก่อนเอ่ยถาม

"อะไรเหรอฮะ"

"ก็เรื่องพี่กับยุนโฮ" จุนซูเผลอกำมือแน่นเมื่อได้ยินชื่อ ก่อนจะเสตาไปทางอื่นแล้วหันกลับมาตอบ

"เปล่าฮะ"

"โล่งอกจัง ดีแล้วละที่นายไม่คิดมาก"

"นอกเถอะฮะพี่แจ ดึกแล้วผมเองก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน" จุนซูพูดพ่อนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่มือสวยฉุกไว้ซะก่อน

"จุนซู" ร่างบางเอ่ยเรียก แต่จุนซูเองก็ไม่ได้หันมา

"....." คงความเงียบเพื่อรออีกฝ่ายพูดต่อเท่านั้น

"ยุนโฮนะ ขอพี่เถอะนะ"

"....."

ไม่ใช่ไม่อยากตอบ อยากจะพูดว่า ไม่ใด้ อยากจะเอ่ยว่าไม่มีทาง แต่เพราะอะไรกัน เพราะอะไรต้องแข็งใจห้ามไว้ ไม่ให้พูดออกไป

"นอนเถอะฮะ"

"จุนซูพี่ขอ ได้โปรด"

ทำไมดื้อด้าน ทำไมเอาแต่ใจ ทำไมต้องพลอยเสียใจตามด้วย ทั้งที่เราก็รักพี่ยุนไม่แพ้พี่แจ

"ครับพี่ นอนเถอะ" ตอบแค่นั้นแจจุงก็ยอมปล่อยมืออีกฝ่ายออก

"ฮึก ขอบใจนะจุนซู ขอบใจนายมาก" เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา อยากจะหันไปเช็ดน้ำตา แต่ตอนนี้เขาเองนั่นแหละที่ต้องกลับไปเช็ดน้ำตาตัวเอง ไม่รอช้าหลังจากที่แจปล่อยมือเขา ขาเรียวก็รู้หน้าที่ของมันที่จะย่างก้าวออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

เอื้อมมือเปิดประตูห้องของตัวเองก่อนจะทรุดลงร้องไห้อย่างไม่อาย

 

ใช่สิ เขามันหน้าไม่อายอยู่แล้ว หน้าไม่อายที่รักพี่ยุนโฮ ทั้งที่รู้แก่ใจว่าพี่ยุนโฮรักพี่แจ พี่แจเองก็รักพี่ยุนโฮ แล้วยังพาตัวเองเข้าแทรกอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ละอายขนาดนี้ เพราะไม่มีพี่แจจุง แต่ตอนนี้เข้ากลับมาแล้ว กลับมาทวงที่เดิมของเขา ถึงเวลาเราต้องไปจริงๆแล้วละ

 

ผมเดินผ่านหน้าห้องพี่แจจุงไป ไฟทุกห้องปิดหมดแล้ว เสียงภายนอกก็เงียบ แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมสงสัย ทั้งที่ปกติแล้วคนๆนั้นต้องอยู่ใกล้ๆผม แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนกัน

มือผมค่อยๆบิดลูกบิดก่อนจะแง้มประตูห้อง เสียงภายในนั้นทำให้ผมเจ็บมากมาย

"อยู่กับชั้นนะคืนนี้"

"ไม่ได้หรอกนะแจจุง จุนซูจะคิดยังไง"

"ก็ใช่ แต่...ยุนโฮรู้มั๊ย จุนซูนะบอกจะคืนยุนให้ชั้น"

คืน..ให้พี่เหรอฮะ

"จุนซพูดแบบนั้นจริงเหรอ"

 

พอแล้ว ไม่อยากฟังแล้ว ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บ เจ็บเหลือเกิน ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

สิ้นสุดความคิด มือเล็กก็เปิดประตูออกเต็มที่ก่อนจะเปิดไฟในห้อง ภาพที่เห็นมันยิ่งทำให้เจ็บใจยิ่งขึ้น ภาพทั้งสองนั่งจับมือโอบเอวกัน

"จุนซู" ร่างสูงเอ่ยชื่อร่างเล็กอย่างตกใจ

"พอใจกันแล้วใช่มั๊ยฮะ พอใจใช่มั๊ยฮะพี่แจ อยากได้นักไม่ใช่เหรอ อยากได้ก็บอกกับทุกคนสิ ทำไมต้องมาหลบทำอะไรกันอย่างนี้" พูดจบจุนซูก็เข้าไปแกะมือทั้งสองออกจากกัน

"จุนซูพี่"

"หยุดคำตอแหลของพี่ไว้ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องมาพูดให้เหนื่อยหรอกนะ"

"จุนซู!" ยุนโฮตะวาดขึ้น เพราะทนฟังคำหยาบคายไม่ได้ ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนแบบนั้นเลย จุนซูนะทั้งอ่อนหวานและอ่อนโยน

"พี่ก็เหมือนกัน พวกพี่เลวกันทั้งคู่!"

เพี๊ยะ!!

"ยุนโฮ!!" ร่างบางอุทานเรียกชื่ออีกฝ่าย

มือหนาเองก็ค้างอยู่แบบนั้นหลังจากที่เหวี่ยงทบกับหน้าใสไปแล้ว

"จุนซู" เสียงเรียกช่างป่าวเบา รู้ได้ถึงความรู้สึกผิดของคนกระทำ

"หึ สมแล้วนี่ การกระทำของพี่นะ งั้นผมก็จะทำตามแบบของผมบ้าง" จุนซูหันมาพูดด้วยสายตาแข็งกร้าวก่อนจะเดินไปที่แจจุง แต่มือแกร่งของยุนโฮไวกว่าจึงคว้าร่างเล็กเอาไว้

"ปล่อยนะ ปล่อย!" ร่างเล็กโวยวายซะใหญ่โต แจจุงเอ่งก็กลัวจนสั่นไปหมด

"นายจะทำอะไรแจจุงนะ"

"เกิดอะไรขึ้นเหรอฮะ" ชางมินที่เข้ามาในห้องเอ่ยถาม

"ชางมินดูแลแจจุงด้วย" ยุนโฮเอ่ยบอกแค่นั้นก่อนจะทุลักทุเลลากร่างเล็กออกมาแล้วเดินไปที่ห้องตัวเอง ระหว่างทางไปจุนซูก็ดิ้นไม่หยุด

หลังจากที่เข้ามาในห้อง ยุนโฮก็จัดการล็อคห้องไว้เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กออกไปอาละวาดอีก

"ปล่อยชั้น!" จุนซูใช้แรงที่มีดิ้นหลุดออกจากร่างสูง

"จุนซู ฟังพี่" ร่างสูงจับอีกฝ่ายหันหน้ามาฟังตนเอง

"ไม่ ปล่อยนะ ชั้นไม่ฟังพี่อีกแล้ว พี่เองก็ไม่ต่างอะไรกับแจจุงหรอก"

"จุนซู! หยุดพล่ามแล้วฟังพี่ซะที"

"ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ" มือเล็กทั้งสองยกขึ้นปิดหู

"จุนซู!" ไม่มีทางไหนอีกแล้วที่จะทำให้คนๆนี้ยอมฟัง ยุนโฮจึงต้องตัดสินใจ

"อื้อ~" เสียงร้องประท้วงจากปากคนร่างเล็กดังขึ้น มือทั้งสองเริ่มอ่อนแรงจนต้องเปลี่ยนมาจับไล่อีกฝ่ายเพื่อยึดไว้

ลิ้นชื้นสอดเข้าไปในโพรงปากหวานนุ่มก่อนจะลิ้มลองความหวานที่ไม่ว่ากี่ครั้งรสชาติมันก็ไม่เปลี่ยนแปลง

จุนซูใช้แรงที่มีผละอดแกร่งออกห่างจากตัว

เพี๊ยะ!!!

"คนชั่ว"

"จุนซู!"

"ไม่ต้องมาเรียกชื่อชั้นอีก"

"หยุดสักที!" เสียงตะวาดยังดังลั่นห้อง

"พี่นั่นแหละหยุดสักที เหอะ ส่ำส่อน"

"คิมจุนซู" ยุนโอกดเสียงต่ำอย่างโมโห

"เรียกสิ จะเรียกกี่ทีก็เรียกให้พอก่อนที่เราจะไม่รู้จักกันอีก"

"นายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ชั้นนะเหรอ ชั้นเป็นอย่างนี้มานานแล้วจองยุนโฮ แต่นายมันโง่เองที่มองชั้นไม่ออก เป็นไง เลวใช่มั๊ยล่ะ คิมจุนซูคนนี้มันเลวใช่มั๊ยล่ะ เพราะงั้นหยุดยุ่งกับชั้นได้แล้ว"

"ชั้นผิดหวังในตัวนายจุนซู"

"ชั้นรู้นายไม่เคยหวังอะไรจากชั้นอยู่แล้ว" แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ก็ไม่ยอมและเปลี่ยนสรรพนามเรียก

"งั้นชั้นก็จะไม่หวังอะไรจากนายอีก สิ้นสุดกันแค่นี้" พูดจบร่างสูงก็เดินออกจากห้องไป

 

เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายตรงหน้า หูไม่ได้ยินเสียง แม้แต่ตาก็มองไม่เห็นอะไร นี่เขาทำอะไรลงไป นี่มันฆ่าตัวเองชัดๆคิมจุนซู แกมันงี่เง่า แกมันโง่ จะเอาอะไรอีก โดนเกลียดแล้ว จากนี้คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่ก็...ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เสียสละแบบนี้น่ะ......

 

 

รุ่งเช้า

ไอน้ำลอยฟุ้งในอากาศ ตอนนี้กลายเป็นหมอกหนาที่บดบังทุกเส้นทาง เหมือนกับเขาในตอนนี้ที่ มืดมิดทุกทาง

"จุนซูทานข้าว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกคนในห้อง

"อื้ม เดี๋ยวตามไป" จุนซูหันมาบอก

"เป็นอะไร" ร่างสูงเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างเล็กซึ่งที่ยืนหันหลังให้อยู่

"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร"

"ทะเลาะกันเหรอ" ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาก็ไม่สามารถซ่อนอารมณ์อ่อนไหวต่อยูชอนได้เลย เพราะอะไรกันยูชอนจึงรู้ว่าเขากำลังเศร้าทั้งที่เขาเองไม่ได้หันหน้าไปเลยไม่ได้กำลังร้องไห้หรือสะอื้น

"ชั้นไม่อยากอธิบายตอนนี้ยูชอน"

"นายควรจะระบายให้คนอื่นฟังบ้างนะ" มือหนาของเขาตบที่ไหล่เล็กเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป

อาหารเช้าเต็มไปด้วยความเงียบเหงา ผมเงียบ พี่ยุนก็เงียบ มีเพียงเสียงของทั้งสามคนที่เอ่ยขึ้นเป็นระยะเพื่อต้องการทำลายความเงียบเท่านั้น

พี่ยุนไม่ได้มองหน้าผมเลยเอาแต่กินข้าวแล้วก็เสหน้าไปทางอื่น ผมเองก็ไม่ได้มองหนีพี่เค้าตรงๆหรอก แค่เหลือบมองเท่านั้นนอกนั้นก็ก้มหน้าทานข้าวไป แต่ก็มีบางครั้งที่เรา ไม่สิ ผมกับพี่ยุนโฮเอื้อมมือจะตักอาหารจานเดียวกัน จนในที่สุดก็ไม่ได้กินอาหารจานนั้นกันทั้งคู่ พี่ยุนโฮลุกออกจากโต๊ะไปทั้งๆที่ข้าวในถ้วยยังลดเหลือไม่ได้ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ

ผมเองได้แต่มองเท่านั้น มองด้วยความหวังที่ว่า อย่างน้อย เราน่าจะกลับมาเป็นพี่น้อง หรือเพื่อนอย่างเดิม

 

TBC...