(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF]Title: Ido...Yakusoku กาลครั้งหนึ่ง คำสัญญา

Author: Haru

Couple: YooSu[Changmin],YunJae

Part 2

"นี่แจ ผมว่าเราพักก่อนดีกว่ามั๊ยครับ" ชางมินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางคนอื่นๆที่หนื่อยตามกันมา

"ดีเหมือนกัน นะครับรุ่นพี่" แจตอบก่อนหันไปถามยุน

"ตามใจก็แล้วกัน พักหน่อยก็ดีเหมือนกัน" ยุนบอกก่อนจะนั่งเป็นคนแรก

"เฮ้! แล้วเจ้ายูชอนไปไหนกันล่ะ" แจเอ่ยถามเมื่อหันซ้ายหันขวาไม่เห็นน้องชายตัวเอง

เวลาต่อมา

"นี่เหนื่อยแล้วนะ ไปไหนกัน ถ้าเจอล่ะแม่จะด่าให้ลืมใส่ ก.ก.น. เลย" แจมาแบบมาดโหด (แล้วเกี่ยวอะไรกับก.ก.น.ล่ะเจ๊)

"ใจเย็นก่อนน่าแจ ยูชอนไม่เจอเราก็คงเสียขวัญเหมือนกันนะ" ยุนใช้หลักการในการปลอบซึ่งมันก็ทำให้แจสงบลง (ถึงไม่ต้องใช้หลักการแจก็สงบแล้ว)

"ทำไงดีครับ" ชางมินเอ่ยถามแบบร้อนรน

"ถ้าหลงป่าล่ะแย่แน่ นี่ก็ใกล้มืดทุกทีแล้วด้วย" ยุนว่าพลางแหงนมองฟ้า จู่ๆ

กา! กา! กา!

เสียงนกกาก้องกังวานไปทั่วพวกมันโผบินขึ้นฟ้าสูง ทำเอาร่างบางต้องรับเข้าไปซ่อนหลังยุนอย่างตกใจ

"น่ากลัวจังฮะ รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรแปลกๆจะเกิดอย่างนั้นแหละ" ชางมินพูดมือหนาลูบแขนตัวเองเพราะอาการขนลุก

"ชางมิน!" ยุนเรียกชางมินเพื่อเป็นสัญญาณว่าหยุดพูดเพราะคนที่เกาะอยู่หลังเขากำลังสั่นเพราะความกลัว

"ยูชอน อยู่ไหนนะ" เสียงแจดูเศร้าเหลือเกิน จนทำเอาร่างสูงต้องจับอีกฝ่ายมากอด

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ยูชอนอาจไปรอที่ศาลเจ้าฟุรุฮะแล้วก็ได้ เราไปหาเขาที่นั้นกันเถอะ" ยุนบอกเพื่อปลอบใจร่างบาง ทำเอาแจยิ้มให้เฮือกหนึ่ง

"แล้วถ้ายูชอนยังไม่ถึงล่ะฮะ" ชางมินแทรกเข้ามา

"ชางมิน" ยุนเรียกชางมินปรามเอาไว้

"ยังไงเราไปรอกันเถอะ ถ้ายูชอนยังไม่มาจริงๆเราค่อยคิดกันอีกที" ยุนว่า เขารู้ว่ตอนนี้คนตรงหน้ากลัวขนาดไหน แจเป็นคนที่ตกใจอะไรง่ายมากๆ โดยเฉพาะฟ้าผ่าเป็นอะไรที่เขากลัวที่สุดเรื่องนี้ร่างสูงรู้ดี อาการที่เรียกว่าเป็นคนไวต่อความรู้สึกมากๆ แล้วพอเกิดเรื่องแบบนี้กับน้องชายแท้ๆของเขาอีกด้วยทำไมแจจะไม่กลัว

"งั้นไปกันเถอะฮะ" แจพูด

แล้วทั้งสามก็เดินทางต่อไป เพื่อไปศาลเจ้าฟุรุฮะ  

อากาศภายรอบตัวเริ่มหนาวขึ้นทุกที มืดเรื่อยๆทุกทีเมฆสีส้มอมชมพูกลับกลายเป็นสีคล้ำ แจจุง ชางมิน และยุนโฮนั้นพ้นอันตรายแล้วแต่ใครบางคนน่ะสิที่ยังไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน

"อะไรกันว่ะทำไมมืดเร็วชะมัดเลย" ยูชอนบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะนั่งปาดเหงื่อ

กา!กา!

เสียงนกกาเจ้าเก่าทำเอาร่างสูงสะดุ้งโหยง ถึงปากบอกว่าไม่กลัวแต่ใจเริ่มสั่นๆแล้วสิ

"ไอ้นกบ้าเอ้ย ทำเอาตกใจหมดเลย" ยูชอนบ่น "แย่ชะมัดเลยมืดแล้วล่ะสิ แล้วศาลเจ้าบ้านั่นมันอยู่ทีไหนกันฟะ" ว่าพลางมองไปรอบๆตัว

ถ้ามีผีโผล่มาจริงๆล่ะเนี่ย บ้าเอ้ย! ไอ้ชางมินแกเล่าเรื่องนั้นทำไมว่ะเนี่ย

"ยังไงก็ต้องไปต่อ ปาร์คยูชอนคนนี้ไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว" บอกให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินทางต่อไป ลึกเข้าไปเรื่อยๆโดยที่ตัวเองไม่รู้เลยว่าตอนนี้พ้นเขตอันตรายหรือยัง

ระหว่างทางมันมืดและวังเวง

"กรูไม่น่ามาเลย" บ่นไปบ่นมา

แกร๊บ!

เสียงเหยียบกิ่งไม้ของตัวเองยังสะดุ้ง

"เฮ้อ~ที่แท้ก็กิ่งไม้"

แกร๊บ!

"อีกแล้วเหรอเนี่ย.....!" ร่างสูงว่าอย่างเซ็งๆก่อนจะหันกลับหลังไป "แว๊ก!!!"

"ตกใจเหรอขอรับ"

"ไอบ้า จู่ๆก็โผล่มา ตกใจหมดเลย"

"เห็นข้าเหรอขอรับ ท่านเห็นข้า" พ่อหนุ่มหน้าใสแปลกหน้าเอ่ยถามด้วยสีหน้าดีใจแบบสุดๆ

"โธ่เอ้ย บ้าจริงเป็นใครกันเนี่ย ตกใจหมดเลยหัดมีมารยาทกับเค้าบ้างสิเว้ย"

"พูดหยาบคายจังเลยขอรับ" คนในใสเอ่ยบอก

"ว่าแต่นายเป็นชาวบ้านแถวนี้ใช่มั๊ย"

"เอ่อ ก็ไม่เชิงขอรับ"

"งั้นก็คงรู้จักที่นี่ดี ช่วยพาชั้นไปจากไอ้ที่ตรงนี้หน่อยได้มั๊ยไม่อยากอยู่ที่นี่เลย"

"ข้ากำลังจะพาท่านไปพอดี เพราะที่นี้น่ะไม่เหมาะกับมนุษย์หรอกขอรับ อีกอย่างมันก็ใกล้มาแล้ว"

"อะ..อะไรที่ว่าใกล้มา" ร่างสูงเริ่มประหม่า

"ก็พวกปิศาจไงล่ะขอรับ"

"ปะ ปิศาจงั้นเหรอ!" คำพูดจากปากคนตรงหน้าทำเอาคนไม่กลัวอย่างยูชอน

"เร็วเถอะขอรับ" ไม่ทันที่จะวิ่งลมก็มาจากไหนไม่รู้พัดเอาตัวร่างสูงขึ้นไป เขาพยายามจับมือคนแปลกหน้าเอาไว้แต่มันก็ห่างไกลเหมือนกัน

"ช่วยด้วย!!!" ทันใดนั้นมือเล็กก็ฉุดตัวอีกฝ่ายไว้ทัน

"รีบวิ่งเร็วขอรับ" คนตัวเล็กว่า แล้วทันใด

ฉับ!

ดาบหลมคมพุ่งมาจากด้านข้าง ความปราดเปรียวของมือเล็กคว้าดาบนั้นไว้ทัน แต่ก็ทันแค่ที่จะทะลุไปถึงคนตัวสูงที่อยู่ด้านหลังเท่านั้น

"นาย!" ยูชอนจับตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยใจที่ร้อนรนบอกไม่ถูก

"ไม่เป็นไรขอรับ" คนตัวเล็กบอกโดยไม่หันมองอีกฝ่าย แต่ตนนั้นยิ้มอย่างผู้มีชัย "แทงข้าด้วยหอกของเจ้าข้าก็จะแทงเจ้าด้วยของๆเจ้าคืน" คนตัวเล็กว่าก่อนจะหยิบกระดาษสีเหลืองที่เขียนด้วยอักษรสีแดงภาษาอะไรบอกไม่ถูก แปะไว้ตรงกลางดาบก่อนจะคว้ากลับไปที่เงาสีดำที่กำลังเข้ามา พลันเงามืดนั้นก็จางหาย

"เจ๋งไปเลย" ยูชอนว่าด้วยสีหน้าดีใจสุดๆ แต่คนตัวเล็กนี่สิที่ไปนั่งกองกับพื้นซะแล้ว

"นาย" ยูชอนลงไปประคองอีกฝ่าย

"ไม่เป็นไรหรอกแค่เหนื่อยก็เท่านั้น" คนตัวเล็กว่า พลางหอบอย่างน่าเอ็นดู

"เอ๊ะจริงสิเมื่อกี้ดาบนั้นแทงนายเต็มๆนี่น่า ทำไมนายถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ" ยูชอนถาม

"ก็ข้าเป็นวิญญาณขอรับ ^^"

"อ๋อ เป็นวิญญาณนี่เอง....วิญญาณ!!!"

"ขอรับ"

"ผีนะสิ"

"ขอรับ"คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกๆ

"อ๊าก!!!!! ช่วยด้วย!!!!"

ร่างสูงลุกขึ้นนั่ง ตาคมมองไปรอบๆ เขากำลังนอนอยู่ในเต้นท์สีแดง

"เฮ้อ~ฝันไปเหรอเนี่ย" มือหนาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากก่อนจะแหวกผ้าออกไป ภายนอกเต้นท์อากาศสดใส อุ่นใจขึ้นเยอะเลยที่เรื่องทั้งหมดเป็นความฝัน

"ตื่นแล้วเหรอเจ้าหนูซื่อบื้อ" หนุ่มหน้าหวานเอ่ยเมื่อยื่นหน้าเข้ามาในเต้นท์

"พระเจ้าพี่ชายผม แสดงว่าผมยังอยู่" ยูชอนว่าก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่

"โชคดีแค่ไหนน่ะเนี่ยที่หนีมาทันน่ะ ชั้นไม่รู้เลยนะว่าจะเจออะไรแบบไม่นึกไม่ฝันแบบนี้น่ะ" แจว่า

"ยังไงก็พ้นมาแล้วใช่มั๊ยเนี่ย" ยูชอนเอ่ยถามอย่างโล่งอก

"งั้นมั้ง" แจบอกพลางยิ้มๆ "ออกมาข้างนอกเถอะเรากำลังย่างปลาอยู่นะ ร่างบางว่าก่อนจะผลุบออกไป ยูชอนเองจึงหมุดออกตามมา แล้วเมื่อหันไปมองข้างๆเต้นท์ก็เจอยุนโฮและชางมินนั่งย่างปลาอยู่ แล้วจู่ๆร่างสูงก็เหลือบไปเห็นใครบางคน

"แว้ก!! จะ แจ นั่นมัน" นิ้วเรียวชี้ไปที่ชายแปลกหน้า

"ตกใจอะไรกัน จุนซูช่วยนายเอาไว้นะ" แจว่า

"เป็นหมอนี่ปะ เป็น..."

"ขอรับ ข้าเป็นวิญญาณ" ร่างเล็กบอกเอ่ยหงอยๆ

"เอ่อ จุนซูพวกเราเห็นใจนายนะ" ยุนว่า

"พวกเราเห็นใจนายและพวกเราไม่ได้กลัวนายด้วย" ชางมินบอก

"แต่ชั้นกลัวนี่" ยูชอนเอ่ยเบาๆ มือสวยจึงตีที่ต้นแขนน้องชายเบาๆ

"อย่าไปสนใจยูชอนเลยนะ เราต้องขอบคุณนายมากกว่าที่ช่วยเรานะ" แจว่าก่อนจะหันมาจ้องหน้าน้องชายเพื่อบังคับอะไรบางอย่างๆซึ่งยูชอนก็รู้

"อืม ขอบใจนะ ชะ ชั้นน่ะต้องขอโทษนายด้วย" ร่างสูงเอ่ยเบาๆพลางเอื้อมมือไปตบไหล่อีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ท่าน..." คนตัวเล็กเอ่ยอย่างแปลกใจก่อนจะจ้องลึกลงไปในดวงตาอีกฝ่าย

"มะ มีอะไรเหรอ" ยูชอนเอ่ยถามด้วยใบหน้าแหยๆ

"ท่านจับตัวข้าได้ขอรับ" คนตัวหน้าพูดอย่างตื่นเต้น

"เอ่อ ก็ใช่" ผิดกับยูชอนและทั้งสามคนที่นั่งงงๆ

"มีอะไรงั้นเหรอ" แจจุงเอ่ยถาม ยุนจึงเอามือไปจับตัวจุนซูแต่ก็คว้าไปเพียงอากาศ

"หมายความว่าไง!" ชางมินเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ทำไมชั้นถึง..." ยูชอนเก้ๆกังๆถาม

"ไม่มีอะไรหรอกขอรับ อาจเพราะท่านกับข้าเกิดวันเดียวปีเดียวกันชะตาเลยต้องกัน" คนตัวเล็กพยายามอธิบาย

"ยึ๋ย~ ชะ ชั้นงั้นเหรอ" ยูชอนถอยหรี่ไป

"เอ่อคือไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกขอรับ แต่ถ้าท่านยูชอนกลัวล่ะก็ ข้าไปก็ได้ขอรับ" จุนซูพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ

 "อยู่ด้วยกันเถอะจุนซู ยังไงนายก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่แล้วอยู่กับพวกเราเถอะ" แจว่า

"นั่นสิ พวกเราไม่ชำนาญทางด้วย มีนายอุ่นใจนะ" ยุนบอกด้วยรอยยิ้ม

"แต่ข้าว่า..."

"ไหนนายบอกว่าชั้นเป็นพี่นายไงล่ะ เชื่อชั้นสิ" ยุนว่า

"พี่เหรอ?" ยูชอนเอ่ยถาม

"จุนซูบอกว่าสี่พันปีที่แล้วรุ่นพี่เคยเป็นพี่ชายของเค้าน่ะ ชั้นด้วยนะ" แจบอก

"แต่แย่จังเลยนะครับผมไม่มีบทอะไรกับเค้าเลย"

"ท่านชางมินน่ะ.....ท่านเป็นเพื่อนข้าขอรับ" จุนซูบอกก่อนจะยิ้มเบาๆ

บ้า บ้าไปแล้ว กรูจะบ้าไปอีกคนแล้วน่ะเนี่ย ยูชอนคนนี้ไม่เคยคิดว่ามีผีในโลกแต่กลับต้องเจอตัวเป็นๆแถมยังมีดวงต้องกันอีก กรูจะตาย TT^TT

หลังจากที่ยุนโฮบอกเหตุผลที่พวกตนมาที่แห่งนี้ให้จุนซูฟัง คนตัวเล็กก็เลยออกปากอาสาจะพาไปยังที่ที่พวกเขาต้องการไป ที่แห่งความหลังทั้งหมดยังอยู่ที่เดิม

"ดาวตกงั้นเหรอขอรับ" คนตัวเล็กเอ่ยถาม

"ใช่ ฝนดาวตกน่ะเค้าว่ากับว่าที่ป่าแห่งนี้จะเห็นฝนดาวตกได้สวยที่สุดเลย" ชางมินว่า

"ไม่ผิดหรอกขอรับที่นี่น่ะจะเห็นฝนดาวตกพร้อมรุ้งด้วย" จุนซูเอ่ยบอก

"รุ้งงั้นเหรอ กลางคืนเนี่ยน่ะ" ยุนโอเอ่ยถามอย่างสงสัย

"สุริยะไม่เคยหลับใหลขอรับ มันยังส่องแสงอยู่จากอีกฝากถึงเราไม่เคยเห็นมัน โลกนี้มีอะไรมากกว่าที่เห็น" จุนซูอธิบาย

"โชคดีจังเลยนะครับรุ่นพี่ คิดไม่ผิดจริงเลยที่เราได้มา" แจจุงว่า ร่างเล็กซึ่งหันไปเห็นสีหน้าเซ็งๆจึงทำให้เขาเงียบลง

"เอ่อข้าว่าเราเดินมาตั้งแต่เช้าแล้ว หยุดพักก่อนดีมั๊ยขอรับข้างหน้าเป็นลำธารพอดีเลย" ร่างเล็กเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำไป เมื่อถึงที่หมายชางมิน แจจุง และยุนโฮก็ลงไปล้างหน้าเหลือเพียงแต่ร่างสูงที่นั่งลงอย่างเหนื่อยล้า

"ไม่สบายใจที่ข้าอยู่ด้วยเหรอขอรับท่านยูชอน" ร่างเล็กเอ่ยถามตรงๆ

"ไม่รู้สิ แค่รู้สึกแปลกๆ"

ข้ารู้ท่านยูชอน ข้ารู้ว่าท่านไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ขอได้เจอท่านอีกก็ดีมากมายแล้ว ได้มองได้เห็นท่านอีกครั้ง ข้าก็ไม่ขออะไรแล้ว

"ขอตัวไปล้างหน้าน่ะ" ร่างสูงว่าก่อนจะเดินไป

ขอโทษนะขอรับ ข้าแค่อยากจะใช้เวลาอยู่กับท่านให้นานที่สุดก็แค่นั้น

หลังจากที่สามคนนั้นล้างหน้าเส็จแล้วทั้งสามก็เดินมาฟังเรื่องที่จุนซูจะบอก

"ตกลงที่เราเจอกันเพราะองค์หญิงอะไรนั้นงั้นเหรอ" แจจุงทวนคำพูดอีกครั้ง

"แสดงว่าเจ้าหญิงเซรยองต้องการให้เราไปช่วยเธองั้นเหรอ" ยุนโฮเอ่ยถามย้ำ

"ข้าหวังให้หนึ่งในนั้นเป็นพวกท่าน" จุนซูเอ่ยบอก

"มีอะไรกันงั้นเหรอ" ยูชอนที่เพิ่งเดินมาในวงสนทนาเอ่ยถาม

"คุณจุนซูบอกว่าที่พวกเรามาเจอเขาเพราะว่าอำนาจแห่งดวงดาวที่ต้องการให้เราไปช่วยองค์หญิงเซรยองนะ" ชางมินว่า

"เซรยองงั้นเหรอ" ยูชอนทำท่าคิด

"หรือบางทีอาจไม่แน่นะ คนที่จะเป็นคนที่ช่วยองค์หญิงอาจเป็นท่านยูชอนน่ะขอรับ" คนตัวเล็กเอ่ยบอก

"ชั้นงั้นเหรอ" ร่างสูงมีปฏิกิริยาอยากรู้อย่างรุนแรง

"จริงสิไม่แน่นะ ชั้นกับแจเป็นพี่ของจุนซู ส่วนชางมินเป็นเพื่อนแต่มีนายคนเดียวที่จุนซูจำไม่ได้ แต่นายมาอยู่ในกลุ่มพวกเราอาจจะเป็นนายก็ได้" ยุนโฮเอ่ยบอก

"องค์หญิงสวยป่ะ =v=" ยูชอนเอ่ยถาม

"ขอรับ หญิงใดก็สู้ไม่ได้" ร่างเล็กเอ่ยบอก

"ใช่แล้ว ต้องเป็นชั้นแน่ๆ" ร่างสูงทำหน้ามั่นใจสุดๆ ระหว่างที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับเรื่องราวที่ได้รับฟัง แต่มีใครบางคนที่เกิดความรู้สึกผิดในใจ

มันอาจเป็นวิธีเดียวที่จะรั้งให้ท่านอยู่กับข้าได้นานที่สุด อภัยให้ข้าด้วยขอรับท่านยูชอน อภัยให้ข้าเถอะท่านพี่ ท่านชางมิน

TBC...