(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF] Tittle:My roommate

Author: Haru

Couple: 2 Kim [jaejoong X Junsu]

         

Part 3
         วันใหม่เริ่มแล้ว แสงนอกหน้าต่างส่องผ่านผ้าม่านผืนบางทำให้ผู้หลับใหลต้องตื่นขึ้นมา ตาคู่สวยกระพริบถี่ก่อนจะค่อยๆลืมขึ้นมา ไอ้ตอนหลับไม่ค่อยรู้สึกหรอกแต่พอตื่นแล้วน่ะสิ รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับที่ตัว
         "ไรว่ะเนี่ย เฮ้ย!" แจจุงอุทานเสียงก่อนจะเผลอตัวลุกขึ้นนั่ง ในขณะเดียวกัน....
         "เอ้ย!!!" เกือบไปแจจุงน้อยเกือบเจอกับหน้าหวานๆของโลมาน้อยไปแล้ว มือเรียวผลักร่างเล็กให้ไปนอนที่อื่น
         "อื้อ หงำๆ" หงำๆ จะกินอะไรของมันฟระ แจจุงคิดในใจ =///=;

หลังจากนั่งทำใจอยู่พักกับเรื่องแจจุงน้อย ไม่เป็นไรนะแจจุงน้อย ชริ!ไอ้หัวลูกชิ้นหวังไปเถอะจะได้หม่ำแจจุงน้อยของชั้น(เฮียแกเป็นเอามาก)
         "นี่จุนซู นี่!" แจจุงเรียกอีกฝ่ายพลางใช้มือข้างนึงเขี่ยๆอีกฝ่าย ส่วนอีกมือก็ป้องกันแจจุงน้องเอาไว้อย่างไม่ไว้ใจ
         "อ้าวพี่ ตื่นแล้วเหรอ" จุนซูถามด้วยอาการงัวเงียก่อนจะลุกขึ้นขยี้ตา แจจุงมองภาพนั้นอย่างเซ็งๆ
         "เอ๊ะ! แล้วพี่มานอนตรงนี้ได้ไง" จุนซูเอ่ยถามอย่างงงๆ
         "จะรู้มั๊ย นี่มันเตียงชั้น" แจจุงบอกพลางชี้ที่เตียงตัวเอง
         "จริงด้วยสิ แฮะๆงั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ" ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าห้องน้ำไป
          อะไรของมันเนี่ยเด็กคนนี้ แจจุงยิ้มบางๆกับท่าทางของคนตัวเล็ก
         "เอ๋? พี่ฮะ" จุนซูชะโงกหน้าออกมาจากห้องน้ำ
         "อะไรอีกเล่า" แจจุงเอ่ยถามขณะเกาหัวแกร็กๆ
         "วันนี้วันที่เท่าไหร่เหรอฮะ"
         "6 มีอะไร" 
        "เปล่าฮะ อาบน้ำนะ" พูดจบก็โผล่หายเข้าไป
.
.
.
         ที่โต๊ะอาหาร คนสวยกำลังจัดโต๊ะ
         "จุนซูกินข้าว~" ตะโกนบอกคนตัวเล็กที่ยังแต่งตัวไม่เลิก
         "ฮะพี่ จะไปเดี๋ยวนี้ฮะ" คนน่ารักตอบกลับก่อนจะวิ่งออกมา
         "เฮ้ย!ๆระวัง" แจจุงเอ่ยเตือนเมื่อเห็นคนตัวเล็กรีบวิ่งออกมา
         "โอ๊ะ!!"
         โครม!!
         คงไม่ต้องบอกว่าเสียงอะไร
         "ว่าแล้วเชียว แกมันซุ่มซ่ามจริงๆ" แจจุงว่าก่อนจะเข้ามาช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น
         "แหะๆ ขอบคุณฮะ" -^^-
         "ไปนั่งได้แล้ว หิวจนกินช้างได้อยู่แล้ว" แจจุงบ่นซ่อนใบหน้าเขินๆที่โดนขอบคุณไว้
         "แหม ผมรู้หรอกพี่ไม่กินช้าง" จุนซูเอ่ยบอกขณะที่แจจุงนั่งลงตรงหน้าเขา
         "ทำไม"
         "ก็พี่แจชอบช้างไม่ใช่เหรอ" จุนซูตอบยิ้มๆ

"ใครบอก"

"พี่ฮีซอลฮะ ^^"

"เจ๊เนี่ยยุ่งมากเกินไปแล้ว" ร่างบางพึมพำเบาๆ

"อะไรนะฮะ"
         "ป่าวๆ กินข้าวไปซะ" แจจุงบอกก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมา
         "ฮะ กินแล้วนะคร๊าบ" มันจะตะโกนทำไมอยู่กันแค่นี้
         "เออนี่ จะไปไหนเหรอ" คนสวยถามขณะคีบข้าวเข้าปาก 
         "เปล่าหรอกครับ ไมได้ไปไหน" จุนซูพูดไปอมยิ้มไป
         "แกนี่แปลกคนนะ" แจจุงพูดก่อนจะเอื้อมคีบบิมบับ
         "เอ่อ พี่แจฮะเพื่อนผมจะมาน่ะฮะ" ในที่สุดก็ต้องบอก
         "เพื่อนเหรอ? แล้วผู้หญิงผู้ชาย" แจจุงเริ่มสนใจคำตอบมากกว่าจะสนใจอาหารในถ้วย ทำเอาคนตัวเล็กของเราเกร็งไปเล็กน้อย
      "กะ ก็ ผู้ชาย"

"นี่แกหัดพาผู้ชายเข้าบ้านเหรอ" แจจุงตะโกนพร้อมลุกขึ้นเอาตะเกียบชี้หน้าจุนซู

Jun>>(O_O!!)

"ก็ผู้ชายสิฮะ"

"เอ๋...." เพิ่งนึกได้ Jae>>(O///O;;) มันเป็นผู้ชายนี่หว่า ลืมไป

หน้าแตกเลยมั๊ยล่ะแจจุง จากนั้นคนสวยก็กลับมานั่งตามเดิมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่แกเนียน

"แฮะแฮ่ม ระ เหรอ ก็พามาสิวันไหนน่ะ"

"วันนี้ฮะ" ตอบหน้าระรื่น ^____________,^

"วันนี้!" เออที่มันแต่งตัวเพราะรอเพื่อนหรอกเหรอ ใครฟระ?? (-"-) << เริ่มหงุดหงิด

"ครับป๋ม" ^U^

"งั้นเหรอ งั้นกินเสร็จก็ล้างจานด้วยแล้วกัน -*-"

"อ้าวไม่กินแล้วเหรอครับ" คนตัวเล็กเอ่ยถามคนที่กำลังเดินเอาจานไปไว้ในซิงค์

"อิ่มแล้วเฟ้ย" เอ่ยบอกก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา

หลังจากกินข้าวมื้อเช้าเรียบร้อย แจจุงก็เดินไปเดินมาอยู่ในห้อง ส่วนคนตัวเล็กก็ล้างจานอยู่ในครัว

"ใครว่ะ เพื่อน คนสนิท แฟน อ๊ากๆๆๆ ตกลงไอ้เด็กบ้านั่นมันนัดใครมาเนี่ย"

ก๊อกๆๆ

เท่านั้นแหละ พอได้ยินเสียงเคาะประตูร่างบางก็วิ่งพรวดไปเปิด ใครฟะที่จุนซูนัดมา

"สวัสดีครับ พิซซ่าที่สั่งไว้ได้แล้วครับ ^_____________,^" แป๋วๆ คนส่งพิซซ่า

"ไม่ได้สั่งนี่น่า จุนซูนี่แกสั่งพิซซ่าเหรอ" แจจุงตะโกนไปถามคนในครัว แล้วจุนซุก็โผล่ออกมา

"อ๋อฮะ ผมสั่งมาเอง" คนตัวเล็กบอกก่อนจะเดินไปรับและจ่ายเงิน ยังไม่วายสร้างความรำคาญใจแจจุงด้วยการยิ้มหวานๆให้คนส่งพิซซ่าอีก ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นนิสัยของจุนซูที่เป็นมิตรกับทุกคนแต่แจจุงก็หงุดหงิดทุกทีที่คนตัวเล็กโปรยยิ้มให้ใครต่อใคร

"ขอบคุณฮะ" ร่างเล็กเอ่ยบอกคนส่งพิซซ่าก่อนยิ้มให้อีกครั้ง ทำเอาแทบละลายกองอยู่หน้าประตู

"ครับ ขอบ-"

ปัง!

ไม่ทันที่จะได้จบแจจุงก็ปิดประตูใส่หน้าเขาคนนั้นอย่างจัง คงไม่โดนหรอกนะ ทำเอาคนยืนข้างๆมองอย่างงงๆ

"นี่ทีหลังไม่ต้องไปยิ้มแบบนั้นให้ใครต่อใครที่ไม่รู้จักหรอกนะ" แจจุงว่าก่อนจะกอดอกยืนพิงประตู

"อ๋อครับ แต่ทำไมล่ะ" จุนซูเอ่ยตอบ

"หน็อยไอ้เด็กบ้ายังไม่รู้อีก นี่ถ้าชั้นไม่อยู่แกอาจจะโดนหมอนั่นฉุดเข้าห้องไปก็ได้ใครจะไปรู้" คนร่างบางว่า

"พี่ก็ คิดในแง่ดีบ้างสิ" จุนซูบอก

ก๊อกๆๆ

"จะส่งอะไรอีกว่ะ!" แจจุงตะโกนก่อนจะเปิดประตู อ้าว~แล้วนี่ใครเนี่ย

"พี่ยุนโฮ!" คนข้างๆร่างบางตะโกนด้วยเสียงดีใจก่อนจะเข้าไปกอดร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูแน่น

.

.

.

เวลาผ่านไปไม่นาน ทั้งสามคนก็มานั่งรวมอยู่ที่โซฟา จุนซูกับร่างสูงที่ชื่อยุนโฮนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานโดยมีแจจุงนั่งอยู่เช่นเดียวกัน นั่งในท่า L ซะด้วย มือก็คว้าขนมตรงหน้าเอาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆๆ ถึงแม้สายตามองทีวีแต่ก็เหลือบมองทั้งสองร่างไม่ห่าง ยุนโฮเองก็สังเกตได้แล้วยังสังเกตถึงสายตาแปลกๆที่แจจุงมองคนตัวเล็กอีกด้วย ทำให้อาการอยากแกล้งคนของยุนโฮมันกำเริบ

"อ้า จุนซี่คิดถึงนายจังเลยอ่ะ คิดถึงๆที่สุด" ยุนโฮไม่พูดเปล่าดันคว้าตัวจุนซูเข้ามากอดอย่างแนบแน่น สร้างความคลั่งให้ใครบางคนแถวนี้

Jae>>(OO!!!)>( _\"/_)<<อาการอยากฆ่าคน

Yun>>(^___,^)>(^///^)<<หนุกเว้ยได้แกล้งคน

Jun>>(O///O)>(@^^@) <<....เขิล....

ไม่ต้องพูดถึง เดือดครับ แต่ก็ต้องทำใจ แจจุงลุกขึ้นเดินจากตรงนั้น อยากหาตุ๊กตาซ้อมแทนคนโว้ย

 

คนสวยเดินเข้ามาในห้องก่อนจะหยิบสิ่งคุ้ยเคยขึ้นมา สวม

"วันนี้บรรยากาศไม่ดีเลยเนอะริกะจัง" <<ขวามือ ตุ๊กตาหมีโทโมะ

"หว่า แย่เลยอ่ะไม่ได้ไปปิกนิกกัน ริกะเองก็อดทำคุกกี้ของชอบโทโมะด้วยเลย" <<ซ้ายมือ ตุ๊กตาหมีริกะ

"ไม่ยอมๆน้า ริกะต้องทำให้เค้า" <<ขวามือ ตุ๊กตาหมีโทโมะ

"เฮ้อ~" ร่างบางถอนหายใจเบาๆก่อนค่อยๆถอดตุ๊กตามือออกก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ตาคู่สวยมองบนเพดานที่ว่างเปล่าก่อนจะค่อยๆหลับตาลง

น่าแปลกที่เขารู้สึกว่าไม่อยากเล่นกับโทโมะและริกะ ปกติแล้วไม่ว่าจะดีใจ เศร้า หรือเสียใจ โทโมะกะริกะจะเป็นเพื่อนเขาเสมอ และเป็นเพื่อนเล่นที่ไม่เคยเบื่อเลย แต่ทำไมวันนี้มันดูเหมือนอ้างว้างไปหมดกันนะ ไม่อยากจะทำอะไร หรือเพราะว่าไม่มีแรง

 

นานแค่ไหนไม่รู้ที่แจจุงเผลอกลับไป ลืมตามาอีกทีก็บ่ายสี่โมงแล้วแถมฝนยังตกอีกด้วย แขนเรียวยันตัวเองนั่งขึ้นขยี้ตาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

"อ้าวแจจุงตื่นแล้วเหรอ" ร่างสูงอีกคนเอ่ยทักร่างบางที่เดินออกมา

"นี่นายยังไม่กลับเหรอ" แจจุงเอ่ยถามก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาอีกตัว

"รอจุนซูน่ะ บอกว่าให้รอก่อนเดี๋ยวมา"

"ไปไหน?" ถามสั้นๆห้วนๆ

"ไม่รู้สิ" ถามสั้นก็ตอบสั้นกลับ

"อืม"

17:43 น. ยังไม่มีวี่แววร่างเล็ก ฝนก็เริ่มตกหนัก

"นายจะไม่อกไปดูแฟนนายหน่อยหรือไง หมอนั่นยิ่งซุ่มซ่ามอยู่ด้วย" แจจุงว่าพลางหยิบมันฝรั่งทอดในจานเข้าปาก ตาเองก็มองโทรทัศน์ไปด้วย

Jun จากที่ไกล>>ฮัดเช้ย! (><) ใครนินทาป๋มเนี่ย

"....." นิ่ง ไม่มีเสียงตอบกลับมีเพียงเสียงหัวเราะจากการดูโทรทัศน์เท่านั่น

"ไอ้บ้าเอ้ย" แจจุงว่าเบาๆ

"หา?อะไรนะ" ยุนโฮหันมาถามด้วยหน้าตางงๆ

"เปล้านี่" แจจุงตอบก่อนจะหยิบมันฝรั่งเข้าปากทำกลบเกลื่อน

-*- เวรกรรมทีแบบนี้ล่ะได้ยิน จุนซูแกนะแกไม่น่าคบไอ้บ้านี้เลย

ไม่ใช่ไม่ได้ยิน ได้ยินตั้งแต่แรกเลย แต่เพราะเขาอยากดูอาการของแจจุงว่าจะทำไงต่อไป

 

18:08 น.

"นี่ยุนโฮ ชั้นถามเรื่องนึงได้ป่ะ" แจจุงอ้ำๆอึ้งๆจะถาม

"หืมส์ อะไรล่ะมาว่ามาสิ" คนตัวสูงยังมองไปที่โทรทัศน์

"นาย คือนายกับจุนซูนะคบกันนานหรือยัง" ในที่สุดก็ถามสักทีถามอะไรไปเนี่ย =>x<=

"หือ อ๋อ นานแล้วล่ะ นานมากแล้ว" ไม่รู้ทำไม แต่ที่อกหน้าซ้ายมันมีอะไรบีบแน่น มันเจ็บและทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว

"อ๋อเหรอ...ดูเหมือนจุนซูจะรักนายมากนะ" แจจุงเอ่ยเบาๆ

"อืม ชั้นเองก็รักหมอนั่นมากเหมือนกัน"

"......" พูดไม่ออกอีกแล้ว อึ้ง ชา ระคนไปทั่วทั้งร่างกายและจิตใจ นี่เขากำลังเป็นอะไรไป

 

18:47 น.

ยิ่งนานยิ่งดูเหมือนว่าแจจุงจะอยู่ไม่นิ่งเลย ตาใสยังชะเง้อมองที่ประตูเรื่อยๆ ผิดกับอีกคนที่จ้องแต่โทรทัศน์

บ้าแกไม่มีให้ดูหรือไงนะ (.\"/.)<

"ยุนโฮ ไม่ตามหมอนั่นไปหน่อยเหรอ ชั้นว่ามันนานเกินไปแล้วนะ" แจจุงเอ่ยบอก

"ไม่มีอะไรหรอกน่า" ร่างสูงตอบ

"แต่มันนานมากแล้วนะ ไปถึงไหนกันนะจุนซู" นั่งไม่อยู่แล้ว คนร่างบางลุกขึ้นจนได้

"โธ่ ไม่มีอะไรหรอกน่าชั้นเป็นแฟนหมอนั่นยังไม่เดือดร้อนเลย นั่งก่อนสิ" ยุนโฮว่า

"ไม่นงไม่นั่งมันแล้วโว้ย ใช่สิชั้นไม่ใช่แฟนจุนซูนี่น่า ชั้นแค่พี่แต่ชั้นก็ห่วงจุนซูเหมือนกันน่ะเฟ้ย นายเป็นแฟนภาษาอะไรกันฟะ แฟนหายไปเป็นชั่วโมงยังจะนั่งดูทีวีได้อีก" แจจุงฉุนสุดๆตะวาดต่อหน้าร่างสูงก่อนจะเดินไปที่ประตู ยุนโฮเห็นแบบนั้นก็เผยยิ้มบางๆ

"นี่นาย" ร่างสูงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายก่อนลุกขึ้นเดินไปที่ร่างบาง

"มีปัญหาอะไร" แจจุงถามอย่างหาเรื่อง

"เปล่า ชั้นแค่จะไปด้วย" ยุนเอ่ยบอกก่อนจะเอื้อมไปเปิดประตู แต่ไม่ทันที่จะออกแรงดึงประตูก็มีแรงของใครอีกคนจากด้านนอกดันประตูเข้ามาแล้ว

"จุนซู!!" สองร่างที่อยู่ในห้องตะโกนเสียงดัง

"ฮะพี่" จุนซูยิ้มกว้างให้กับคนทั้งสองด้วยสภาพที่เปียกปอน ในอ้อมแขนนั้นมีกล่องของขวัญที่อยู่ในถุงกันเปียก

.

.

.

"ไม่เห็นต้องลำบากไปซื้อของฝากมาเลย ดูสิเปียกปอนไปหมดแล้ว เป็นไข้ขึ้นมาจะทำไงล่ะ" ยุนโฮเอ่ยดุๆคนร่างเล็กเบาๆขณะที่เช็ดผมให้อีกฝ่าย

"ก็ผมอยากซื้อให้นี่น่า แต่ก็นะเหมือนโชคร้ายเลยเค้กรสที่พี่ชอบมันหมดแทบทุกร้านเลย" คนตัวเล็กเอ่ยบอก

"แล้วก็ดันไปหามาเนี่ยนะ ไม่คุ้มเลยจุนซูที่ต้องเปียกเนี่ย" ยุนว่า

"คุ้มสิฮะ ก็ซื้อมาให้คนที่รักนี่น่า" เหมือนเข็มเล่มโตเข้าปักที่หัวใจของคนที่ได้ยิน แจจุงกดเพิ่มเสียงทีวีขึ้นอีก บางทีเขาอาจจะไม่ต้องได้ยินเสียงสวีทของคนรักคู่ข้างๆนี้ก็ได้ แค่เบนสายตาก็คงไม่เห็นไม่เป็นไรหรอก เห็นท่าทางไม่พอใจของแจจุงอย่างนั้นยุนโอก็อยากจะแกล้งคนร่างบางเข้าไปอีก

"นี่จุนซู...ซุบซิบ"

ไม่ได้ตั้งใจจะหัน แต่เพราะเสียงเรียกของยุนโฮที่ดังน่ะสิที่ต้องหันไป ภาพบาดสายตาของคนสองคนที่กำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่บอกคนนอกไม่ได้ คนร่างเล็กเองก็ยิ้มร่าเริง รอยยิ้มแบบนั้นที่ทำให้คนข้างๆนี้ปวดใจ นายเปลี่ยนไปน่ะแจจุง อะไรบางอย่างในตัวนายเปลี่ยนไป

 

"อืม พี่ว่าพี่ไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวจะดึก" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพาย

"จะไปเลยเหรอครับ ไม่กินขนมให้หมดก่อนเหรอของชอบพี่นะ" คนตัวเล็กเอ่ยบอกอย่างหงอยๆ

"ไม่เอาแล้ว เดี๋ยวพอขนมหมดนายก็บอกว่าไม่กินน้ำให้หมดก่อนเหรออีกล่ะ" ร่างสุงเอ่ยบอกอย่างรู้ทันขณะที่เดินไปที่ประตูทางออกโดยมีจุนซูตามไปด้วย

"อืมๆ แล้วพี่ต้องมาเยี่ยมผมอีกนะฮะ" คนตัวเล็กบอก

"แน่นอน" ยุนว่าพลางยิ้มบางๆตอบก่อนจะหันไปมองแจจุงที่นั่งอยู่บนโซฟา

"นี่แจจุง ชั้นกลับแล้วนะฝากดูแลจุนซูด้วยล่ะ" ร่างสูงตะโกน

"อืม ไปดีมาดี ถ้าให้ดีไม่ต้องมา" แจจุงพูดเสียงดัง เรียกรอยยิ้มจากทั้งสองคนได้

"พี่ไปแล้วนะ แล้วอย่าลืมที่บอกไว้ล่ะ" ยุนบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"ฮะพี่ มาอีกนะ" คนตัวเล็กบอกก่อนจะปิดประตูแล้วเดินมานั่งที่โซฟาที่เดิม

"เฮ้อ~" คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆพลางยิ้มๆ แจจุงเห็นท่าทางแบบนั้นทำเอาต้องเดินหนีออกไป จุนซูเองก็งงๆกับอาการของแจจุง

 

ที่ห้องนอน

จุนซูเดินผ่านเตียงของแจจุงก่อนจะมานั่งที่เตียงตัวเอง ปิดไฟ ล้มตัวลงนอน ฟ้ามืดแล้วฝนยังไม่หยุดตกเลย ปรับสายตาได้แล้วชินกับความมืดในตอนนี้แล้ว ร่างเล็กันไปที่เตียงแจจุงมองแผ่นหลังอีกฝ่ายอย่างงงๆ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?? ในสมองคิดแบบนี้ จนในที่สุดก็ทนไม่ไหวจริงๆ

แจจุงยังคงไม่หลับ แม้จะข่มตาแต่ก็หลับไม่ลง เรื่องในวันนี้มันทำให้เขารู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไป ความรู้สึกข้างในมันเปลี่ยนไป

"พี่แจฮะ ยังไม่หลับใช่มั๊ยฮะ" คนตัวเล็กเอ่ยถามขณะที่นั่งลงบนเตียงของร่างบาง แจจุงเองก็รู้สึกได้ถึงแรงยวบของเตียงขณะที่คนตัวเล็กนั่ง

"พี่แจฮะ หันมาคุยกับผมหน่อยสิผมมีอะไรจะบอก"

"....." เงียบ

"พี่แจ ทำไมไม่พูดกับผมล่ะครับ ผมทำอะไรให้พี่ไม่พอใจเหรอเปล่า" ยังคงพยายามต่อไป

"....." นี่ก็คงพยายามเงียบต่อไป

"ผมขอโทษนะครับถ้าทำให้พี่ไม่พอใจ พี่ครับหันมาคุยกับผมหน่อยสิครับ"

"....." สปิริตนักโกรธ

"พี่แจจุง ฮึก อย่างเงียบสิครับ" จนได้ ร้องไห้อีกจนได้

"....." ยังฝืนใจเงียบไปอีก

"ผมขอโทษฮะพี่ ผมจะไม่รบกวนพี่อีกแล้ว"

"เปล่าจุนซู พี่ไม่ได้โกรธนาย"

"พี่ฮะ"

"พี่แค่โกรธตัวเองเท่านั้น โกรธที่ไม่รู้จักห้ามใจตัวเอง"

"เอ๋" งงโลมางง (คนแต่งก็งง<<แล้วมันแต่งได้ไงว่ะ)

"ทั้งๆที่นายมีคนของนายอยู่แล้ว ขอโทษ"

"คนของผม??" งงเข้าไปใหญ่ ร้องไม่ออกเลยเวลานี้งงลูกเดียว

"ยุนคงบอกเรื่องชั้นกับนายแล้วสินะ ขอโทษนะจุนซูชั้นนะ.."

"เปล่านี่ครับ พี่ยุนไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับพี่แจ" โลมาน้อยแทรกขึ้นมา

"อ้าว! ที่ยุนกระซิบนายน่ะ หมอนั่นไม่ได้บอกอะไรเหรอ" จบกันแจจุง ตกหลุมพลางไอ้หน้าหมีแล้ว

"อ๋อ เปล่าหรอกครับพี่ยุนบอกว่า.." คนตัวเล็กก้มลงกระซิบกับหูของแจจุง

 "พยายามเข้านะแจจุง"

"เอ๋?? พยายามงั้นเหรอ??........เดี๋ยวแฟนนายบอกชั้นอย่างนั้นแน่เหรอ" แจจุงลุกขึ้นนั่งถามอีกฝ่าย

"แฟน??? พี่ยุนน่ะเหรอฮะแฟน ฮิย่ะย่ะย่ะ" จู่ๆจุนซูก็ระเบิดหัวเราะออกมา

"ขะ ขำอะไรน่ะ" -///-

"พี่โดนต้มแล้วล่ะฮะ พี่ยุนน่ะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับผมเอง เขาเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสแล้วแวะมาเยี่ยมผมน่ะ"

"หะ ห๋า" แจจุงร้องเสียงหลง

"ไอ้ยุนโฮ!!!"

Yun>>ฮัดเช้ย!!>(>o<)>ใครนินทาว่ะเนี่ย

 

TBC...