(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF]Title: Ido...Yakusoku กาลครั้งหนึ่ง คำสัญญา

Author: Haru

Couple: YooSu[Changmin],JunJae

  Past 1

"ยูชอนตื่นได้แล้วจะนอนไปถึงไหน" เสียงแจ้วของผู้ที่ดึงผ้าห่มอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อจะทำให้น้องชายสุดที่รักตื่นสักที แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะผู้เป็นพี่นั้นตัวเล็กกว่าผู้เป็นน้องอย่างมาก

"ยูชอนเรานัดกับรุ่นพี่ไว้นะ"

"รู้แล้วน่าแจจุง ให้นอนอีกสักหน่อยเถอะ (-w- z Z)"

"ไม่ได้นะ นายก็รู้ว่ามันสำคัญขนาดไหน" พูดไปดึงผ้าห่มไป ความเอาชนะกับแจจุงนั้นเป็นของคู่กันอยู่แล้ว

"แฟนพี่นี่น่าไม่ใช่ผม" อีกฝ่ายยังคงไม่สะทกสะท้าน

"ยูชอน -///-" คนร่างบางถึงกับหน้าออกสีเมื่อน้องรักเล่นพูดแบบนั้น

"เอาน่าเดี๋ยวผมตามไปแล้วกัน" อู้อี้ตอบไป

"ไม่ได้!"

 

และแล้วเมื่อผู้เป็นพี่อย่างแจจุงยื่นคำขาด หากปาร์คยูชอนผู้นี้ไม่ทำตามก็เป็นอันว่าต้องมีสิ่งใดในร่างกายหักแน่นอน

"ห้าว~ ยังง่วงอยู่เลยนะแจจุง" ยูชอนบ่นกระปอดกระแปดขณะที่พี่ชายของตัวเองลากตนให้เดินตาม

"อย่าบ่นไปหน่อยเลยน่ายูชอน นี่มันสายมากแล้วนะ ถ้าพี่ยุนโฮโกรธล่ะก็นายตายแน่ๆ" แจจุงเองก็เทศไปพลางบ่นพึมพำกับตัวเองไปพลาง "จะรอมั๊ยนะ" แต่มีหรือยูชอนเจ้าหนูจอมยุ่งจะไม่ได้ยิน หน้าใสอดยิ้มไม่เมื่อเห็นใบหน้าของพี่ชายมุ่งมั่นขนาดนั้น

"บอกคนอื่นไม่ให้บ่น แต่ตัวเองกลับบ่นอยู่คนเดียว" ยูชอนพูดออกมาลอยๆแต่ตั้งใจจะให้อีกฝ่ายได้ยิน

"พูดมากน่ายูชอน" แจว่าก่อนจะปล่อยมือน้องชายเพราะมาถึงที่หมายแล้ว

"ไหนพี่ยุนอ่ะ" ร่างสูงเอ่ยถาม แจเองก็พยายามหาสุดความสามารถ

"อยู่ที่ไหนกัน หรือว่า....รุ่นพี่ไม่รอแล้ว" แจพูดอย่างหมดหวัง

"พี่แจมันไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกนะ" ยูชอนว่าพลางยิ้มๆ สร้างอารมณ์โมโหให้แจจุงเป็นอันมาก

"เพราะนายนั่นแหละยูชอน .\*/. เพราะนายตื่นสาย" แจว่าพลางจ้องน้องชายเขม็ง

"ใครบอกเพราะพี่เดินช้าเองต่างหาก" ยูชอนบอกอย่างไม่ใส่ใจ

"เพราะชั้นงั้นหรอ" แจถลึงตาใส่ทำเอายูชอนหน้าชืดไปเลย

"นึกว่าจะไม่มาแล้ว" น้ำเสียงคุ้นเคยของบุคคลที่สามทำให้ทั้งสองคนหันไปดู

"รุ่นพี่" แจจุงเอ่ยเบาๆเมื่อเห็นหน้าคนตรงหน้า พร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้อีกฝ่ายแล้วก็ได้รับรอยยิ้มสดใสของอีกฝ่ายตอบกลับทันที

"รอนานเหมือนกันนะเนี่ย" ยุนบอก

"ขอโทษนะครับ" แจว่าก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยแล้วก็ใช้มือจับหัวน้องชายให้ก้มเช่นกันซึ่งสร้างความไม่พอใจให้เจ้าหนูเป็นอย่างมาก

"ช่างมันเถอะ ว่าแต่อากาศดีจังเลยนะ" ยุนว่าพลางแหงนหน้ามองดอกซากุระที่กำลังล่วงหล่นลงมาเพราะโดยสายลมต้องนั่นเอง แจเองซึ่งจ้องใบหน้านั่นต้องเผลอยิ้มออกมา

"พร้อมหรือยัง" ยุนหันมาบอกอีกฝ่าย แจเองก็ยิ้มก่อนจะตอบ

"ฮะ รุ่นพี่" แจบอก

"เอ๋? พวกนายพูดเรื่องอะไรกันเหรอ" ยูชอนซึ่งยืนอยู่เอ่ยถาม ซึ่งมันก็ขัดบรรยากาศในตอนนี้มาก

"อ้าว ยูชอนไม่รู้เรื่องหรอกเหรอ" ยุนเอ่ยถาม

"ก็ที่เรานัดกันไว้ไงยูชอน" แจบอก

"นัด?" ยูชอนทวนคำพูดของแจเพื่อเป็นการบอกว่ายังงงๆ

"ก็จะไปแคมป์ที่ป่าหลังโรงเรียนไงล่ะครับ" เสียงคุ้นเคยอีกเสียงดังขึ้นทำเอายูชอนสะดุ้งเฮือก

"เฮ้ย! อะไรวะจู่ๆก็โผล่มา" ยูชอนตะโกนตกใจเมื่อเห็นเพื่อนตัวแสบมาอยู่ด้านหลังโดนไม่ให้สุ่มให้เสียง

"เรียบร้อยแล้วเหรอชางมิน" ยุนเอ่ยถาม

"ฮะ พร้อมจะดูดาวแล้ว" ชางมินตอบ

"ดูดาวงั้นเหรอ หรือที่ว่าจะดูฝนดาวตกกัน" ยูชอนเอ่ย

"ก็ใช่ แคมป์สามวันสองคืนที่บอกนายที่ป่าต้องสาปไง" แจบอก

"ใช่ นายชวนชั้น แต่ทำไมไม่บอกว่าวันนี้เล่า เสื้อผ้าก็ไม่มีสักตัว" ยูชอนบอก

"งั้นก็ต้องกลับไปเอาที่บ้านแล้วล่ะ" แจบอก

"ไม่ได้หรอกครับ เราต้องเดินทางไปให้ถึงศาลฟุรุฮะก่อนค่ำน่ะฮะไม่งั้นพวกปิศาจจะตามเราได้ ในตำนานมันบอกอย่างนั้น" ชางมินบอก (หลักการทันที @w@)

"นายเชื่อเรื่องพวกนั้นด้วยเหรอ" ยูชอนเอ่ยถาม -o- แกนี่บ้าไสยศาสตร์จริงๆ

"อย่าลบลู่ไปนะป่านั้นมีอาถรรพ์จริงๆ" ยุนบอก

"แล้วทำไมต้องไปให้ถึงศาลเจ้าอะไรนั้นก่อนค่ำด้วยล่ะ" ยูชอนถามอย่างหาเรื่องเพราะเขาไม่เชื่อเรื่องนี้เอาซะเลย

ปาร์คยูชอนคนนี้ไม่เคยเจอผี และไม่กลัวด้วยเฟ้ย! เรื่องแบบนี้ใครเชื่อก็เพี๊ยนไปแล้ว

"ก็ศาลเจ้าฟุรุฮะน่ะเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ภูตผีไม่กล้าเข้ามาทำอะไรหรอกฮะ" ชางมินบอก

"ก็แค่นั้นเอง" ยูชอนว่า

"อีกอย่างที่ผมได้ยินมา เขาว่าชาวบ้านที่เดินทางตอนค่ำๆ ไม่เคยมีใครได้กลับมาคน" ชางมินเสริมอีก

"แกจะเล่าให้มันน่ากลัวมากขึ้นอีกทำไมว่ะ" ยูชอนว่าพลางกอดอก (ไหนใครบอกว่าไม่กลัวว่ะ)

"งั้นเราเดินทางไปทางอื่นไม่ได้เหรอครับ" แจเสนอ

"เป็นกับเขาไปด้วยเลยแจ" ยูชอนบ่น

"ทางนี้เป็นทางที่สั้นที่สุดนะฮะ แล้วฝนดาวตกนะก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้วด้วย" ชางมินบอก

"เอาล่ะๆ งั้นก็เดินทางกันจากหลังโรงเรียนนั่นแหละ ว่าแต่แจมีเสื้อให้ยืมหรือเปล่าล่ะ" ยูชอนบอก

"มีอยู่หรอกแต่เสื้อชั้นคงจะเล็กกว่าร่างทึกๆของนายนะ" แจบอก

"ตัวเล็กจริงเลย" ยูชอนบ่น

"ไม่ใช่นายอ้วนหรอกเหรอเจ้าเด็กบ้า" แจตวาด

"เอาเถอะ เดี๋ยวชั้นให้ยืมแล้วกัน" ยุนบอก

"งั้นผมว่าเราเริ่มเดินทางกันเถอะฮะ" ชางมินบอก

 

การเดินทางก้าวแรกคือการเดินทางผ่านหลังโรงเรียน ที่นี่คือโรงเรียนประถมอิคิโวะ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนโรงเรียนก็เลยเหมือนโรงเรียนร้างไปเลยโดยปริยาย

"นี่แจจุงชั้นเคยเรียนโรงเรียนนี้ด้วยนะ ตอนประถมน่ะ" ยุนโฮหันมาพูดกับคนร่างบาง

"เหรอครับ โรงเรียนนี้เหรอ" แจจุงเอ่ยเบาๆ

ทำไมผมถึงไม่รู้ล่ะ ผมมองพี่ตั้งแต่พี่อยู่ที่นี่ พี่จำผมไม่ได้หรือไง

 

 

ย้อนไป 13 ปีก่อน

"เอาคืนมานะ" เสียงเด็กคนหนึ่งกำลังยื้อแย่งนาฬิกาจากกลุ่มเด็กพวกหนึ่งอยู่

"ไม่ให้อ่ะ ไม่ให้แล้วจะทำไม" เด็กคนหนึ่งที่ถือนาฬิกาเรือนเล็กๆในมือพูดขณะที่ชูมือขึ้นสูงให้อีกฝ่ายเอื้อมไม่ถึง

"เอามานะนั่นมันของขวัญวันเกิดของน้องชั้นนะ" เด็กน้อยพยายามแย่งคืนมา แต่ความสูงนั้นช่างเป็นอุปสรรคเหลือเกิน

"ไม่ให้ อยากได้ก็มาเอาดิ๊" เด็กคนนั้นพูด

"ฉันสู้นะ" เด็กน้อยชูกำหมัดขึ้นแต่แววตาที่อ่อนแอทำเอาเด็กพวกนั้นขำ

"หึ ทำไมจะต่อยชั้นเหรอ เอาเลยๆ" เด็กคนที่ถือนาฬิกายื่นหน้าให้อีกฝ่ายเพราะคิดว่าเขาคงไม่กล้าอยู่แล้ว แต่เด็กน้อยกลับเหวี่ยงหมัดด้วยแรงที่มีทำเอาเด็กคนนั้นลงไปนอนกับพื้น

"ทาคุ" เพื่อนๆเขาต่างวิ่งกรู่เข้าไปหา

"หน็อย แกต่อยชั้นเหรอ" เด็กหนุ่มเขวี่ยงนาฬิกาทิ้งก่อนจะลุกยืนแล้วเดินมาผลักเด็กน้อยอย่างหาเรื่อง ไม่ทันเสี้ยวนาทีเขาก็ลงไปกองกับพื้นแล้ว

"รุมมันเลย" พอสุดเสียงของเด็กหนุ่มพวกเพื่อนของเขาก็พากันรุมเด็กน้อย

"นี่พวกนายทำอะไรกันน่ะ" เสียงใครบางคนดังขึ้น ทุกคนจึงหันไปมองตามเสียง

"นี่พี่อย่ามายุ่งหน่อยเลยน่า" เด็กหนุ่มคนที่ยืนว่าขึ้น

"พวกนายเป็นเด็กโรงเรียนไหนน่ะ พ่อแม่ส่งมาให้รังแกคนอื่นหรือไง กลับบ้านไปซะ"

"พี่นั่นแหละมายุ่งอะไรไม่เข้าเรื่อง" เขาพูด "อ้าวพวกแกเหม่ออะไร จัดการมันต่อเลยเซ่"

"แกอยากโดยต่อยหรือไง" เด็กชายแปลกหน้าว่าก่อนจะแตะลูกบาสในมือไปที่หน้าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่มันแค่เฉี่ยวหัวแต่สร้างความอึ้งให้ทุกคนเป็นอย่างยิ่ง

"นี่แค่ให้เสียว แต่ถ้าไม่กลับบ้านไปโดนจริงๆแน่ไม่ได้ขู่นะ" พอพูดจบทุกคนก็สลายตัวไปเหลือแต่เด็กน้อยผมทองที่ครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่

"รู้ว่าสู้ไม่ได้ยังจะสู้อีก อ่ะลุกขึ้นมาสิ" เด็กชายแปลกหน้าบอกก่อนจะเอื้อมมือให้อีกฝ่าย

"ขอบคุณนะ" เด็กหนุ่มผมทองเอ่ยเมื่อยืนได้

"นายเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่" เขาถาม

"น่าเกลียด ถ้าชั้นเป็นผู้หญิงนายก็ต้องเป็นผู้หญิงด้วยสิ" เด็กหนุ่มผมทองบอกอย่างงอนๆ

"เป็นเด็กเป็นเล็กเถียงจัง" เขาพูด

"นายก็เด็กเหมือนกันแหละน่า ห่างกับชั้นกี่ปีเชียว" เด็กชายผมทองบอกก่อนจะเดินไปหยิบนาฬิกาเรือนเล็กขึ้นมา

"ของนายงั้นเหรอ"

"น้องชั้นคงร้องไห้แน่เลย ฮือ..." พอพูดจบเขาก็ร้องไห้

"เฮ้ย! น้องนายร้องไห้สิแล้วนายร้องไห้ทำไมเนี่ย"

"เค้าจะทำไงดี"

"โอ๋ๆ อย่าร้องนะ" เด็กชายน้อยปลอบอย่างอ่อนโยนเขาทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

"ทำไงล่ะ"

"เอางี้ ชั้นมีลูกอม นายเอานี้ให้น้องชายนายก็แล้วกันนะ"

"ลูกอมมันแทนนาฬิกาได้ซะที่ไหนล่ะ"

"ชั้นจะทำไงกับนายดีนะ เอางี้ถ้านายไม่ให้น้องนายก็เก็บไว้แล้วกันชั้นไปล่ะขืนไปช้ากว่านี้โดนดุแน่เลย" เขาบอกก่อนจะจากไป

"นี่! นายชื่ออะไรน่ะ" เด็กน้อยผมทองตะโกนถาม

"ยุนโฮ จุงยุนโฮ" เขาหันมาบอกแล้วจากไป

 

ผมรอคอยจะได้พบเขาสักครั้ง แค่ครั้งเดียว จนวันหนึ่ง

"เร็วเข้ารีบไปเร็วเดี๋ยวเข้าเรียนสายนะ" เด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งต่างวิ่งไปเรียน

"โอ้ย!" ผมอุทานออกมาเมื่อตัวเองล้มลงไปบนพื้น

"เป็นอะไรหรือเปล่า" ใครบางคนทักผม

"ไม่เป็นไรฮะ" ผมลุกขึ้นมาก่อนจะชะงักเมื่อเห็นคนตรงหน้า

"ดีแล้วล่ะ" เขาบอกพร้อมยิ้ม รอยยิ้มนั้นไม่เคยเปลี่ยนไป

"ยะ...ยะ" ผมได้แต่เก้กังๆไม่กล้าเรียกชื่อเขา เพราะไม่คิดว่าจะเจอกันอีก

"แน่ใจนะ" เขาบอกเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผม

"เอ่อ...."

"ยุนโฮ" เสียงใครบางคนดังมาจากด้านหลัง เขาหันไปก่อนจะยิ้มอย่างร่าเริงและดีใจ

"นาริน" เขาเรียกหล่อน

"รอนานหรือเปล่า" หล่อนเอ่ยถาม

"ไม่หรอก งั้นไปกันเถอะ" เขาบอก "ไปแล้วนะ" เขาหันมาบอกพร้อมยิ้มให้ผม

"เพื่อนยุนเหรอ" หล่อนเอ่ยถาม

"อืม" เขาตอบ

"ยินดีที่รู้จักค่ะชั้นนาริน คุณ..."

"แจจุงครับ"ผมบอกไป

"งั้นขอตัวนะ" เขาบอกก่อนจะพาเธอเดินไป

ผมอยากจะดีใจเหลือเกินที่ได้พบเขา แต่มันกลับแย่ลงไปเมื่อข้างๆเขามีใครบางคนอยู่ หลังจากนั้นเราก็เจอกับบ่อยขึ้น เราสนิทกันเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน ผมห่างกว่าเขาปีเดียว เราสนิทกันมากและผมก็สนิทกับนารินด้วย ผมไม่เคยห่างยุนโฮ หรือที่ผมเรียกว่ารุ่นพี่เลยเพราะเหตุนี้เวลานารินไปเดทกับรุ่นพี่โดยที่ผมไปด้วย เธอจะเคืองๆเล็กน้อยแต่ก็ผ่านไป แต่นั่นแหละนานวันมันก็ค้างในใจมากเรื่อยๆ จนสุดท้ายนารินก็บอกเลิกกับรุ่นพี่ ผมเห็นรุ่นพี่เหงาไปสองสามวันก่อนจะกลับมาร่างเริงเหมือนเดิม ถึงอย่างนั้นผมก็รู้ว่าพี่ยังเจ็บ

"รุ่นพี่ทำใจได้เก่งจังนะฮะ" ผมพูด

"ก็นะ ชั้นคิดไว้แล้วล่ะว่าสักวันชั้นกับนารินต้องเลิกกัน" เขาบอก

"แล้วรุ่นพี่ไม่เหงาเหรอครับ"

"ไม่ เพราะชั้นมีนายอยู่ไง" เขาบอก

ผมอยากดีใจ คำนั้นสำหรับผมมันมีความหมายมากเหลือเกิน แต่พี่จะรู้มั๊ย นายจะรู้ความหมายในใจของชั้นมั๊ยยุนโฮ นายจะจำเด็กชายผมสีทองคนนั้นมั๊ย

 

 

 

"พี่ฮะสนามหญ้าหน้าโรงเรียนน่ะ ผม.." ร่างบางเอ่ยเบาๆแทบจะไม่ได้ยิน

"นี่แจจุง นายรู้สึกมั๊ยว่ามันมืดเร็ว" ยุนเอ่ยขัด

"เอ่อ ครับ" แจก้มหน้าตอบ

"จริงสิ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ"

"เปล่าครับ" ทั้งที่อยากจะพูดแต่ก็ต้องเก็บไว้

"งั้นรีบไปกันเถอะ " ยุนพูดก่อนจะมองไปด้านหน้า "ชางมิน! ยูชอน! รอด้วย" ร่างสูงตะโกนแต่ไกล

 

จำไม่ได้เลยเหรอครับ อยากตะโกนถามออกไปแบบนั้นอยากพูดแบบนั้นออกไป แต่สำหรับรุ่นพี่นั้นคงเป็นเรื่องที่ไม่ต้องจดจำสักเท่าไหร่ แต่สำหรับผมแล้วมันจะไม่มีวันลบเลือนไปตลอดไป

 

TBC....