(--' )ผู้สนับสนุนให้น้องเป็นเคะ( --')

[LF] My Roommate

Author: Haru

Couple: 2Kim [JaejoongXJunsu]

Rate: AG/NC (อ่านไปเรื่อยๆจะรู้เอง)

Talk: ขออภัยกับถ้อยคำที่ไม่สุภาพน้า ^^

 

 

Part 1

"แว้ก!!! ค่าน้ำ ค่าไฟ แมร่งเอ้ย ไอ้ยูชอนแกน่ะแกชิ่งหนีไปอยู่อเมริกาแล้วยังจะทิ้งภาระให้กรูอีก" คนสวยตะโกนลั่นห้องเมื่อเพื่อนตัวยุ่งของเขาที่ตอนนี้ เผ่นไปอยู่ที่อื่นแล้ว ทิ้งบิลค่าน้ำค่าไฟที่ยังไม่ได้จ่ายไว้

"โธ่ๆ แจจุง อย่าเสียงดังสิ ห้ามทำคิ้วขมวดด้วยไม่งั้นเดี๋ยวไม่สวยน้าจ้า"

"หุบปากนะฮีซอล โทรศัพท์ไปหาไอ้หนูปากห้อยนั่นเดี๋ยวนี้เลย บอกมันถ้าไม่คุยมีเซอร์ไพรส์ (*______,*)" คนสวยทนไม่ไหวแล้ว

"เอ่อ ดะ ได้จ้า ^ ^; (กำกรูอีกล่ะ)" เมื่อไม่มีทางเลือกคนสวยอีกคนก็ต้องทำตาม นี่กรูเป็นพี่มันน่ะเนี่ย T_T; บ่นไม่ได้เดี๋ยวตาย

"ปาร์ยูชอน แกใช่มั๊ย" ฮีซอลปรับเสียงให้ดูเรียบและเบาที่สุดเพื่อจะบอกถึงนรกที่ใกล้จะมาเยือน

‘อ้าวว่าไงเจ๊ แหมคิดถึงชั้นเหรออุตส่าห์เสียเงินโทรข้ามประเทศมาเลยน่ะ' ดูเหมือนว่าเสียงปลายสายยังร่าเริงไม่รู้ถึงรังสีอำมหิตเลย

หมับ!

"ไอ้ปาร์คคคคคคคค~ ไอ้ห้อย ไหนแกบอกว่าจ่ายบิลค่าน้ำค่าไฟแล้วฟร่ะ ไอ้นี่ ฉอดๆๆๆๆๆๆๆ@$$#^%^&"

(เจ๊ฮีซอล:กรูเผ่นก่อนล่ะ)

(คนเขียน:ไปด้วยเจ๊)

 

‘โอ้ย! จะบ่นไปไหนเนี่ยเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เรียบร้อยเองล่ะน้า'

"อะไรเรียบร้อยของแกห๊ะ ไอ้เถิกสะท้านภพ" ยังไม่วายโดนด่าอีก

‘โหเจ๊ เถิกเลยเหรอเมื่อไหร่เจ๊จะทำใจกับหน้าผากของผมได้เนี่ย ชริ เวรจริง'

"ห๋า?อะไรนะ!"

‘เปล่าก๊าบ'

"แล้วที่บอกว่าเรียบร้อยน่ะอะไรกัน"

‘งงอ่ะดิ แบบว่าผมจะส่งเด็กทำงานความสะอาดไปให้คนหนึ่ง แล้วก็เรื่องค่าน้ำค่าไฟน่ะ ซุบซิบๆ' (มันจะซุบซิบเพื่อ...)

"เฮ้ย! จะดีเหรอว่ะ"

‘เจ๊อยากสบายป่ะล่ะ ถ้าอยากสบายก็ทำตามที่ผมบอก'

"เออ แต่ถ้าไม่เป็นตามนั้น แกได้ทัวร์นรกแน่งานนี้"

‘ดุจังโว้ย นี่เจ๊ว่างๆไปซื้อตระก้อมาบ้างนะ'

"เอาไว้ยัดปากแกสิไอ้ห้อย"

ตู๊ดๆๆๆๆ การสนทนาสิ้นสุด

 

"ไอ้ยูชอนมันว่าไงบ้างเหรอ" คนสวยอีกคนถาม

"มันบอกว่าส่งเด็กมาอยู่แทนมัน แล้วเรื่องงานในห้องไม่ต้องทำ หมอนี่ที่จะมาเก่งสุดๆ คราวนี้ผมคงสบาย เออเจ๊คืนนี้นอนที่นี้เป็นเพื่อนผมก่อนแล้วกันนะ" ร่างบางยิ้มอย่างผู้มีชัย

"แล้วแน่ใจเหรอว่าเด็กนั่นจะทำได้"

"ไอห้อยมันรับรอง ชัวร์" รู้สึกว่าแจจุงจะมั่นใจอย่างมากครับพ่อแม่พี่น้อง

 

 

เช้าวันต่อมา

กาๆๆ (แมร่งที่เกาหลีมีกาด้วยเหรอฟร่ะเนี่ย)

"งั้นชั้นไปก่อนนะแจ เดี๋ยวตอนเย็นซื้ออะไรมาฝากแล้วอย่างนอนถึงเย็นล่ะ" ฮีซอลเอยบอกขณะอยู่ที่หน้าประตู

"อื้อๆ ไปๆ" ดูเหมือนว่าร่างบางไม่สนใจเลย อาจเพราะยังงัวเงีย

"เฮ้อ~จะรู้เรื่องมั๊ยเนี่ย" ฮีซอลว่าอย่างปลงๆก่อนจะปิดประตูห้องแล้วเดินไป

ปึก!

"ขอโทษครับ" เสียงกล่าวขอโทษของคนที่ลงไปนอนกับพื้น

"เป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าหนู" คนตัวสูงกว่านิ๊สนึงเอ่ยถาม

"เอ่อไม่เป็นไรฮะ" คนตัวเล็กลุกขึ้นมา

"อ๊า! น่ารักจังเลย >o<" พูดจบฮีซอลก็เข้าไปกอดคนตัวเล็กอย่างรักใคร่ เหมือนกับว่ารู้จักกันมานาน

"เอ่อ (.///.)???"

"อยู่ที่นี่เหรอจ๊ะ"

"คะ ครับ" คนตัวเล็กเอ่ยบอกอย่างกล้าๆกลัวๆ จะไม่ให้กลัวยังไงล่ะเจ๊ ก็เจ๊ดันเข้าไปกอดเค้าอย่างนั้นน่ะ

"ชั้นชื่อฮีซอลจ้า ถ้าอยู่ที่ตึกนี่คงได้เจอกันบ่อยเลย ไว้ค่อยคุยวันหลังน้า ไปทำงานล่ะ ลา~ ลั้น~ ลา~" คนร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้คนตัวเล็กยืนมองตามตาปริบๆอยู่ แบบว่าน้องคงงงไม่น้อย

"เอาล่ะ เฮ้อ~" คนตัวเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้าวเดินไปด้วยความมุ่งมั่น

 

ผม คิมจุนซู มามี๊ผมตั้งให้ ปีนี้ผมอายุ 21 ปีล่ะ เรียนอยู่ก๊าบป๋มอีกสองปีก็จะจบแล้วด้วย ตอนนี้ปิดเทอมใหญ่ครับ แต่ถ้าจะถามว่าผมจะไปไหน T^T ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ป๊ะป๋าน่ะสิครับบอกให้ผมออกมาใช้ชีวิตข้างนอกบ้าง หาประสบการณ์ช่วงปิดเทอม กระซิกๆ TT_TT ชีวิตนี้คิมจุนซูไม่ได้เรื่องสักอย่าง ทำกับข้าวก็ห่วยทำทีไรไฟไหม้ครัวทุกที ซักผ้าก็ไม่ได้ มือมันแพ้ผงซักฟอก ล้างจานก็ด้วย แล้วเรื่องซุ่มซ่าม >X< ใครๆก็บอกว่าผมเป็นที่หนึ่ง แล้วป๊ะป๋าให้ผมมาอยู่ข้างนอกอีกจะรอดมั๊ยเนี่ย แหง~พี่จุนโฮช่วยด้วย

"2315 อยู่ไหนเนี่ย T^T เดินหามาพักนึงแล้วน้า" มันจะเย็นแล้วจ้านุ้งเซีย คนตัวเล็กบ่นอุบอิบหน้าแหงแก๋เหมือนจะร้องไห้ และแล้วก็ทรุดนั่งลงอย่างเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ มือเล็กตัดสินใจล้วงเครื่องมือสื่อสารจากกระเป๋า หวังว่านี้คือทางรอด นิ้วเรียวกดหมายเลขอย่างชำนาญ และไม่กี่นาทีเสียงปลายสายก็ตอบกลับ

"แหง!!! ยูชอน~~นายอยู่หนาย คนบ้า!ชั้นหาห้องนายไม่เจอ ฮือ~"

ปี๊บ!ๆๆ

"อ้า! เบ็ตหมด โทรศัพท์บ้า" จุนซูโวยวายเหมือนเด็กก่อนจะนั่งซึมอยู่หน้าห้อง

"เฮ้ย อะไรกันวะ! มาดังโวยวายอยู่ได้คนจะนอน"

"O__O;" เวรแล้วครับคิมจุนซู ไม่น่าเสียงดังเลย ทำให้ใครบางคนตื่นจนได้ และคนที่กล้าด่าคนไม่รู้จักอย่างไม่กลัวจะมีใครซะอีกนอกจาก ยองอุง แจจุง

"อะไรของแกวะ ถ้าจะดังก็ไปดังที่อื่นดิ =*=" หน้าพี่เค้าน่ากลัวสุดๆ คือมีคนมารบกวนตอนหลับด้วยมันจะขนาดไหน แต่เอ๊ะ! นี่มันจะเย็นแล้วนะแจ

"ขะ ขอโทษคร๊าบ ซึกๆ ผะ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

"เฮ้ย! ร้องเลยเหรอ" เวรแล้วแจจุงทำเด็กร้อง เอ้ย!ๆไอนี่มันไม่น่าจะเด็กแล้วนี่

"พะ พี่ครับ อย่าว่าผมเลยน้า ฮือ T T"

"เอ่อ...." แจจุงทำไม่ถูกแล้ว

"ผะ ผมน่ะ ฮือ" แบบว่าตอนนี้นุ้งเซียลงไปร้องกะพื้นซะแล้ว

"นะ นี่ เอ่อ..." เอาไงดีว่ะ แจจุงคิดในใจพลางเกาหัวหยิกๆ "ลุกขึ้นมาก่อน แล้วบอกมาสิทำไมมาอยู่หน้าห้องชั้นเนี่ย"

"ผะ ผม" คนตัวเล็กลุกขึ้นมาก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยแต่ก็ยังไม่หายสะอื้น "ผมมาตามหาห้องน่ะครับ"

"เอ๊ะ!" เริ่มตะหงิดๆ

"แล้วผมก็หาเป็นชั่วโมงแล้วหาไม่เจอ นี่จะทั่วทั้งตึกแล้ว"

"อย่าบอกะว่านายเป็นคนที่ไอ้ยูชอนบอกให้มา"

"เอ๊ะ! พี่ชายรู้จักยูชอนด้วยเหรอ?"

.

.

.

.

  ชีวิตคิมแจจุงผู้ฉลาดคนนี้เจอแต่คนฉลาดหรือเกือบฉลาดมาตลอด แต่..ไอ้หมอนี่เนี่ยโคตรเลยครับ มันบอกผมว่ามันเดินหาห้อง 2315 ทั่วตึก แล้วยังหาไม่เจอทั้งๆที่มันมานั่งอยู่หน้าห้องแล้วแท้ๆ จะว่ามันว่าอะไรดีนะเนี่ย ไหนไอหนูปากปริ้นตัวนั้นบอกว่ามันใช้งานทุกอย่างไง แล้วทำไมมันทำอะไรไม่ได้เลยนะ หลังจากถามชื่อเสียงเรียงนามเรียบร้อยผมก็เริ่มใช้ครับ ใช้งาน

"เอ๋? ทำอาหารเหรอครับ?" หมอนั่นหันมาถามผมครับ หน้าตามันจะงงๆ

"ใช่ ทำอาหารให้ทานหน่อย หิว" ผมเอ่ยบอก

"งั้นเอาอะไรที่ง่ายๆแล้วกันนะครับ"

"อืม ชั้นไม่อยากทานอะไรให้เว่อร์เอาแบบธรรมดาแล้วกัน"

"ได้ครับพี่ @^^@" มันยิ้มให้ผมแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าครัวไป ไม่รู้จะยิ้มทำไมนักหนา

10 นาทีต่อมา

ท่านผู้อ่านครับเนื่องจากกระเพาะของผมไม่มั่นใจเลยว่ามันจะทนได้เท่าไหร่จึงมันร้องเอ่ยออกมา จนกระทั่งตอนนี้เจ้านั่นมันยังไม่ออกมาจากครัว นี่มันจะเตรียมอะไรให้ผมกันเนี่ย

"เฮ้ย!ไอ้จุนซู เสร็จหรือยัง"

"คร๊าบๆ มาแล้วคร๊าบ" เจ้านั่นมันวิ่งหน้าระรื่นมาเลยครับ ถ้าตาผมไม่ได้ฝาด นั่นมันถือจานเปล่ามาหรือเปล่าว่ะ

"โอ๊ะ!" เฮ้ย!เสียงมันอุทานครับ แล้วจู่ๆ

ฟิ้ว~ แปะ! โครม! เพล้ง!

ตรงหัวพอดีเปะครับพี่น้อง อะไรบางอย่างมันมาอยู่บนหัวผม เจ้านั่นล้มลงไปกองกับพื้น แล้วจานเมื่อกี้ก็แตก

"อ่า พี่แจจุง" หมอนั่นทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว มันจะร้องครับผม แต่ตอนนี้คนที่อยากร้องที่สุดคือผมต่างหาก

ผมคว้าไอ้ที่อยู่บนหัวลงมาดู โธ่ ไอ้ 10 นาทีที่ผมรอคอยมันทำได้แค่ไข่ดาวธรรมดาเนี่ยน่ะ แจจุงคนนี้อยากตาย T^T

แล้วหลังจากที่ผมต้องทำอาหารทานเอง และให้มันทานถึงคราวที่ต้องล้างจานซึ่งเป็นอะไรที่ผมเกลียดแสนเกลียดซึ่งปกติผมจะทิ้งให้เจ๊ฮีซอลทำ แต่ในนี้เบาแรงเจ๊แกหน่อยแล้วกัน

"นี่กินเสร็จแล้วล้างจานให้ด้วยนะ" ผมบอกก่อนจะลุกขึ้นไป ดูเหมือนมันจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ผมลุกขึ้นมาก่อน

และแล้วก็ถึงเวลาว่างแล้วครับ แต่ก่อนนั้นต้องอาบน้ำซะก่อน ระหว่างที่ผมอาบน้ำมันคงไม่ทำจานแตกหรอกนะครับ

"ลา ลั้น ลา" นี่ผมติดมาจากพี่ฮีซอลแล้วสิท่าไอ้ ลา ลั้น ลา อะไรเนี่ย -*-

"พี่แจจุงครับ เสร็จ...." มันเห็นผมที่เดินมาจากห้องน้ำถึงกับหันหลังเลยครับ ไอ้บ้านี่เป็นไรเนี่ย

"แกเป็นไรของแกว่ะ หลบหน้าทำไมไม่เคยเห็นคนอาบน้ำหรือยังไงวะ" เคยน่ะจะตอบว่าเคย แต่ดูสภาพแจตอนนี้สิ เซ็กซี่เหลือเกิน ผิวก็ขาว หุ่นก็ผอม กล้ามก็เป็นมัด แล้วยังจะใส่แต่ผ้าขนหนูผืนเดียวเปลือยท่อนบนอีก เลือดกำเดาจะไหลมั๊ยเนี่ย

"เอ่อ คือผมจะบอกว่าทำเสร็จแล้วน่ะครับ" ยังเขินไม่เลิก

"นี่ไม่ต้องทำอายขนาดนั้น หน็อยทำเป็นผู้หญิงไปได้"

"ผะ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะครับ" เจ้านี่มันยังไงของมันเนี่ย ติงต๊อง แถมยังกระนุ้งกระนิ้ง

"ชั้นรู้แล้วว่าแกไม่ใช่ผู้หญิงน่ะ เอาล่ะไปอาบน้ำอาบท่าซะ" ผมบอกก่อนจะเดินไปในห้อง

"เอ่อพี่ฮะ"

"อะไร" ผมตะโกนออกมา

"คือผม..."

"แจจุง~" มาแล้วครับ เสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก นั่นไม่ใช่ใครเจ๊ฮีซอลนั่นเอง

"นี่เจ๊ผมไม่ได้หนีไปไหน รอแป๊ป" ผมตะโกนออกไป "นี่จุนซูไปเปิดประตูหน่อยสิ"

"ครับ"

"อ้า!!!~" เฮ้ย!เสียงอะไรครับท่านผู้อ่าน เวรแล้วใครปาระเบิดเหรอ หรือว่าไฟไหม้

"คนน่าร๊าก~" ไอ้ผมก็อุตส่าห์ใส่เสื้อใส่กางเกง จะดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ไหนได้เสียงพี่ฮีซอลเอง แล้วนั่น...เจ้าจุนซูนี่น่าที่เจ๊แกกอดอยู่

"อยู่กับแจเหรอเนี่ย งั้นก็เป็นรูมเมทของแจอ่ะสิ ว้าย! น่ารักที่ซู๊ด ว่าแต่ชื่ออะไรน่ะเรา" คนสวยถามหลังจากที่คลายอ้อมกอด

"เอ่อ คือ ชื่อจุนซูครับ" คนตัวเล็กกล้าๆกลัวที่จะตอบ กลัวเจ๊นั่นแหละ

"ว้าย ชื่อก็น่ารักแถมคนก็น่ารักอีก" ฮีซอลว่าแถมยังหยิกแก้มอีกฝ่ายอย่างมันเคี้ยวอีก

"นี่พี่เว่อร์ไปน่า มาทำไมเนี่ย" แจจุงถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"ก็เอาของกินมาให้" ตอบเสร็จฮีซอลก็พาเจ้าตัวเล็กของเขาไปนั่งที่โซฟา

"งั้นเอาวางไว้ซะแล้วกลับไปได้แล้ว" แจจุงว่า

"ไม่อ่ะ ชั้นจะเล่นกะจุนซูก่อนจะกลับ" ดูเหมือนฮีซอลไม่ได้สนใจแจจุงเลย ทำเอาคนสวยกริ้วหนักขึ้นไปอีก

.

To be con....