Title: Together When...

Author: llMy Xiahll

Yunho X Junsu X Jaejoong

-----------------------

 

Part 16   Goodbye My love

 

ที่รัก เมื่อคุณลืมตาขึ้นมาแล้ว คุณจะพบกับโลกแห่งความจริงที่ไม่มีผม

อย่าร้องไห้เลยนะ ผมไม่ใช่คนดีที่จะให้คุณเสียน้ำตาให้หรอก

ความทรงจำที่เกี่ยวกับผม ลืมมันไปซะเถอะ

เรา...อย่าได้พบกันอีกเลย

เรา...ไม่ควรเจอกันตั้งแต่แรก

เรา...ไม่ควรรักกันเลย

 

 

 

จุนซูลืมตาตื่น เขาขยี้ตาพลางบิดขี้เกียจเล็กน้อยรู้สึกว่าหลับได้เต็มอิ่มเหมือนว่าเมื่อวานทำงานมาเหนื่อยจนหลับไปเยอะ ตาคู่กลมลืมตาเบิกกว้างเมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนไปของที่ๆเขาอยู่

หน้าต่างกระจกไม่ใช่ไม้ แสงโคมไฟไม่ใช่หลอดนีออน เตียงนุ่มๆไม่ใช่ฟูกแข็งๆ หมอนหนุนไม่ใช่ท่อนแขนของพี่ ผ้าห่มไม่ใช่อ้อมกอดของพี่........................................

 

"ที่นี่ที่ไหน?" จุนซูเอ่ยถามกับตัวเอง ทุกอย่างรอบตัวเขาเปลี่ยนไปและสิ่งที่เขากลัวคือแจจุง....กลัวว่าพี่ไม่ได้อยู่กับเขา กลัวแต่ไม่กล้าคิดต่อ เพียงแค่หาแจจุงให้เจอก็พอแล้ว

 

"พี่~ พี่แจจุง~ พี่ครับ~"  จุนซูเริ่มใจไม่ดีเรื่อยๆ เขาตะโกนอยู่ในห้องไม่ไปไหน แต่เมื่อไร้เสียงตอบกลับมาหรือไร้ร่างของแจจุง จุนซูเลยตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงไปยังประตูห้อง

 

อย่าเป็นแบบนั้น ผมไม่ต้องการ

ถ้านี่คือความฝัน ขอให้มันผ่านไปเร็วๆ

หลังประตูบานนี้ ขอให้ผมลืมตาอีกครั้ง ให้ผมเจอหน้าพี่เป็นคนแรก

ขอให้เป็นพี่ เท่านั้น......

 

 

จุนซูเอื้อมมือเปิดประตูช้าๆอย่างที่เขาคิดแว่บนึงของจิตสำนึก เขาเห็นใบหน้าของพี่ชายที่ส่งยิ้มมาให้เขาแต่อีกฝ่ายกลับเดินหันหลังจากไปเรื่อยๆ  และเมื่อเขาเปิดประตูออกกว้างร่างของพี่ก็หายไปแล้ว

คนตัวเล็กใจไม่ดีเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และพี่หายไปไหน? นี่คือสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุด

 

"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างเล็กนิ่งค้างเหมือนโดนตรึงอยู่กับที่โดยตะปูที่มองไม่เห็น หน้ำซ้ำเหล็กแหลมพวกนั้นยังทิ่มแทงลงไปในหัวใจของเขาอีก

 

"มะ ไม่จริง" มือเล็กยกขึ้นป้องหูทั้งสองบ่งบอกว่าเขาไม่อยากรับรู้ว่าใครอยู่ด้านหลัง

 

"ชั้น...ชั้นไม่ได้ตั้งใจทำให้นายตกใจ ชั้นขอโทษ"  เสียงทุ้มฟังดูรู้สึกผิดเหมือนคำพูด แต่ถึงอย่างนั้นจุนซูก็ไม่อยากฟังอยู่ดี ทั้งสองเงียบกันอยู่พักใหญ่

 

"ชั้นเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วนะ.....อยากได้อะไรหรือเปล่า ที่นี่ไม่มีคนใช้หรอก อยากได้อะไรก็บอกชั้น........"

 

"................"

 

"นาย......อยากพักผ่อนหรือเปล่า..แล้ว..." ยุนโฮรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าเหลือเกิน เขาพูดอะไรออกไปเขาเหมือนไม่รู้ตัว เพียงแค่อยากให้จุนซูพูดกับเขาบ้าง หันหน้ามามองเขาบ้าง หรือพยักหน้ารับเขาบ้าง เพียงแค่นั้นเขาจึงถามทุกอย่างที่พอจะให้คนตัวเล็กตอบ

 

"นายคงกลัวชั้น เอาเป็นว่าชั้นจะอยู่ห่างๆนายนะ"

 

จุนซูนิ่งเงียบอีกตามเดิม จนยุนโฮเหนื่อยใจเขาเอื้อมมือแตะไหล่เล็กเบาๆ เพียงแค่นั้นจุนซุก็แสดงอาการรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

 

"อย่ามาแตะต้องตัวผมนะ!! ไปให้ห่างผม!! พี่อยู่ไหน!?!? บอกผมสิคุณทำอะไรกับพี่!! พี่อยู่ไหน!?"

 

"จุนซูใจเย็นๆ" ยุนโฮพยายามเข้าใกล้อีกฝ่ายเพื่อกล่อมให้จุนซูอารมณ์เย็นลง แต่จุนซูก็หลีกหนีเขาซะเรื่อยไปไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้จริงๆ

 

"บอกมานะ! คุณทำอะไรกับพี่ คุณต้องการอะไรจากพวกเราอีก!? ได้โปรดเถอะคุณชาย ฮือๆ ได้โปรดอย่าทำอะไรเราอีกเลย อย่าทำอะไรพี่อีกเลยผมขอร้อง คุณฆ่าผมเถอะ ฆ่าผมเลย..ไม่งั้นผมจะฆ่าตัวเองแทน" สิ้นคำพูดร่างเล็กก็วิ่งมั่วเข้าไปในครัวแล้วหยิบมีดปลอกผลไม้ขึ้นมาหมายจะทำร้ายตัวเอง แต่ยุนโฮกลับไวกว่าที่จะคว้ามือเล็กเอาไว้ทัน แต่นั่นก็ทำให้ปลายมืดบาดลงบนฝ่ามือของเขาแทน

 

เคล้ง! โลหะเย็นหล่นลงบนพื้นถามกลางความเงียบและต่อด้วยเสียงสะอื้น  

 

ร่างสูงกอดจุนซูไว้แน่นบังคับไม่ให้คนตัวเล็กแสนพยศดิ้นออกจากอ้อมกอดไปทำร้ายตัวเองอีก

 

"ปล่อยผม ผมจะไปหาพี่ พี่ไปไหน ฮือ...ปล่อยผม"

 

"ขอโทษ ชั้นขอโทษ ชั้นปล่อยนายไปไม่ได้ ชั้นสัญญาแล้ว พี่นายไม่เป็นอะไรหรอกนะเขาปลอดภัยดี"

 

"ไม่ คุณโกหก..คุณทำอะไรพี่กันแน่ บอกผมมาสิ บอกผมมา ฮึก ฮือ..." จุนซูผละออกจากอีกฝ่ายอย่างแรง ก่อนใช้แรงที่มือตีอีกฝ่ายแค่นความจริง

 

"จุนซู ชั้นจะบอกความจริงกับนายเอง........................"

 

----------------------------

 

ตะวันคล้อย แสงแดดยามสายสาดส่องกระทบกับน้ำทะเลจากสีฟ้าครามกลายเป็นสีส้ม มองจากตรงนี้เม็ดทรายเม็ดเล็กเหมือนกำลังส่องแสงด้วยตัวมันเองยังไงยังงั้น

เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่คนตัวเล็กเอาแต่นั่งมองออกไปยังทะเลกว้าง และยุนโฮเองก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนั่งมองอีกฝ่ายจากที่ไกลๆด้วยความเป็นห่วง จะเข้าใกล้เหรอ? คงไม่มีทาง จุนซูขีดเส้นตัวเองกับตัวเขาด้วยคำว่ากลัวไปแล้ว หากอยู่ห่างก็คงจะดีกว่าอย่างน้อยจุนซูก็จะไม่ทำร้ายตัวเองเพราะเขาอีก ยอมรับว่าตอนที่จุนซูคว้ามีดจะทำร้ายตัวเองเขาแทบทำอะไรไม่ถูก พอก้มมองดูมือตัวเองที่ติดผ้าพันแผลไว้เขาก็อุ่นใจขึ้นมาเพราะอย่างน้อยคนที่เจ็บครั้งนี้คือเขาไม่ใช่จุนซู

 

จองยุนโฮ นี่มันน้อยไปหรอกนะ

 

เขาบอกกับตัวเอง ก่อนมองไปยังร่างเล็กเหมือนเดิม แต่...! จุนซูกลับหายไป!

ยุนโฮไม่รอช้า เขาวิ่งไปยังที่ๆจุนซูนั่งอยู่เมื่อครู่ เขากวาดสายตามองหาร่างเล็กด้วยใจที่ตื่นกลัว แล้วก็ไปเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินลงไปในน้ำทะเล

 

"จุนซู!!" ร่างสูงก้าวเท้าวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปรั้งคนตัวเล็กขึ้นมา

 

"ปล่อยนะ! ปล่อยผม!! ผมอยากตาย" จุนซูเองก็ไม่ยอม เขากิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดจากการกอบกุมของยุนโฮ

 

"อย่าทำบ้าๆนะจุนซู!!"

 

"ฮือ ผมอยากตาย คุณปล่อยผมนะ ผมจะไปอยู่กับพี่! ปล่อยผม!!"

 

"แจจุงไม่ต้องการแบบนี้!! คิดว่าเขาจะดีใจหรือไงที่เห็นนายตายนะ!!" เหมือนจะได้ผลบ้าง จุนซูอ่อนแรงลงเมื่อได้ยินชื่อของพี่ชาย

 

"........................"

 

"นายคิดว่าเขาจะมีความสุขหรือไงที่เห็นนายตาย...อย่าทำแบบนี้เลยจุนซู ถือว่าชั้นขอร้องด้วยคน"

 

จุนซูยอมรับคำพูดของยุนโฮ เขาไม่โวยวายอีกต่อไปแต่ถึงแม้ปากจะไม่พูดแต่น้ำตาก็บ่งบอกถึงความในใจได้เป็นอย่างดี ใช่ว่าเขาไม่คิดทบทวนแต่นี่มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบจริงๆเมื่อคิดว่าจะไม่เจอพี่อีกแล้วตลอดไป

 

ความสุข ที่ผมได้พบเจอ

ความรัก ที่ผมได้สัมผัส

รวมทั้งหมด คือคุณ

รอยยิ้ม หยดน้ำตา ดวงดาว ท้องฟ้า สรวงสรรค์ ผมรักคุณ

 

 

 

‘ฉันจะพานายไปหาแจจุง' เขาเอ่ยบอกกับผมก่อนหน้านี้ ผมไม่ได้ถามเขาว่าจะไปที่ไหน หรือพี่อยู่ที่ไหน นั่นไม่สำคัญแค่ได้เจอพี่ผมก็พอใจแล้วแต่ปรโยคถัดมาในที่บอกกับผมในรถมันทำให้ผมปิดปากเงียบเหมือนเดิมไม่ได้

 

‘แจจุงตายแล้ว'

 

ไร้สาระที่สุด! ผมบอกกับตัวเองแบบนั้น ผมถามเขาว่าเขาเอาอะไรมาพูด เขาโกหกผมมากเกินไปแล้ว แต่เขากลับบอกว่าเปล่า เขาพูดเรื่องจริง ผมจึงถามเขาว่าแล้วเราไปไหน เขาตอบกลับมาอย่างไม่ตลกว่า

 

‘ไปสุสาน'

 

ผมตีสีหน้าไม่ถูก ขณะเดียวกันก็อยากจะขำ และอยากจะร้องไห้เพราะเรื่องที่จองยุนโฮคนนี้กุขึ้นมันเริ่มทำให้ผมกลัวแล้วจริงๆ

และแล้วเมื่อรถจอดนิ่ง ผมก็แทบจะหันหน้าหนีในทันที ที่ที่เขาพาผมมาคือสุสานไม่มีผิด เรานั่งนิ่งในรถอยู่พักใหญ่จนเมื่อจองยุนโฮเปิดประตูรถออกไปผมจึงค่อยๆหันกลับไปมอง

 

ผืนหญ้าที่เขียวชอุ่มมีแผ่นหินวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกป้ายสลักชื่อผู้เป็นเจ้าของที่นอนหลับอย่างเป็นนิจนิรันดร์อยู่ใต้ที่แห่งนั้น ผมไม่ใช่เด็กสองขวบที่ไม่รู้เรื่องอะไร ไม่รู้ว่ากลุ่มคนใส่ชุดดำที่ยืนล้อมอยู่ตรงนั้นเขามาทำอะไร เพียงแต่ผมไม่อยากยอมรับเท่านั้นเอง

 

จองยุนโฮ ผมยอมคุณแล้วอย่าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้อีกเลย

 

เขาเปิดประตูให้ผม แล้วผมก็จำใจเดินตามหลังเขาไป ผมไม่กล้าที่จะมองตรงๆไม่กล้าที่จะเข้าใกล้จนเกินไป เขาเดินมาหาผมก่อยื่นดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่งให้กับผม เขาบอกว่าพี่กำลังรอผมอยู่ เขากำลังทำให้ผมกลัวมากขึ้นเมื่อพูดถึงพี่

 

ไม่จริงใช่มั๊ย คนที่หลับใหลอยู่ในนั้นไม่ใช่พี่ชายของเขาใช่ไหม? แล้วคนพวกนี้เป็นใครกันเขาไม่รู้จักใครเลย ทำไมทุกคนต้องทำเหมือนจะร้องไห้ พวกเราไม่เคยรู้จักกันไม่ใช่หรือไง? พี่ไม่เคยมีญาติที่ไหนอีกไม่ใช่หรือไง อย่าทำเป็นเหมือนคนในนี้เป็นพี่ได้ไหม...เขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

 

คุณแทกุง! เขามาที่นี่ทำไม?  โกหก! พอสักที คนพวกนี้เป็นอะไรกัน!

 

คนในนี้ไม่ใช่พี่ พี่แจจุงยังไม่ตาย

 

‘ถึงเวลาแล้วจุนซู' จองยุนโฮบอกกับผม ผมโยนดอกไม้ทิ้งก่อนก้าวเท้าออกจากที่ตรงนั้น ผมยังได้ยินเสียงยุนโฮตามผมมาไม่ลดละขณะที่ผมวิ่งเอาเป็นเอาตายเพื่อหนีทุกอย่าง

 

ผมไม่อยากเชื่อ ไม่อยากแม้จะเชื่อ ทุกคนบ้าไปแล้ว.......พี่จะตายได้ยังไงในเมื่อเมื่อคืนพี่ยังอยู่กับผม ยังจับมือผม ยังกอดผม และยังให้ผมขี่หลัง ไออุ่นของพี่ผมยังรู้สึกถึงมันได้อยู่เลย แล้วพอวันนี้ทุกคนก็ทำให้เมื่อวานของผมกลายเป็นเพียงความฝัน ทำยังงี้ได้ยังไง...พี่จะตายได้ยังไง ไหนบอกจะอยู่ด้วยกันไง

 

อย่าใจร้ายได้ไหม.....อย่าจากไปโดยไม่บอกลา อย่าบอกว่ารักแล้วทิ้งกันไปแบบนี้ แล้วต่อไปจะอยู่ได้ยังไง จะหายใจเพื่อใคร แล้วจะบอกรักกับใคร

 

 

 

เรากลับมาที่บ้านพักในเวลาต่อมา ผมปิดปากเงียบไม่พูดกับใคร แต่จะพูดกับใครได้เพราะที่นี่มีแต่จองยุนโฮกับผม และยอมรับว่าสติผมยังไม่เข้าที่ความเศร้าและความตกใจกับเหตุการณ์ที่ประดังเข้ามาในชีวิตอย่างรวดเร็วแบบนี้ จะทำยังไงผมก็ยืนไม่อยู่หรอก

 

จากไปแล้วจริงๆเหรอคนที่ผมรัก ช่วยโกหกหน่อยได้มั๊ยว่าพี่ยังมีชีวิตอยู่ อยากอยู่กับพี่อยากกอดพี่ อยากให้พี่ร้องเพลงให้ผมฟัง อยากให้พี่สอนผมเล่นไวโอลิน คนใจร้ายพี่ยังไม่ได้สอนผมเล่นเพลงนั้นเลยด้วยซ้ำ ผมจะไปหาพี่ จะไปทวงคำสัญญาของพี่ทั้งหมด

 

ในนาทีนั้นผมไม่ได้คิดอะไรอีกนอกจากอยากจะฝ่าความตายไปหาพี่ ให้รู้ไปว่าผมจะไปหาพี่ไม่ได้

 

แต่แล้วกลับเป็นจองยุนโฮที่มาขวางทุกอย่างไว้อีก เขาไม่ให้ไปหาพี่ ทำไมต้องเป็นคุณอีก........

 

‘นายคิดว่าเขาจะมีความสุขหรือไงที่เห็นนายตาย...อย่าทำแบบนี้เลยจุนซู ถือว่าชั้นขอร้องด้วยคน'

 

ใช่ ถ้าพี่ร้องไห้เพราะเขาตายละ ถ้าเขาทำพี่เสียใจอีกเขาคงไม่กล้าพบหน้าพี่อีกในสวรรค์ แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากเจอพี่เหลือเกิน จุนซูสัญญากับยุนโฮว่าจะไม่ทำร้ายตัวเองในขณะเดียวกันก็ขอให้ยุนโฮสัญญาว่าจะไม่แตะต้องตัวเขา ซึ่งยุนโฮก็รับปาก

 

และเป็นเวลาสามวันแล้วที่พวกเขาอยู่ด้วยกันที่นี่ ที่บ้านพักริมทะเลแห่งนี้โดยปราศจากการพูดจา ถามว่าอึดอัดไหมทั้งสองยอมรับว่าอึดอัด และคงเป็นที่ยุนโฮมากกว่าเพราะชายหนุ่มพยายามที่จะพูดกับอีกฝ่าย แต่กลับไม่มีผลอะไรเลย จุนซูไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แม้บางครั้งอยากผิดสัญญาในยามที่เห็นร่างเล็กแอบไปร้องไห้คนเดียวเงียบๆ เขาอยากกอด อย่าปลอบ แต่ก็รู้แก่ใจด้วยเหมือนกันว่าหากทำลงไปก็พลอยที่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง

 

ถ้าเป็นนาย นายจะทำยังไงแจจุง...ถ้าเป็นพี่ เขาคงไม่รังเกียจเหมือนผม

 

 

ฝ่ายแจจุง เขาพอรู้เรื่องราวบ้างหลังจากที่เขาโทรไปถามไถ่การเป็นอยู่ของจุนซู ซึ่งยุนโฮเองก็ไม่มีท่าทีที่จะปกปิดอะไรกับเขา ยุนโฮจัดงานศพปลอมๆขึ้นเพื่อตบตาจุนซูซึ่งก็สำเร็จตามที่เขาคิดไว้ ถ้าจุนซูรู้ว่าเขาตายแล้วคนตัวเล็กก็จะไม่ต้องตามหาเขาอีก ยอมรับว่าเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อคิดถึง ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กับยุนโฮแจจุงมักจะเงี่ยหูชิดกับหูฟังเพื่อว่าเผื่อทีเขาอาจได้ยินเสียงของจุนซูบ้าง แต่เปล่าเลยความจริงก็เป็นเพราะจุนซูแทบไม่พูดกับยุนโฮเลย ข้อนี้แจจุงรู้ดี เขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดีกับเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้

 

เราเองก็ต่างเจ็บปวดไม่แพ้กัน..................  

 

ใครบอกว่าเวลาช่วยเยียวยาได้ทุกอย่างได้ หากใช้กับหัวใจที่แตกร้าวของใครบางคนคงไม่สามารถ ความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นเพราะความรัก ถูกหักหลัง ถูกย่ำหยีโดยผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นที่รัก แถมหนำซ้ำยังโดนทำร้ายจนแทบจะตายเสียให้ได้ แต่ทำไมถึงบัดนี้ก็ยังรัก ทำไมตีตัวออกห่างเพราะความกลัวไม่ใช่เกลียด ทำไมถึงทำไม่ลง

 

ยุนโฮคือเจ้าของชีวิตและหัวใจของจุนซู ส่วนแจจุงคือเจ้าของชีวิตและจิตวิญญาณของจุนซูด้วยเหมือนกัน

 

แล้วคนที่เจ็บปวดที่สุดคือใครกัน? หากบอกว่ารักของทั้งสามคนรักเท่ากันหมด

แจจุงรักจุนซูมาก จุนซูก็รักแจจุงมาก

ยุนโฮรักจุนซูมาก จุนซูก็รักยุนโฮมากเหมือนกัน

แล้วจุดจบมันอยู่ตรงไหน?

 

ความรักที่ก่อตัวขึ้นวันนั้นไม่นึกเลยว่าจะนำพาเราสามคนให้เจ็บปวดถึงเพียงนี้...........จะทำยังไงกับเวลา จะทำยังไงกับลมหายใจที่เหลืออยู่ และจะทำยังไงกับความรักที่มี...ทรมานเหลือเกิน

 

 

 

สองวันผ่านไป นี่ก็รวมแล้วห้าวันที่ไม่มีแจจุงอยู่ข้างกายจุนซู ซึ่งคนตัวเล็กเองก็เข้าใจไปแล้วจริงๆว่าแจจุงตายแล้ว วันๆเขาเอาแต่นั่งเงียบกอดตุ๊กตาตัวโตที่ได้มาในคืนสุดท้ายของเขากับพี่ชาย ยุนโฮเองซึ่งมองดูอย่างเงียบๆรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงตัดสินใจเดินไปใกล้จุนซู

 

"จุนซู ออกไปเดินเล่นกันมั๊ย?"

 

 

สองร่างเดินทอดขาไปยังผืนทรายสีขาว ไร้เสียงใดๆนอกจากสายลมและคลื่นทะเลที่ซัดซาด จะเป็นแบบนี้อีกนานไหมยุนโฮแอบถามตัวเองในใจ ทุกครั้งที่เขารู้สึกอยากอยู่ใกล้ชิดจุนซูเขาก็ทำได้แค่มองเท่านั้น ทุกครั้งที่อยากพูดคุยกับจุนซูเขาก็ทำได้แค่เอ่ยถามและตอบตัวเองเท่านั้น.........รักของเขา ไม่มีค่าไปนานแล้ว เขารู้

 

"ผมอยากกลับบ้าน" ชายหนุ่มหันมองคนพูดอย่างตื่นเต้น เขาหูฝาดไปใช่มั๊ยที่ได้ยินเสียงจุนซูพูดกับเขา

 

"คุณชายผมอยากกลับบ้าน" จุนซูพูดย้ำความต้องการ

 

"อ๋อๆ ได้สิๆ อยากกลับเมื่อไหร่วันนี้เลยมั๊ย เดี๋ยวชั้นไปเอารถมานะ" ร่างสูงเผยความดีใจอย่างปิดไม่มิด จุนซูพูดกับเขาซึ่งมันแปลว่าอะไรเขาไม่อยากคิด แต่ที่รู้คือเขาดีใจ ดีใจกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด ยุนโฮหันมองหน้าอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มยินดีแต่จุนซูก็ยังมีใบหน้าเฉยชาไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

ที่บ้านตระกูลคิม

หลังจากที่ถึงบ้าน  ทั้งสองร่างก็แยกกันจุนซูทำเหมือนไม่รู้จักยุนโฮอีกเหมือนเดิม หนำซ้ำเขายังเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวไม่ยอมพบหน้าใคร

"จุนซูยังอยู่ข้างบนเหรอ" คุณชายถามสาวใช้คนหนึ่งที่เดินถาดอาหารลงมา

 

"ค่ะ คุณชาย คุณหนูหลับอยู่ค่ะ" ยุนโฮมองอาหารที่ไม่พร่องลงไปเลยในถาด เขาถอนหายใจเล็กน้อยแล้วตัดสินใจเดินไปที่ห้องคนตัวเล็ก

มือหนาบิดกลอนประตู เขาพบว่ามันไม่ได้ล็อคอย่างที่คิด คุณชายเดินเข้าไปในห้องสิ่งแรกที่เขาเห็นคือคนตัวเล็กซึ่งนอนหลับอยู่บนเตียง เขาเดินไปใกล้ก่อนจะนั่งลงด้านล่างมองดูใบหน้าหวานที่หลับสนิทอย่างเอ็นดู

 

จุนซูยังน่ารักน่าถนุถนอมไม่เปลี่ยน แล้วเพราะอะไรนะที่เขากลับทำร้ายคนอย่างจุนซูได้ลงคอ ยุนโฮจ้องมือข้อมือจุนซูและเขาก็แทบจะเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน รอยแผลเป็นพวกนั้น รอยที่เขาเป็นคนสร้างมันไม่เลือนหายไปอย่างที่คิด

นายคงเจ็บมากสินะ...ชั้นขอโทษ

ยุนโฮก้มมองแผลที่มือตัวเอง ร่องรอยแผลที่หลงเหลือบนมือเขามันเทียบไม่ได้เลยกับของจุนซู  ฉันจะไม่ขอให้นายให้อภัย ไม่มีวัน แต่ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ ถึงแม้ว่ามันจะทำชดเชยไม่ได้ทั้งหมดก็ตาม

 

ยุนโฮไล่มือไปตามโครงหน้าอีกฝ่ายแต่ไม่ได้ถึงกับสัมผัส เขายิ้มบางๆ ขณะที่มืออีกข้างจับสร้อยคอที่คอตัวเองไปด้วย สร้อยเส้นที่เขากระชากมันออกกับมือนั่นเอง

 

"พี่..ไม่นะ พี่ไม่นะ อย่า อย่า" ยุนโฮเปลี่ยนสีหน้าทันที เขามองคนบนเตียงอย่างตกใจเมื่อใบหน้าหวานเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ ขณะเดียวกันก็เพ้อไปเรื่อยโดนไม่รู้ตัว

 

"จุนซู จุนซู ตื่นสิ" ร่างสูงพยายามปลุกให้อีกฝ่ายตื่นเพราะคิดว่าฝันร้าย แต่เมื่อถูกตัวอีกฝ่ายยุนโฮก็รู้ว่ามันไม่ใช่

"ตัวร้อนจี๋เลย จุนซู" ไม่ว่าร่างสูงทำยังไง อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะตื่นจนในสุดยุนโฮก็ตัดสินใจลุกออกไปจากตรงนั้น ก่อนจะกลับมาด้วยผ้าชุบน้ำและยาแก้หวัด

 

ยุนโฮใช้เวลานานพอควรที่ดูแลคนป่วย คอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ทั้งคืน เขาไม่ยอมหลับแม้คนตัวเล็กจะไข้ลดลงบ้างแล้ว

 

"ตื่นแล้วเหรอ กินข้าวก่อนนะ" จุนซูพยายามลืมตาขึ้นมาช้าๆ เสียงแรกที่เขาได้ยินคือเสียงคำถามของคุณชายนั่นก็เลยทำให้เขาอยากจะหลับตาต่อไป ยอมรับว่าความฝันเมื่อครู่มันยังดีกว่าความจริงเยอะ

ยุนโฮเองพอเห็นสายตาของอีกฝ่ายก็พอรู้ความรู้สึก ไม่ว่ายังไงจุนซูก็เกลียดเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากจะยอมแพ้

 

"จุนซู นายจะไม่มีแรงเอานะ กินเถอะ" คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่ง เขามองถ้วยข้าวต้มที่อยู่ตรงหน้า

 

ข้าวต้มกุ้งเหรอ.....เหมือนกับที่พี่ทำให้เขากินบ่อยๆเลย

 

"ผมไม่กินหรอก....ถ้าพี่ไม่ได้เป็นคนทำ" มือเล็กปัดเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีแรงพอที่จะทำให้หัวใจดวงหนึ่งอ่อนแอได้

ยุนโฮก้มมองอาหารในมือด้วยแววตาว่างเปล่า แม้ปากจะยิ้มแต่ความรู้สึกข่มขื่นเหลือเกิน

 

"ฉันรู้ว่านายไม่มีวันยกโทษให้ฉันอีกแล้วจุนซู....ความผิดของฉัน มันมากมายกว่าที่จะหาสิ่งใดไถ่โทษได้ ตอนนี้เราก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียวกันทั้งคู่....ฉันรู้ว่านายรักแจจุงมากแต่ขอร้องเถอะ ฉันไม่สามารถแทนใครได้จริงๆ ฉันดูแลนายแทนเขาได้ แต่ฉันเป็นเขาไม่ได้ นายเป็นคนใจดีจุนซู ขอร้องเถอะถ้านายอภัยให้ฉันไม่ได้ก็ได้โปรดสงสารชั้นเถอะ ฉันไม่สามารถจะแทนแจจุงได้...."

 

ทั้งสองนิ่งไปพักใหญ่ เป็นจุนซูที่หันมองอีกฝ่ายก่อน เขาไม่ใจแข็งพอที่จะเห็นคนที่เขารักเสียน้ำตาได้ เขารู้แก่ใจว่าไม่สามารถหยุดรักยุนโฮเลย เพียงแค่เขากลัว กลัวเหตุการณ์เดิมๆจะย้อนกลับมาอีก และที่สำคัญที่สุด จุนซูไม่สามารถรักยุนโฮได้คนเดียวอีกแล้ว

 

 ถึงคนที่อยู่บนฟ้า.........ผมไม่อยากเริ่มต้นใหม่ แต่ผมจะใช้เวลาที่มีต่อไปโดยคิดว่ามีพี่อยู่ข้างกายเสมอ

 

มือเล็กเอื้อมดึงถ้วยข้าวต้มกลับมา เขายิ้มบางๆก่อนจะตักมันเข้าปากช้าๆด้วยมือที่สั่น น้ำตากำลังไหลออกมา จุนซูสัญญาว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะร้องไห้ เขาไม่อยากให้พี่เป็นห่วงเขาอีก

 

หลับให้สบายนะครับ ที่รักของผม

 

To be Part END>>>